Unutma Dersleri
Puan vermedi·368 syf.·
2026 14. kitabı
Unutma dersleri...
Feribe...
Nermin Yıldırım ve okuduğum diğer 2 kitap; Ev, Unutma beni apartmanı...
Hepsi yüreğimin içine, aklımın bir köşesine unutulmamak üzere yerleşti...
Nermin Yıldırım okumak öyle farklı bir yerde ki benim için. Çünkü hayatı alıyor, farklı bir yere taşıyor, hiç kimsenin kabul edemeyeceği şeyleri önümüze seriyor, hayatta her şey olabilir diyor ve sonra o muhteşem hislerle kitabın son kapağını kapattırıyor.
Kitapta yine çok az sayıda kişilik (kahraman demek istemedim) var. Böyle uzun bir romanı sadece 3-5 kişi ile ve bu kadar akıcı yazmak muhteşem ötesi...
Feribe'ciğim geçmişte büyük travmaları olan, yine hayata ve insanlara karşı sert duruşu olan, insanlardan uzak, yalnız bir kişilik..
Yanlış? bir ilişki, yasak bir ilişki yaşamış...
Aşk acısı çek (-tiğini sanıyor) iyor.
Vicdan muhasebesi yapıyor
Geçmişi ile hesaplaşıyoruz.
Hayat ile kavga ediyor.
Kendine savaş açıyor.
Ve unutmak için Mazi İmha Merkezine başvuruyor.
Unutmak-hatırlamak...
Bol bol bunu tartıyoruz, hayatı sorguluyoruz, doğru ve yanlış nedir, kime göre doğru, neye göre yanlış... Okurken yine kendi yaşadıklarımız ile hesaplaşıyoruz
Ya şükür???
Bol bol canım Polyanna'yı anıyoruz....
Her kitabı, her satırı okunası Nermin Yıldırım...
Sen çok yaşa ve bol bol yaz emi...
Seni, kitaplarını ve kahramanlarını seviyorum.
Merhaba sevgili kitapseverler. Elimde ruhuma öyle iyi gelen bir kitap var ki!.. Nermin Yıldırım'a dair okuduğum ilk eser. Kendisini tanımakta geç kaldığımı düşündüğüm bir yazar. Nükteli bir dil, zeka belirtisi içeren şahane satırlar, samimi bir üslup. Kitabımızın kahramanı Feribe bir gün eşini aldatır. Aldatmak kelimesinin Feribe'nin hayatındaki izdüşümünü, duygusal çalkantılarını, geçmişle ve şimdiyle hesaplaşmalarını, kendisiyle kavgalarını ve en nihayetinde barışmasını, Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nden esinlenerek oluşturulmuş MİM kurumu vasıtasıyla edebiyatla, 80 ve 90'lı yılların şarkılarla müzikle harmanlanmış eseri yer yer gülerek zaman zaman da kendi hayatınızda sorgulamalar yaparak okuyorsunuz. Altını çizdiğim çoğu cümleyle zevk alarak okuduğum bir yapıttı. Size kitabın son paragrafıyla veda ederken, keyifli okumalar diliyorum.
"Şimdi, sabah serinliğini içime çekip gökyüzünün yeni bir hikaye gibi ağır ağır aralanan tayfını seyrederken, nihayet hayallerime buluştuğum için memnunum. Yarın ne getirecek bilmiyorum ama her şeyi doğru yapmış değil, "Yaşadım" diyebilecek biri olarak ölmek istiyorum. Hayat hata yapmaktan korkmak için çok kısa. Korkmuyorum."
Nermin Yıldırım kaleminden okuduğum ikinci eser Unutma Dersleri,aşk acısı çeken Feribe’nin acısını unutmak için başvurduğu bir merkezde ve o merkezin Feribe’ye uyguladığı yöntemler dikkat çeker.Okudukça Feribe ile bizde öğreniriz ki insan geçmişiyle hesaplaşırken üzerini örttüğü ve kabullenmediği bütün olumsuz davranışlar ona her zaman bir yük olarak kalmakta.Unutma Dersleri elbette bir kişisel gelişim kitabı değil ama ister istemez hayata dair çıkarımlar üretmemize yardımcı
olur.
Anılarımızı unutmak diye bir kavram olmadığını,kabullenişe geçtikten sonra özellikle bize acı verenleri hatırladığımız da ilk günlerdeki duyguları yaşamıyorsak iyileşmiş olacağımızı bilmemiz gerektini özetler kitap.
Yazardan bir sonraki kitabım Dokunmadan olacak. Siz yazarın en çok hangi eserini beğendiniz ve tavsiye edersiniz.Kitapla ve sevgiyle kalınız.
Ben yaşadığımız her şeyin olması gerektiğine inanıyorum yani unutmak için çabalamamalıyız onunla yaşamayı öğrenmemiz gerek ki mutluluğun bi anlamı olsun.Feribe bu yola unutmak için çıkmıştı ama MİM sayesinde bu acıyla yaşamayı öğrendi ve kitabın sonunda da gerçekten mutlu olduğu yolu buldu.Vedat..çok iyi bir insansın aldatılmayı haketmiyordun her şeye rağmen feribe iyi olana kadar ona yardım etmen çok güzeldi.Kitaba çok bağlanamadım çünkü feribeyle empati yapamadım aldattığı için açıkcası biraz da gıcık oldum kendisine ama kitap boyunca bende kendi kendime içsel hesaplaşma yaptım ve benim de feribe gibi kendimi affetmem gerektiğini farkettim.Umarım herkes kendisiyle empati yapıp affeder.
Trajikomik bir varoluş mücadelesi...Duygu ve Düşünce
İçinizi sızlatan ne varsa tatlı bir tebessüme dönüştüren, kalbe şifa bir modern zaman masalı.
Başkahramanımız Feribe ile birlikte unutmanın derslerine çalışırken; aslında insanı insan yapan şeyin yaraları, aşkları ve hatıraları olduğunu keşfediyoruz. Akıcı, esprili ve bir o kadar da içten... Kalbinizi kıran her şeye bir parça neşe ve bolca anlayışla bakmak istiyorsanız, bu dersi kaçırmayın derim.
Unutma Dersleri: Geçmişin Yükünden Kurtulma Rehberi (Mi?)
Kitabın Genel Konusu
Hayatının fon müziği haline gelen ayrılık acısından, kırgınlıklarından ve geçmişin hayaletlerinden kurtulmak isteyen Feribe, çareyi gizemli bir merkezde arar: Mazi İmha Merkezi (MİM).
MİM, danışanlarına aşama aşama geçmişi unutturmayı vaat eden tuhaf bir kliniktir. Feribe bu merkezde, kendisi gibi "unutmak" isteyen birbirinden nevrotik, renkli ve sıra dışı karakterle bir araya gelir. Ancak unutmak, unutturmaya çalışanların sandığı kadar mekanik bir süreç değildir.
Trajikomik Bir Varoluş Mücadelesi:
Kitap acı verici meseleleri (kalp kırıklığı, yalnızlık, yas) ele alırken okuyucuyu depresyona sürüklemiyor. Aksine, insanın kendi trajedisine dışarıdan bakıp gülebilmesini sağlıyor.
"Hatırlamak mı Daha Zor, Unutmak mı?":
Kitap, bizi biz yapan şeyin aslında tam da o canımızı yakan anılarımız olup olmadığını sorgulatıyor.
Modern Dünya Eleştirisi:
Kişisel gelişim trendlerine, her şeyi hap gibi çözmeye çalışan modern sistemlere ve "her daim mutlu olma" zorunluluğuna harika bir ironiyle yaklaşıyor.
Nermin Yıldırım’ın o ince ironiyle hırpaladığı modern dünya illüzyonunu özetliyor. Sistem bize acıyı bir "arıza" gibi kodlarken, kitabın o acıyla dalga geçebilme gücü vermesi müthiş bir panzehir.
**Geçmişi silmek insanı hafifletmez, sadece yankısız bir boşluğa dönüştürür;
8/10
2026 107. kitabı
Unutma dersleri ile N.Y. külliyatini bitirmis oldum başta Feribe sana cokca kizsam ilerledikce seni anladigim sarmalamak istediğim biri oldun Ya Vedat sen gerçek misin cidden işte bu nokta da puan kirdim N.Y. resmen Thomas Moore gibi utopik bir Türk erkeği yazmış gerçekci değildi. Ama kitap hele SES'i anladigimiz an muhtesemdi ne yazsan okurum NERMIN YILDIRIM.
