Rock Müzik Severler İçin Harika Bir PlaylistAşk
7'de olabilirdi ama çalma listesinin hatırına 8 vereyim dedim.
Öncelikle okuyacaklarına ağır cinsellik içerdiği uyarısını yapayım ki rahatsız olanlar direkt başlamasın. Sonrasında vay efendim sürekli sevişiyorlar demeyin, çünkü libidosu yüksek bir çift. Ayrıca bence rock müzikle ilgili değilseniz de sıkılabilirsiniz muhabbetlerden. Kitapta bol bol şarkı sözleriyle göndermeler yapılıyor. Ben ilk defa bir kitabı çalma listesiyle birlikte okudum ve yazarın şarkı seçimlerine bayıldım. Aslında kitabı okurken eğlendim mi eğlendim, karakterleri de sevdim. Her şey çok basitçe kurgulanmıştı ve çerezlik olarak gayet kolay okunan güzel bir kitaptı. Yani tahmin edilemeyen çok ütopik şeyler yoktu. Zaten çok da büyük bir beklentiyle başlamayın okumayı düşünüyorsanız. Ancak tek sıkıntı bu da değildi, yazarın anlatımından mı artık çeviriden mi bilmem bazı sıkıntılar vardı. Duygu konusunda da yeteri kadar iyi olduğunu düşünemedim yazarın. Bir karakterin başına bir şey geliyorsa onun için üzülmemiş ve o karakter ağladığında da ağlamamız gerekiyor bence bir kitabı okurken. Yani evet Dahlia'ya üzüldüm ama yeteri kadar değil bence. O kısımları benim için eksikti fazlasıyla, dümdüz okudum gibi oldu. Yazarın bütün karakterlerin ağzından anlatması olayını sevdim ama ilk tanışmalarını da ben River'ın bakış açısıyla okumak isterdim açıkçası. Ayrca River karakterini bayıldığımı söylemek isterim, ne kadar güzel seven bir adam o öyle. Dahlia'nın hayatta herkesi kaybetmesine rağmen böyle güçlü ve neşeli biri olması çok güzeldi. Ancak sürekli sürekli her olayda bir şeyleri Ben'le kıyaslaması bir süre sonra sıktı beni açıkçası. Evet aslında iç dünyasını düşününce anlıyorum atlatması zor şeyler yaşadı ama bugününe de gölge düşürüyordu biraz. Çiftin arasındaki cinsel çekim doruklardaydı maşallah.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İkinci okuyuşumda yorum girmeye karar verdim... Bu seriyi okuyorsanız mafya kurgusu olduğunu biraz karanlık bir seri olduğunu bilerek okumanız gerekiyor. Yani hiçbir şey güllük gülistanlık değil. Bolca argo, küfür, kan, ölüm, cinsellik mevcut. Türünden dolayı bunlar beni rahatsız etmedi açıkçası. Tabii ki Nico'nun cinsiyetçi erk*k erk*k söylemlerinden onu duvardan duvara vurmak istemedim desem yalan olur. O aşağılayıcı tavırları olsun ben ne dersem o olur tripleri olsun insanın feminist tarafını çok dürtüyor okurken. Ama dediğim gibi "mafya" kurgusunda olduğu ve alan razı satan razı olduğu için bunu görmezden gelebildim. Benim kitapla ilgili derdim bu değildi çok şükür, ama bir derdim olduğu kesin. Ha bu arada mafyatik öğeler var ama kitap buram buram mayfa kitabı da değil, sadece bir olay oluyor desek yeridir. Nico lider ama sadece adı var gibi hissettirdi. Daha çok Nico ve Elena'nın çekiminin üzerine kurulmuş bir teması var.
Neyse gelelim karakterlerimize... Elena mafya dünyasına göre çok masum kalan bir karakter, hatta kitaptaki tek masum karakter denebilir bence. Tek bir hata yapıyor ve o hata insanların gözünde diğer her şeyin buhar olup uçmasına ve ailesi tarafından bile hor görülmesine sebep oluyor. Bir de hakkında saçma varsayımlar yapılan da bir lakabı var. Babası tarafından çok bastırılmış bir karakter, yani iç seslerini falan okuyunca ezik bir karakter değil diyorsunuz ama babasına da asla karşı gelmiyor ve işin ilginç yani Nico'nun da ona babası gibi davranması ya da ona itaat etmek hoşuna gidiyor. Biraz öğrenilmiş çaresizliği olan bir karakter olduğunu düşünüyorum açıkçası. Değiştiremeyeceği şeylere alışmış ve kabullenmiş, zamanla da Nico cephesinde bundan zevk alıyor. Elena'yı sevdim mi sevdim ama tabii onun da yaptığı bazı saçmalıklar yok değil ama
"Aşk her zaman güzel değildir."Aşk
10/10... Eksikleri yok muydu bence kesinlikle vardı, mesela sonunu daha uzun tutsun isterdim. O aileyi daha çok okumak için can atıyorum ama yine de çok sevdim ve gönlümden 10 koptu.
Colleen Hoover'ın kalemiyle Her Kalp Kırılır'da tanıştım ve çok sevdim. Romantik-dram yazıyor ve çok da gerçekçi duygularla yazdığını düşünüyorum olayları. Bir şeyleri toz pembe yansıtmıyor. Dili akıcı, betimlere boğmayarak gayet de sade cümlelerle anlatılmak isteneni anlatabiliyor ve karakterlerin duygularını iyi veriyor. Kitapta Tate'e bazı yerlerde o kadar üzüldüm ki sanki ona yapılan şeyler bana yapılmış gibi kırıldım. Gözlerim doldu, boğazım düğümlendi. Herkesin aksine ben Tate'i çok sevdim; çünkü bence aklı başında ve yormayan, bir şeyleri (hata da olsa) yaparken bile yaptığının farkında olarak yapan ve sorumluluğunu da alan bir karakterdi. Bazıları tarafından gurursuz bulunmuş ama ben öyle sığ bakmıyorum olaya. Evet tavizler verdi ama birinin zorlamasıyla değil kendi isteyerek yaptı bunu. Çünkü Miles'a hayır dememek onun duygularının ve arzularının seçimiydi. Ben bunu yapıyorum bir gün canım yanacak ama yine de yapmak istiyorum ve bu benim seçimim olacak kafasındaydı. Kısaca kendi duygularının ve arzularının peşinden giden bir karakterdi bana göre. Miles'a kendini kullandırttı kafasıyla bakılmamalı olaya. Ayrıca en başından yapılan bir anlaşmayı bozan da kendisiydi zaten, bazı insanlar bile bile lades demeyeli sever sonuçlarını da göze alır. Miles benim yaralı kuşum... Tate'e birkaç davranışında kızdım ama bunu isteyerek yapmadığının da bilincindeydim. Ama özellikle Rachel olayının çok yanlış anlaşıldığını düşünüyorum ben okurlar tarafından. Rachel'a bir duygu beslediği için değil travmaları yüzünden vicdanen rahatsızlık duyduğu ve aslında o sırada kendi içinde onunla bir
