Biz insanlar çelişki dolu tuhaf yaratıklarız. Baksana halimize, kendi inşa ettiğimiz hapishanelerde yaşıyoruz, -adına ev, aile, akrabalar, töreler diyerek... Sonra bu duvarların arasında boğulup çıldırıyor, ama yıkılmasın diye de uğruna hayatlarımızı siper ediyoruz.
Benim bok yemem. Ne güzel unutmuştum umut etmeyi. Hayata bodoslama dalmıyordum da üstünden ekmekle sıyırıyordum. İşte, ben yaşamaya göz dikmeyecektim. Nefes alsam yeterdi.