... Bugün varız yarın yokuz! Gündüzün sonu gece... Aydınlığın sonu karanlık... Ateşin sonu kül... Hayatın sonu ölüm... Ölümden kim şüphe eder? Altınlara boğulsak, demirden, çelikten kaleler içine saklansak, mutlaka ölüm oku bizi bulacak...
Gelmiş geçmiş en iyi günlerdi, gelmiş geçmiş en kötü günlerdi; hem bilgelik çağıydı hem ahmaklık; hem aydınlık hem karanlık bir mevsimdi; umudun baharı, umutsuzluğun kışıydı; hem her şeyimiz vardı hem hiçbir şeyimiz yoktu...
Bu dünyada insanların korktuğu şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykusunu kaçırıyor, bu yüzden rahat döşeklere, leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı.