fyz
@feyadriel
okumayı ve çiziktirmeyi seven bir bireymişimdir. ve çiçekler.
"bir sigara tüttürüyorum ve sanki normalmişim gibi davranıyorum. keşke ölsem diyorum."
Reklam
ayh! okurken nefes nefese kalıp "ne oluyor ben neredeyim şimdi ne yaşıyorum yahu?!" diye serzenişlerde bulunduğum bir kitap bu.
her şey o kadar hızlı ve o kadar ani oluyor ki bir sayfa sonra ne okuyacağımı asla ama asla kestiremiyorum. kendimi gerçekten arthur gibi hissediyorum. okuduklarımın hızına ben yetişemiyorken arthur nasıl yetişiyor bilemiyorum doğrusu.
seri kitapların çoğunda devam kitapları ilk kitabın etkisini veremiyor. bir tık daha yavaş ilerlediğini gözlemledim ve fakat bu kitapta asla böyle bir şey yaşamadım. kitap ne ara bitti anlamadım bile. ne zaman bir kitapta böylesine güldüm anımsamıyorum.
yine yol arkadaşım 
Zek . e tabi, aksi inkar dahi edilemez. onun canlı mavi ve benim soluk pembe havlularımız her daim hazır. yo asla panik de yok.
Zek . e tabi, aksi inkar dahi edilemez. onun canlı mavi ve benim soluk pembe havlularımız her daim hazır. yo asla panik de yok.
son cilt bitti ve rüyadan uyandım. gözlerimi açtığımda içimde hüzün ve özlem hislerini barındırıyordum.
her ne kadar üzülsem de rüya lordu'na en çok yakışacak son buydu diyebilirim. onda her zaman gördüğümüz hüzün, melankoli ve çabayı bizzat biz okurlar da yaşadık. yani en azından ben yaşadım.
başka yapımlarda sonların aceleye gelmesine hep üzülmüşümdür. uzun sürelerce benimsediğimiz, sevdiğimiz, arkadaş bellediğimiz karakterkerin sonunu oldu bittiye getirilmesi hep yarım kalmış vedalar gibi geliyordu. bu hikayenin sonu böyle olmadı. uzun uzun veda edebildim rüya lorduma. ardından göz yaşı dökebildim ki bu mecaz da değil. tüm hikaye boyunca gördüğümüz karakterlerin neredeyse her birine de veda edebildik bunun yanında. hiçbiri boşa değildi. hiçbiri yok değildi ve her biri gerçekti. en azından şimdi benim için gerçekler çünkü "bir kez düşlendi mi bir şey artık kaybolmaz, düşlenmemiş olamaz bir daha."
birçok duygu yaşadım rüya'nın hikayesini okurken. birçok tecrübe edindim. kanımca bunları edinmek için illa ve bizzat yaşamaya gerek yoktur gerçek hayatta. belirttiğim gibi her şeyin kendi gerçekliği vardır şeyler içerisinde. kızdım, kaybettim, merhamet ettim, çaresizliğe düştüm, güldüm, ağladım, sevdim ve aşık oldum. rüyalar lorduna aşık olanlar kervanına ben de eklendim. nuala'yı yakinen anlıyorum çünkü bu solgun yaren'e gönlü kaptırmamak işten bile değil.
bu yolculuğa tekrar çıkmama vesile olan Zek e ne kadar teşekkür etsem azdır. neil gaiman'ın bizzat yazdığı bir cümleyi ona atfetmek istiyorum: "uzun ve tuhaf bir yolculuktu bu, yol arkadaşım olduğun için şanslıyım."
güzel bir rüyadan uyandım. gördüğümüz rüyalar hep bizimle kalır. gözlerimi her kapattığımda rüya lordumun yanına gideceğim uyandığımda hatırlamayacak olsam da. tatlı rüyalar.
Zek e ne kadar teşekkür etsem azdır. neil gaiman'ın bizzat yazdığı bir cümleyi ona atfetmek istiyorum: "uzun ve tuhaf bir yolculuktu bu, yol arkadaşım olduğun için şanslıyım."
güzel bir rüyadan uyandım. gördüğümüz rüyalar hep bizimle kalır. gözlerimi her kapattığımda rüya lordumun yanına gideceğim uyandığımda hatırlamayacak olsam da. tatlı rüyalar.
