Live, dear reader. Live.
Olmaktan korktuğum yerdeyim maalesef muhteşem bir fantastik serinin sonuna geldim. Bitmemesi bu dünyadan kopmamak için büyük uğraşlar verdiğim araya sayısız farklı tür kitap dünya karakter sıkıştırdığım ama bitirmekten de kendimi alıkoyamadığım bir güzel macera idi. Uzun bir seriye kendine adamadan önce serinin son kitabının yorumlarına bakarak sonu beğenilip beğenilmediğine göre karar veren benim gibilere demek istiyorum ki; başlayın ben sizin arkanızdayım bu muhteşem seriye başlayın ve asla pes etmeyin sonunu görün. Ama ilk kitabınız Throne Of Glass değil kesinlikle The Assassin's Blade olsun. The Assassin's Blade'in ilk kitap olarak okunmasını savunacağım son nefesime kadar. Kim ne derse desin bence ilk bu novella niteliğindeki kitapla başlanmalı çünkü bu kitap hiçbir spoilera maruz kalmadan okunmalı. Kronoloji, duygusal etki ne derseniz diyin bunun birçok nedeni var spoiler olmasın diye detaya girmeyeceğim ama beni dinleyin. Neden böyle tavsiye ettiğimi seriyi yarıladığınızda anlayacaksınız. İlk olarak okuyup pişman olanı da görmedim onu da söyleyeyim. Ayrıca kitabı evde okuyun ve sonlara doğru mendillerinizi hazırlayın. İş bu tarih olmuş hala TAB kitabının yasını tutuyorum gördükçe içim buruluyor belirtmek isterim.
Bu seriyle ilgili söyleyebileceğim tek kötü şey daha önce Empire Of Storms yorumumda da belirttiğim gibi maalesef Türkçe baskısı. Bu yayınevi sayesinde kitapları orijinal dilde okuma alışkanlığı kazandım İngilizcem gelişti bu konuda teşekkürlerimi sunmak isterim. Emeğe saygım var ancak Türk okuyucularına böyle kötü bir baskıyı layık görenleri asla affetmeyeceğim. Çevirmeni kitapların hem orijinal metnini hem kendi çevirisini yanyana koyup tekrar baksın bana hak verecektir. Özellikle son kitapların bir editörün elinden geçtiğine inanmak dahi istemiyorum.
Jack London'un Ayak İzleri
Kitap üç kısa öyküden oluşuyor. Bunların ikisi "Ateş Yakmak (To Build a Fire)" ve bir tanesi de "Yaşama Azmi (The Love of Life)" isimli öyküler. Ateş Yakmak isimli öyküler bazı ufak farklılıklara sahip olsalar da temelde aynı hikayeyi anlatıyorlar denebilir. Ancak okurken haz veren şöyle bir farklılık var: Bu öykülerden ilki 1901'de yazılmış olup "To Build a Fire" başlığıyla çocuk/gençlik öyküsü olarak (2600 kelime uzunluğunda) The Youth Campanion adlı gençlik dergisinde yayımlandığında Jack London umut vadeden bir öykü yazarıydı. Ancak 1908'de yazılan ikinci öykü öncekinin yaklaşık 3 katı uzunluğunda (7100 kelime); karakter,mekan,final olarak farklı ve anlatım olarak da daha gelişmiş bir metindi. Bu öyküyü yazdığında Jack London Vahşetin Çağrısı, Beyaz Diş, Deniz Kurdu, Demir Ökçe gibi romanlarını yayımlamış,ünlü bir yazardı artık. Daha çok deneyime sahip ve anlatım olarak da daha olgun bir tarza sahipti. Konu aynı,yazar aynı fakat tecrübe farklı ve bu farkın öyküye olan etkisine şahit olmak bir hayli keyif veriyor. Yazarın gelişimine şahit olmamıza fırsat vermesi bu iki öyküyü özel kılıyor.
Kitaptaki üçüncü öykü olan "Yaşama Azmi" de ilk iki öykü gibi soğuk ve vahşi bir coğrafya ile mücadele eden bir adamın hikayesini konu alıyor.
