Herkese Merhaba
Nasıl güzel bir kitap anlatamam size yada anlatmaya çalışayım.
Öncelik şunu söylemeliyim ki öğrenmek oyunla hem eğlenceli hemde daha kalıcı oluyor bu bilinen bir gerçek. Bu kitapta 5-B sınıfının Türkçe öğretmeni Rugan Hoca ile sınırsız oyunlarla öğrenmelerini anlatıyor.
Sıfatlar, zamirler, fiiller, isimler daha neler neler…. Türlü türlü değişik oyunlarla hem dersi sevdirip hemde öğreten bir öğretmen kaldı mı acaba demeden edemedim.
Okulda da böyle öğretmenler olsa da çocuklar oyunla öğrenseler her şeyi.
Mükemmel ötesi bir kitaptı.
9-10-11 yaş grubuna hitap etse de bence büyükler de okumalı ki çocuklara bir şeyler öğretirken oyunun ne kadar önemli olduğunu anlamalıyız.
OKUDUM - BİTTİ!
Kitap Adı : KATALIN SOKAĞI
Yazar Adı : MAGDA SZABO
Sayfa Sayısı : 202
Kitap Puanım : 10 / 2
Kitap İncelemem :
OKUDUM – BİTTİ: Katalin Sokağı (puanım 2/10)
“Öyle bir kitap işte, arka kapağı ağlatacak sanıyorsun ama içini açınca esnemekten başka bir şey gelmiyor elden.” Aynen böyle hissettim.
Katalin Sokağı’na büyük umutlarla başladım. Arkasında kayıp cennet, Nazilerin ayak sesleri, çocukluğun simgesi bir sokak falan yazıyordu. Derin, dokunaklı, unutulmaz bir şey bekledim tabii. Olmadı.
---
Konu denilen şey neredeyse yok, dolambaç bol
Roman 1930’lardan 68’e kadar uzanıyormuş. Uzanıyor ama yürüyerek değil, tökezleyerek. Anlatı öyle dağınık, öyle gereksiz yere dallanıp budaklanıyor ki hangi ailenin derdine yanacağımı şaşırdım. Üç aile diyorlar ama aslında üç ailenin anı parçaları var – yalnız ne bağ var ortada ne bütünlük. Karakterler öyle kopuk tanıtılıyor ki kim kimin komşusu anlamak için soy ağacı çıkarmalık oluyorsunuz. Roman değil, isim karmaşası resmen.
Arka kapaktaki şu meşhur alıntıyı hatırlarsınız: talaş sandık metaforu. İşte kitabın ta kendisi o sandıktaki talaş gibi: önemsiz, doldurma, kırılmaya engel olacağına bizzat kırık.
---
Yazım hataları ve çeviri özensizliği
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi
"Sanatlı bir eser, sanatkârı icab eder..."
İşte ey tabiata saplanan ve bataklıkta boğulmak derecesine gelen gàfil! Bütün mâzi ve müstakbele ulaşacak hikmetli ve kudretli mânevî el sahibi olmayan birşey, nasıl bu zeminin hayatına karışabilir? Senin gibi hiç ender hiç olan tesadüf ve tabiat buna karışabilir mi? Kurtulmak istersen, "Tabiat, olsa olsa bir defter-i kudret-i İlâhiyedir; tesadüf ise, cehlimizi örten gizli bir hikmet-i İlâhiyenin perdesidir" de, hakikate yanaş.
Yirmi Beşinci Pencere
Nasıl ki, madrub, elbette dâribe delâlet eder; san’atlı bir eser, san’atkârı icâb eder; veled, vâlidi iktizâ eder; tahtiyet, fevkıyeti istilzam eder, ve hâkezâ. Bütün umûr-u izâfiye tâbir ettikleri, biribirsiz olmayan evsâf-ı nisbiye misillü, şu kâinatın cüz’iyâtında ve heyet-i umumiyesinde görünen imkân dahi, vücûbu gösterir. Ve bütün onlarda görünen infiâl, bir fiili gösterir. Ve umumunda görünen mahlûkıyet, hàlıkıyeti gösterir. Ve umumunda görünen kesret ve terkib, vahdeti istilzam eder. Ve vücûb ve fiil ve hàlıkıyet ve vahdet, bilbedâhe ve bizzarure, mümkin, münfail, kesîr, mürekkeb, mahlûk olmayan, Vâcib ve Fâil, Vâhid ve Hàlık olan mevsuflarını ister. Öyle ise, bilbedâhe, bütün kâinattaki bütün imkânlar, bütün infiâller, bütün mahlûkıyetler, bütün kesret ve terkibler, bir Zât-ı Vâcibü’l-Vücud, Fa’âlü’n-Limâ Yürîd, Hàlık-ı Küll-i Şeye, Vâhid-i Ehade şehâdet eder.
Elhâsıl: Nasıl imkândan vücûb görünüyor; infiâlden fiil ve kesretten vahdet-bunların vücudu, onların vücuduna katiyen delâlet eder. Öyle de, mevcudât üstünde görünen mahlûkıyet ve merzûkıyet gibi sıfatlar dahi sâniiyet, rezzâkıyet gibi şe’nlerin vücudlarına katî delâlet ediyor. Şu sıfâtın vücudu dahi, bizzarure ve bilbedâhe, bir Hallâk ve bir Rezzâk Sâni-i Rahîmin vücuduna delâlet eder.
