Billy butcher
@fentanly
Dut ağaçları sarardıysada incirler hala yeşil.
Şu anda okuduğu kitaplar
Küçük bir şey. Bir güvercin.
Ama mesele o değil.
Adamın hayatı düzenli. Fazla düzenli.
Sessiz, risksiz, aynı.
Sonra bir an.
Ve o düzen kayıyor.
Mantık yok gibi. Ama his gerçek.
Çünkü dışarıda değil kırılma. İçeride.
Kendine bakıyor sonra.
Bir başkasıyla.
Aradaki fark eriyor.
“Ben ne yaptım ki?” diye bir yerden geçiyor.
İnsan galiba tek başına ölçemiyor kendini.
Birine bakıyor. Oradan kuruyor yerini.
Ama o referans kayınca, her şey boşta kalıyor.
Kısa bir hikaye.
Ama içinde uzun bir soru bırakıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Başarılı bir ilişki veya sevgi dolu bir hayat için "doğru insanı bulmak"tan ziyade, "doğru insan olmak" için kendimizi geliştirmeliyiz. Sevgi, insanın tüm varlığıyla, cesaretle ve disiplinle katıldığı aktif bir güçtür. Almadan önce vermek gerekir. Emek, ilgi, sorumluluk .
Yeraltı Adamı rastgele davranmıyor.
Kendi içinde tutarlı
İnsan çıkarcıdır.
Ben de çıkarcıyım ama bunun farkındayım.
O halde ben daha bilinçliyim.
Bilinç acı verir.
O halde acım üstünlüğümün kanıtıdır.
Stefan Zweig burada romantik bir trajedi anlatıyor gibi görünse de, asıl mesele:
Görülmemek.
Kadın yalnızca sevdiği adama değil, hayata da görünmez.
Adam onu gerçekten hiç tanımıyor. Bu bir sınıf farkından çok daha derin:
Erkek: rahat, sanatçı, ayrıcalıklı, unutabilen
Kadın: fedakâr, sessiz, hayatını tek bir duygunun etrafında kuran
Zweig’in acımasızlığı burada:
Adam kötü biri değil. Sadece umursamıyor.
Mektubun yazıldığı an çok kritik
Kadın mektubu ölmeye yakınken yazıyor.
Bu bir “itiraf” değil, bir hesap kapatma.
Karşılık beklemiyor
Affedilmek istemiyor
Hatta tanınmak bile istemiyor
Aslında şunu diyor:
“Ben vardım. Sen fark etmedin. Bu da senin hikâyen.”
Bu yüzden mektup boyunca adamın adını hiç öğrenmeyiz.
Bu tesadüf değil.
Kadının suskunluğu zayıflık mı, güç mü?
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,7bin okunma
KARAKTERLER ARAZI SENTEZ OLMADAN DA OLUYORMUŞ.
Kitapta asıl nokta herkesin geçmişine bağımlı olması. Anne kocasının ölümünü ve oğlunun boğulmasını unutamıyor. Tüccar köylü geçmişi yüzünden belki de sevdiği kadına evlenme teklifi edemiyor. Yaşlı Uşak kölelik kalktığı için üzülüyor. Komşu Çiftliği almaya çalışan köylü toprağını yine ipotek ettiriyor. Öğretmen öğrencilikten kurtulamıyor. Eskiden çiftliği yöneten dayı alışık olduğu sürece çiftliği kurtarmak için bir tek o çalışıyor.
Dört perdelik bir oyun. Her oyunda sahne değişiyor. Çünkü mekanlar farklı. Eski uşakla, yeni uşağın karşılaştırılması. Yükselen kentli sınıf(burjuva), alçalan aristokrasi. Karaktelerin hepsi ayrı bir dünya da ; kimse kimseyi doğru dürüst dinlemiyor . Kitap ince ama derin. Değişime, çalışmaya ayak uydurmaliyiz. Eski alışkanlıklar güzel olsa da , konfor alanında kaldigin sürece geriye gidiyorsun. Gayevin yaslı uşağı firs'ün sayfa 65 te efendisi için söylediği sözler için "efendi hala gelmedi paltosu da inceydi , baharlık ,üşütecek. Ne olacak, toy gençlik işte" cümlesi aile evi satıp Fransa'ya giderken first'ü unutuyorlar first kapıda beklerken yine aynı cümleyi kuruyor ( kendi derdine yanması gerekirken ) ince bir nüans.
KARAKTERLER
1-L. ADREYEVNA :
Rusya'daki burjuva sınıfını temsil ediyor. Kocasını içkiden , oğlunu da boğulduğu için kaybediyor. Har vurup harman savuruyor , Ellerindeki vişne bahçesi satılacakken dilencilere para veriyor, onları uğurlamaya gelen halka para dağıtıyor. Vişne bahçesi elden gidecekken evde yahudi korosu var. Komedi de buradan geliyor. Fransız sevgilisi onu aldatmış, parasını yemiş ama farkına varmak istemiyor. Burjuvanin değişime ne kadar dirençli olduğunu , eski geleneklere bağlılığın müthiş bir örneği
2- LOPAHİN
Köylü tüccar. Değişimin ayak sesleri. Tek derdi çalışmak , çalışırken dünyada neden bulunduğunu