Rabia Suğcu
@ferfe_ciri
Çağımız insanı âdeta bir kül çağı yaşıyor.
325 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Merhabalar efendim,
Oldukça uzun sürdü eseri bitirmem çünkü aralara farklı kitaplar serpiştirmeye gayret ettim. Reşat Nuri'nin birçok eserini okumak kısmet olmuştu Akşam Güneşinde önce, uzun süre okumayı istediğim okuduktan sonra ise bir an önce bitirmeyi arzuladığım dakikalarım oldu gariptir ki...
Reşat Nuri, edebi zevk alarak okuduğum; muazzam bir yazar olduğundan mütevellit üslup, betimleme ve tasavvur biçimini yorumlamak hattim dahi değil.
Lakin içerik pek gönlümü rahat ettiremedi bilakis rahatsız etti...
Okumayı bırakmayı dahi düşündüm, ahlak bozukluklarının bu biçimine tahammül etmek beni zorlamadı desem yalan olur.
Mamafih son sayfalar da olduğum için kendimi zorladım.
Söyleyecek onlarca şeyim var lakin ne söylesem ön bilgi olacak bu yüzden burada bitiriyorum.
Sevgi ile kalın...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Muazzam...
Bir solukta şiir alemine dalmalık, yaşama bir nefes molası adeta. İlk defa tanışıyorum sevgili yazar ile fakat 
Büyü'sün Yaz! 
Çöl Şiirleri eserlerini de muhakkak okumalıyım.
Uzun zaman sonra şiir okuduğumu hissettiğim bir süreç oldu benim için.
Telmih sanatını bu seviyede başarılı kullanmak oldukça taktire şayan. Halk şiiri izlenimi veren fakat özde serbest bir üslup taşıyan şiirler, dahası divan edebiyatına dokundurmalar da mevcuttu eserde.
'Şiir ne hissettirmeli' sorusunu akla getiriyor birçok dize size de bu sorguyu yönlendiriyor yazar, muhabbet ediyor adeta.
Hisli anlatımın yanı sıra, belki bir şiiri şiir yapan; yazarın kelimelerinin bittiği yerde okurun kelimelerinin devreye girmesi, yazara adeta cevap değerinde şiirler yazmasıdır nezdimce. Bu duyguyu birçok defa hissetmek ruhumu dinlendirdi.
Sevgi ile kalın!
Büyü'sün Yaz! Çöl Şiirleri eserlerini de muhakkak okumalıyım.
Uzun zaman sonra şiir okuduğumu hissettiğim bir süreç oldu benim için.
Telmih sanatını bu seviyede başarılı kullanmak oldukça taktire şayan. Halk şiiri izlenimi veren fakat özde serbest bir üslup taşıyan şiirler, dahası divan edebiyatına dokundurmalar da mevcuttu eserde.
'Şiir ne hissettirmeli' sorusunu akla getiriyor birçok dize size de bu sorguyu yönlendiriyor yazar, muhabbet ediyor adeta.
Hisli anlatımın yanı sıra, belki bir şiiri şiir yapan; yazarın kelimelerinin bittiği yerde okurun kelimelerinin devreye girmesi, yazara adeta cevap değerinde şiirler yazmasıdır nezdimce. Bu duyguyu birçok defa hissetmek ruhumu dinlendirdi.
Sevgi ile kalın!
Ne bulacağımı tahmin etmediğim için herhangi bir beklentim olmadan okudum kitabı. Okuması kolay ancak anlaşılması zor bir kitap Vejetaryen. Okudukça düşündüren, düşündükçe okutan bir yapısı var.
Birgün sabah gördüğü rüya yüzünden uyanan Yonğhe'nin hayatı asla eskisi gibi olmuyor. O an vejetaryen olmaya karar veriyor ve evde ne kadar et varsa çöpe atıyor. Sıradan bir evlilik hayatı yaşadığı, karşılıklı ihtiyaçların sağlandığı sıradan ilişkisi vejetaryen değişimini kabul edecek kadar güçlü değil. Adamın karısını sevmediğini anlamak için Floyd olmak gerekmez.
