“Acaba iyi bir şey olacak mı? Hayır, dedim kendime. İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı. Sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar.”
“Bitip tükenmek bilmeyen tekdüze çalışma günlerinde acı bayrama, yangın ya da eğlenceye dönüşebiliyordu; anlamsız, bomboş bir yüzde bir sıyrığın süs olması gibi…”
Vahiy insanın istifini bozar. Rahat rahat uyurken der ki: “Hadi kalk uykunu böl ve namaz kıl.” Parayı biriktirmişiz güzel güzel yığmışız, der ki: “İnfak et, Allah yolunda paylaş, en az kırkta birini ver.” Sonra bir harp çıkar ve der ki: “Ben senin canını ve malını alıyorum, kalk ve fedakarlığını yap.”