ferit gül
@feritgul_3
Dostoyevski/Llosa/ Marai
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İyilik ve KötülükAlıntı
İnsanların büyük çoğunluğu kendi varlıklarını kurban ettiklerinin farkında bile olmadan kötülüğün tarafını seçmişlerdi. Ama bu yol ayrımı birbirine karşıt iki yönü gösteren, açık, net, güvenilir ve berrak bir tabela olmamıştı hiçbir zaman; bir o yana bir bu yana salınmış, böylece yolu seçmek uzun bir zaman ve mesafe almış, kimi iyi insanlar kötülüğün tarafında yürüdüklerinin farkında bile olmamışlardı. İlginç olan, kötülüğün tarafında yürümeyi seçenlerin yürüdükleri yönün onları iyiliğe götürmeyeceğini daha en başında bilmeleriydi. İyilik kötülüğün kılığına giremiyordu çünkü ama kötülük sık sık iyilik kılığına giriyordu.
"Bundan neredeyse kırk yıl önce, 1977 yılı Şubat ayının ilk gününde sömestr tatili için eve döndüğümde memleketine dönen üniversite öğrencilerinin çoğunu saran duygu sarmıştı beni de: Baba evinin tazeliği. Bir farkla, benimki babasını çoktan yitirmiş bir baba eviydi."
Bu harika paragrafla başlayan ve 1920'lerden 1970'lere kadar uzun bir dönemi kapsayan kitap güzel betimlemelerine rağmen çok yüzeysel kaldı benim için, özellikle de Sekizinci Hayat okumuş biri olarak. Yaşanmamış bir hayatın etrafındakilerin öyküleri var daha çok. Yusuf Ziya ve Suna'nın öyküsü oldukça etkileyici. Güzide'nin yasak aşkı ve sonuçlarına bakınca, "büyüklerin sözlerini dinle, aşk gelip geçicidir" demek istiyor sanki yazar. Ve "Bu kadar çok okuyorsun. Korkarım bir gün yazmaktan başka bir işin olmayacak senin kızım. Yazar olacaksın. O zaman, beni yazarsın. Şu Mücella teyzenin solan gülünü, gün görmediğini, içinde yazmaya değer bir şey olmayan kayda değmez ömrünü." diyerek Mücella Teyzesini ve kitabı özetliyor...
Sıkı bir Llosa hayranı olarak Teke Şenliği, Katedral'de Sohbet, Elebaşılar/Hergeleler, Kent ve Köpekler'den sonra 5. kitap bu. Yine bir Llosa klasiği: zaman kayması ile anlatılan öyküler, aynı hikayenin aynı sayfada farklı zamanlarda, farklı mekanlardaki konuşmaların iç içe geçmesi... Sona yaklaşırken, David Lynch filmleri gibi sonu okuyucuya bırakılmış bir kitap mı okudum derken, karmaşık ilişkileri tam da açıklamasa da en azından belirli bir açıklama getiren son bölümle kitap bitti. Okuduğum diğer kitapların aksine çok da ana teması olmayan bir kitaptı. Kitapta bence iyiliğin ve kötülüğün ne olduğu da sorgulanıyor. Kitap zaten küçük çocukların iyi bir Hristiyan yetiştirmek amacıyla küçük kız çocuklarının Rahibelerin isteğiyle, askerlerin silahıyla pagan inançlara sahip yerlilerin elinden alınmasıyla başlıyor. Yani din ve devlet birlikteliği....
Sonuç olarak en çok zorlandığım romanı diyebilirim. Llosa kitapları öyle zaten, okuması çok yorucu. Ama Llosa öyle bir şey zaten. Teke Şenliği'nden başka bir kitabını sevmişseniz, kitabın yazarının Llosa olması yeterlidir artık. Işıklar içinde uyu büyük usta...
