Sesini duymadığım gün
Yaşanmış değil
Açan çiçek değil
Öten kuş değil
Yüzünü görmediğim gün
İçimde yıldızlar sönük
Güneşler güneş değil
Seni sevmediğim gün
Seni anmadığım gün
Olacak iş değil...
İnsan kalbi niye iki parçadır biliyor musun ?
Akıl o iki parçanın arasına sıkışıp kalsın diye....
Çünkü kalp o savaşı başka türlü kazanamaz, başka çaresi yok .
Akıl yapmamalısın der, kalbin yapmaz.
Aklın sevmemelisin der, kalbin pır pır atar, sevmelisin der, pıırr gider...
Bu savaş böyle ömür boyu sürer...
Şimdi söyle bakalım bu savaşı aklın mı kazanacak ? Kalbin mi ?...
Hüzün Çiçeği
Eyy sol yanımı kanatan yangın kırmızılı kadın,
Kederi,
Hasreti,
Hüznü,
Ve direnmişliği,
Ve kavgayı öğreten.
Eyy sınırsız sevdamın tanrıçası.
Yüreğinde,
Zihninde,
Parmak uçlarında,
Ve teninde,
Ve dudaklarında umudun mavisini taşıyan direncin çiçeği.
Biliyor musun ?
Geceler boşlukta,
Geceler sensiz,
Ve ben bir eksiğim,
Yalnız kimsesiz...
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Ne renk olursa olsun kaşın gözün,
Karşındakinin gördüğüdür rengin..
Yaşadıklarını kâr sayma:
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna; ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün..
Gülebildiğin kadar mutlusun.
Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma her şeyi,
Sevdiğin kadar sevileceksin.
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer
Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın.
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer;
Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.
Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret,
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın.
Unutma yagmurun yağdığı kadar ıslaksın,
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissetiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.
Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin..
İşte budur hayat!
İşte budur yaşamak,
Bunu hatırladığın kadar yaşarsın
Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün