Dinlerdeki etiğin temelinde, ilk insan topluluklarının üyelerinin şiddete olan eğilimlerini denetim altına alma ve onları şiddetin tam karşıtı olan uyum ve affedicilik ile tanıştırma gibi pragmatik gereksinimlerin olduğu açıktır. Dini ahlak, işte bu türdeki uyarı kurallarıyla oluştu ve sonra da gökyüzüne gönderilip madden var olmayan, o yüce biçimleri ile yeniden dünyaya yansıtıldı. Bu tür kurallar hayatta kalmamız için o kadar önemliydiler ki binlerce yıl boyunca bu kuralları biz insanların koyduğunu kabul etmeye cesaret edemedik, bunu yaparsak kuralların eleştirel bir bakış açısıyla incelenip saygısızca çiğnenmesini engelleyemeyiz diye korktuk.
Nefret reddedilme yüzünden öfkeye dönüşen sevgidir. Ancak sevgisini istediğimiz kişiden nefret edebiliriz. Nefret, engellenmiş sevgi gereksinimlerimizin bir dışavurumu ve bir kişinin yanıt verici iyi yanını öne çıkarma umuduyla onun reddedici kötü yanını yok etme çabası, onu değiştirme uğraşıdır.
Öyle ya, itiraz edilemeyecek bir şeyin başına hiçbir şey gelmez.
Doğal olan, mikroptur. Gerisi, sağlık, dürüstlük, saflık;bunlar iradenin, hiç susmaması gereken bir iradenin bir sonucudur diyebiliriz. Dürüst insan, kimseye mikrop bulaştırmayan insan, en az dalgınlık yapandır. Ve hiç dalgınlık yapmamak için irade ve çelik gibi gergin olmak gerekir!
