Fatmanur Tonoğlu Tosun
@ferahefza
Diyetisyen
Bursa
11 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
“Yakıcı ve boğucu yalnızlık korkusu, bu müthiş fobi, ferdiyetler nizam üstüne kurulmaya doğru her gün biraz daha fazla giden yeni nizamların Ben’ler arasındaki mesafelerini açarak ruhların birbirlerine intikallerini ve kaynaşmalarını mümkün kılan polipsişik bir havadan onları mahrum etmesidir. Yani büyük kalabalıkların ortasında, insan denilen sosyal mahluk kendi.. kendi iç dünyasının mahbusu halinde, şifâsız bir yalnızlığa mahkûm.”
Hapsoldukları yerde gözlerini kapıya dikmiş son bir umutla birilerinin gelmesini bekliyorlardı. Istırap yüklü ruhlarının tek kurtuluşu buydu. Hayatlarının o en uzun gecesinde hikâyelerini anlatmayı seçtiler. Çünkü insan ölünce bedeni çürür, geriye yalnız hikâyesi kalır ve bütün hikâyeler gece anlatılır.
Kaybolmayı kabullenişin ardından insanın aklına ilk hücum eden "Peki şimdi ben nasıl geri döneceğim?" sorusu oluyor. Kaybolmayı kabul etmekten daha sarsıcı ve zor olanı geriye nasıl döneceğini bilememek.
Merhamet ve mesuliyetin diğer kutbu ahlaki kayıtsızlıktır: Ötekinin ıstırabını görmezden gelmeyi mümkün kılan bilinçli cehalet, ihtimam yokluğu ve inkar hali. Kalbin ölümü. Ahlaki kayıtsızlık başkasının iniltisini duymamak için kulaklarımızı tıkadığımız ve ortalıkta dönen büyük yalana itiraz etmediğimiz gün başlar. Her susku o yalanı büyütür ve başımızı çevirdiğimizde ötekinin acısını görmemek bizi bir sarhoşluğa hapseder.
Ülkemde acı çeken milyonlarca çocuk var. O çocukların anneleri babaları nasıl bir yolculuk içinde olduklarını, çocuklarıyla nasıl ilişki kurduklarını, daha doğrusu kuramadıklarını bilmiyorlar. Anlatılsa, inanıyorum ki iyi birer anne baba olma gayreti içine girerler.