Zamanla anlıyoruz ki kadın müthiş bir ruha sahip. Sıkışmışlık ve sindirilmişlik içerisinde kaybolan Yonğhe'nin ruhu, adeta bir ağaç gibi yemyeşil köklere sahip. Filizlenecek bir toprak bulamamış sadece.
(Bundan sonrasında spoiler var gibi)
Sürekli kanlar içerisinde olduğu, korkunç katletme ve edilme içerikli kabuslar görüyor. Fotoğraf belgeselleri yapan sanatçı eniştesinin önerisi üzerine yeni projenin figüranlığını yapıyor Yonğhe. Eserin teması: vücuda çizilen çiçekler. Bu çiçekler, Yonğhe'nin kabus görmesini engellemeye başlıyor. Kadın, psikolojik bunalımlar geçiriyor ve kendisinin bir ağaç olduğuna inanmaya başlıyor. Kitabın kapak tasarımında içinde ağaç büyüyen kız çocuğu etkileyici bir seçim olmuş doğrusu. Bir ağaç olduğu için beslenmesine gerek olmadığına, amuda kalktığı zaman kollarının köklerine bağlandığını ve toprağın onu beslediğine inanıyor Yonğhe.
Ağaç olmak o kadar da fena olmazdı gerçi. Kitabın sonu, ima edilen bir ölüme gidiyor. Etkileyici olduğunu yürekten kabul etsem de çok fazla beğendiğimi söyleyemeyeceğim.
Okurken tek amacım bulunduğum anı değerlendirmek olduğu için herhangi bir edebi zevk beklemedim, bulamazmışım da zaten.
Kafa dağıtmak için ideal, aşırı kek bir kitap.
Genç kurgu olduğu halde sıkıcı veya bayıcı değildi, bu yönünü sevdim.
Bu nasıl bir kitaptır. Ve ben bu kitabı okuma şerefine nasıl sahip olabildim?
Eliezer'ın, sayın yazarımızın, Nazi toplama kampından kurtuluşunu anlattığı 'o' kitabı okuyoruz. Daha doğrusu anlatmıyor, geçmişini kağıt parçalarına adeta kusuyor. Herhangi bir kelime ile anlatılabileceğini sanmıyorum okurken hissettiğim karmakarışık duyguların. Ölüm kokusunun aldığım her nefeste adeta ruhuma işlediği okuma sürecim, okuduğum şeylerin gerçek olamayacağını, olmaması gerektiğini düşünerek geçti. Ama bir o kadar da gerçek olduğunu biliyor, delicesine kabul edemiyordum.
Nazi toplama kampları, Yahudi soykırımı, ölüm fabrikaları hakkında bilgi sahibiydim elbette ama gerçekde birebir bu felaketleri yaşamış bu felaketlerle yoğrulmuş bir geçmişten gelen Eliezer, beni müthiş mahvetti.
Sevgili yazarımız kitabın ön sözünde şöyle bir ifade kullanıyor: "Yazmasaydım delirecektim." Bu kitap bir zorunluluk, yazması, okuması, anlaması, anlatması zorunluluk.
Bebeklerin, hala canlı vaziyette iken elleri, kolları, kafaları birbirine karışmış bir halde; kamyonlardan ateş çukurlarına dökülme görüntüleri... (cümlede bir sıkıntı var ama çözemedim)
Hiçbir şeyden habersiz ölüm fabrikalarına götürülen binlerce Yahudinin, mahşer meydanı gibi yanmış et kokan havayı soluyarak ateş çukurlarına yürümelerini şu an düşündüğümde, 20. yüzyılda asla yaşanmış olamaz gibi geliyor.
Kitapta yaşlı bir adamın şu sözü çok dikkatimi çekmişti: "Ben Hitler'e sonsuz güveniyorum, Yahudiler hakkında verdiği sözleri tutan tek kişi o." Acınası bir gerçek.
Yaşanılan tüm felaketin tek sebebinin Yahudilik (herhangi bir din) olması şakacıktan milyonlarca insanın katledilmesi anlamına mı geliyor? Böyle düzene lanet olsun o halde.
Yaşamak İçin ölüm ile savaşan, gırtlağından bir parça ekmek kırıntısı (bakın ekmek değil, ekmek
