diyojen
@ficida
bir şey arıyorum
Leibniz yapıtlarını Latince ve Fransızca olarak kaleme alıyordu. Neden Almanca yazmadığı sorulduğunda şöyle dediği rivayet edilir: "Bu çoban diliyle felsefe yapılabilir mi?"
diyojen
Bu pasaj Almanca'yı aşağılamak için değil aksine övmek için yazılmış aslında. Neden mi? Çünkü bir dilde yapılamayacağı düşünülen şey yapılabilir olduğunda sorun o dilde değil onun konuşurlarında olduğu olduğu anlaşılır. Bugün başka diller içinde o dil eğitime uygun değil, felsefe yapılmaz, matematik yapılmaz deniyor. Aynı şey zamanında Almanca için de söylenmiş ama Almanca bugün felsefe ve birçok şey öğrenmek isteyenler için kaynak dil hâline gelmiş durumda. Geri dil yoktur, geri bırakılması tercih edilen dil(ler) vardır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Klasik
Yaş olarak eski ama değer olarak eski olmayandır.
diyojen
Benim notum: O halde hem yaş olarak hem değer olarak eski olana pejmürde deriz. Ama yaş olarak eski değer olarak güncel olana klasik deriz.
Nietzsche
"Karşılıksız umudun en büyük işkence olduğunu, işkenceyi uzatma dışında bir şey yaramadığını" öğrendik
diyojen
Hayatımı(zı) çok güzel özetliyor.
Orhan Pamuk'un Romancılığı
Türkiye'de roman okurlarının çoğunu oluşturan, dindar olmayan, Batılılaşmış kadın okurlar, başörtüsü taktığı için üniversiteye alınmayan kadınların anlaşılabilir dertleriyle ilgilendiğim için huzursuz oldular. Orta ve yukarı sınıf Batılılaşmış tanıdıklardan, aile dostlarından, "Orhan bu dincilere niye anlayış gösteriyor!" diye sitemkar ifadeler işittim o günlerde. Roman sanatının en temel ve en güçlü yanının, bizim gibi düşünmeyenlerin, bizim gibi yaşamayanların âlemini de dürüstçe anlamak, en azından anlamaya çalışmak olduğunu, böylece yaşayarak hissettim. Romancı, okurlarının bilmek, anlamak istemediği, hatta tehlikeli bir düşman olarak gördüğü "öteki"nin insanlığını da ortaya koymalıdır.
diyojen
Orhan pamuk'un bu anlayışı aynı zamanda bana Albert Camus'nun Nobel ödülü aldığı sırada yaptığı konuşmayı hatırlatıyor. Albert Camus orada şöyle demişti: "Gerçek sanatçılar hiç kimseyi ve hiçbir şeyi hor görmezler. İnsanları yargılamaktan ziyade, anlamakla yükümlüdürler."
Hasan Hayri gerçeği gördükten sonra şöyle diyecektir: "Dünyada en güvensiz söz, Kemalistlerin verdiği Şeref sözüdür... Mezarım öyle bir yere yapın ki gelen geçen ibret alsın."
diyojen
Benim yorumum: Biz Kürtlerin bugün bile hala Türklere kandığını görmekteyiz. Mesela bugün bile hâlâ İslamcı Türklere kanıyoruz. Yani İslam kardeşliği söylemine kanıyoruz. Biz kanmak, aldatılmak istedikten sonra elbette başka milletler bize zulmeder. Kendimizi müstakil bir millet olarak göremiyoruz ki. Kendi başımıza yaşamamız gerektiğine bir türlü ikna olamıyoruz ki. Hep başkalarının kardeşlik söylemine kanıyoruz.