Demek, herbir mevcud,
Okuması çok zor bir kitaptı. Geniş zaman fiiller hikayeye girmemin önünde engeldi. Zamanlar arası geçiş belirsiz olması da ayrı can sıkan bir durumdu.
Agnes çok yalnız bir çocuk ve kadın olarak anlatılmış. O yalnızlığı hissettim. Hele büyük kayıp sonrası kocasının gitmesi karakteri tamamen kendiyle başbaşa bırakmış. En etkilendiğim sahne oğlunun adını taşıyan oyunu izlemeye gittiği sahneydi.
Uzun zamandır Okuması en zorlayan kitabım oldu.
EŞYANIN TEAMÜLÜ YA DA KAOS
Uzun zamandır kitaplıkta, yerinde eskimiş Perec kitabını alıyorsun; eşya, okumak için odanın en rahat koltuğuna yerleşiyorsun; eşya, kitap tek başına gitmez, yanına bir çay lazım isteminin güdüsüyle mutfağa koşup kettleın düğmesine basıyorsun; eşya, satır aralarını zihninden taşan çizgi ve harflerle doldurmak için bir kalem arıyorsun — kesinlikle kurşun —; eşya. Üç günlük bu okuma eylemi esnasında farklı niyet ve fiiller için kullanılan bütün enstrümanlar eşya... Hayatımız, biz çok az farkında olsak da, bu eşya döngüsünün içinde genişliyor. Basit bir okuma eyleminde bile elinizden geçen onca aracı, hayatınızın tamamına ve devamına endekslediğiniz zaman, eşyadan daha kalabalık bir hakikat kalmıyor.
Eşyayı birçok tema ve çerçevede değerlendirebiliriz. Ki hatta artık boyutsal olarak ele aldığımızda, eşya mekânın içinde olmayan, ikamet dâhilinde değerlendirilmeyen şeylerdir de aynı zamanda. Ev tipi robotlarımıza kabiliyet sağlayan yapay zekâlar, modem kutusuna fiber internet dalgalarını taşıyan sistematik pek tabii eşyadır. Bizi sahip olmak için sabahın altısında yollara düşüren, misafir gelmeden tozlarıyla delirten, arıza yaptı diye kapılarda teknik servis bekleten hep ama hep eşyadır. Kısacası “şeylerin kaosu” içindeyiz.
Eserin 60’ların Fransa’sında Jérôme’la Sylvie’ın bu hikâyesinde “şeyler” üzerinden verdiği mesaj, sahip olduğumuz/olamadığımız ya da bize sahip olan eşyanın zihinsel külfetinden ibarettir. Benim kafamda kitabın nihayetiyle nitelik kazanan ilk iki paragraf, çoktandır eşyanın kaosu içinde yaşamaya çalışan biz 21. yüzyıl modern insanının yansıması sadece.
Aslında Perec fikrini, daha fazla eşyanın daha fazla mutluluk sayılmasına temel hazırlandığı, endüstri devriminin palazlandığı, modernizmin Batı’yı iyiden iyiye kucakladığı, reklam terörüyle insanlara
Ebu Cehil öldü ama,zihniyeti hâlâ yaşıyor...
Bir kere,ahlaksız insan olmaz.Ya güzel ahlak sahibidir ya da kötü ahlak.!
"-Arkadaşların, biliyorsunuz bütün bunlar emperyalist güçlerin oyunu. İslâm’a karşı duramayacaklarını anlayınca, işe, kadını sokağa çekmekle başladı. Onlar çok iyi biliyorlardı ki, kadını İslâmi hassasiyetinden kopardılar mı işleri kolay olacaktı. Ve onlar biliyorlardı ki, kadını bozdular mı, toplumu bozmuş olacaklardı. İnşaallah, sizler ümit veriyorsunuz, bu oyunu bozacak olanlar sizsiniz. Bilinçlenen asrın Zeynepleridir. İslâm'a sarılan, zamanın Sümeyyeleridir. Kısacası ümit sizde, siz, asrımızın genç kadınında."
İnsanlar hata yapabilirler, bizler insana bakıp İslâm’ı tarif etmiyoruz. İslâm’a bakıp, insan tarifi ediyoruz.
İmanın hakikatini bilememek. İman hangi durumda kabul görür? Hangi durumda kabul görmez? Allah'ın bizden istediği imanın gerekleri nelerdir? Hangi fiiller imanı zedeler? Her şeyden öte, Allah vardır diyen herkes müslüman olur mu?
Görüldüğü gibi, Allah’a ait olan bir çok şeyi kabul ettikleri halde, bu onların imanlı sayılmalarına yetmiyor.
Zülal araya girdi:
— Yani, kafana göre takılmayacaksın. Senden, nasıl inanman isteniyorsa öyle inanacaksın. Öyle mi?
— Evet. Ve bir de inanman gerekenlerin hepsine inanacaksın. Birine, tamam inandım. Ama, şu kural işime gelmedi demek yok. Çünkü, birini inkar, hepsini inkar gibidir.
"– Sonuçta, bir insandan çıkmamış mıdır? Her bir izm, bir insan uyduruğu değil midir?
– Evet. Elbette ki, her birinin bir sahibi var.
– Sonuçta, bunlar birer insandır. Ve insanları yönetmek, idare etmek için kurallar belirliyorlar. Allah’ta, insanları idare etmek için, kurallar belirlemiş. Allah, herkesten, herşeyi daha iyi bildiğine göre, hangi kuralları benimsememiz lazım. Kaldı ki, bir insanın adı,