Kitap zaten oldukça kısa. Sıkıcı bir günün kollarında iken bir kurtarıcı olarak veyahut benim yaptığım gibi güzel bir havada çayın yanına tatlı niyetine okunabilir :D
Üsküdar Valide-i Atik Camii'nde okuduğum bu kitabın incelemesini de burdan yazıyor,selam ve sevgiyle noktayı koyuyorum. Görüşmek üzere :))
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bana hitap etmeyen bir “ödüllü” kitap daha.
Okuma boyunca ciddi anlamda jüri üyelerini ve zevklerini sorguladım. Asla anlayamayacağım bir tür bu.
Bir erkek karakter üzerinden, 15 yaşında yeni taşındığı yerden başlayıp hayatında başından geçen olayların geçtiği ve sonunda başladığı noktaya döndüğü anlatılan bir metin. Ama karakter hep sabit. Sadece etrafındaki olaylar, statüsü ve kadınlar farklı. Bir adım ileri gidemeden çöken bir hayat okunuyor.
Duygu asla geçmiyor. Yazar duygusal bağ kurmayalım diye direnmiş resmen. Ne başından geçen olaylara bir duygu besledim ne de son kelimeye kadar bir anlam oluştu.
Kitap aslında benim için ilk bölümden fire verdi. Okurken “e pedofili bu?” dedim ve bütün beklentim düştü.
Kısacası yazarın kalemini, konuyu, karakterleri ve hissettirdiklerini hiç sevmedim. Puanı da sadece kolay okunabilmesine verdim.
Enduring Vendettas adlı serinin 3.cü kitabı ve gayet hoştu . Serinin ilk kitabını çok beğenmiştim ikinci idare etti gibi oldu . Bu kitapta iyiydi sıra ile okunması lazım zira konu devam gibi oluyor .Bu kitabın ana çiftini ilk kitaptan beri tanıyoruz zaten .
Katia 40 yaşında ilk kitapta tanıştığımız mafya babası Michael Caruso'nun muhasebecisi . Kadın ilk olarak işe striptizci olarak başlayıp bu noktaya gelmiş . Zamanında kız kardeşini Rus Bratva yüzünden kaybetmiş . Michael ile bir müddet aşksız anlayışa sekse dayalı bir ilişki yaşamışlar bitmiş sonra aşırı yakın aile gibiler .Leo 42 yaşında kurallara oldukça bağlı ilkeli FBI ajanı ve Michael ile karşılıklı bilgi alışverişi ile iş yürütüyorlar . Bu sebeple Leo Katia'yı tanıyor ve kadına hasta hatta aşık ama o kadar farklılar ki adam asla atak yapmıyor . Rakip Bratva tarafından Michael'ın hesaplarında hackerların oynama yapıp onu hapse attırmayı denemesi ile başlayan olaylar durumu değiştiriyor . Katia ve Leo yakınlaşıyor ve çok güzel bir aşk doğuyor . Arada bazı aksiyonlar yaşandı olaylar oldu ve aşk bence çok hoştu kitap .
Ray Bradbury’nin “Ateş ve Buz” (Fire and Ice) adlı kısa metni, Bradbury’nin şiirsel ve alegorik anlatımının güçlü örneklerinden biridir.
ESERİN TEMASI
____________________
Ray Bradbury bu kısa metinde insanlığın kendi kendini yok etme potansiyelini iki sembol üzerinden anlatır:
- Ateş =Tutku, arzu, öfke, yıkıcı enerji
- Buz = Nefret, kayıtsızlık, duygusuzluk, donuk kötülük
Eser, dünyanın sonunu getirecek şeyin dışsal bir felaket değil, insanın içindeki aşırılıklar olduğunu söyler.
Ateşin Sembolizmi
_______________________
Bradbury’ye göre ateş:
- Kontrolsüz tutku
- Savaş arzusu
- Hırs
- Öfke
- İnsanlığın “yanarak yok olma” ihtimali
Buzun Sembolizmi
_____________________________
Buz ise:
- Nefret
- Umursamazlık
- Duygusal donukluk
- İnsanların birbirine yabancılaşması
- Toplumsal çürüme
Buz, ateş kadar hızlı yok etmez; ama sessiz ve soğuk bir ölüm getirir.
Bradbury burada “nefretin soğukluğu”nun en az tutku kadar tehlikeli olduğunu söyler.
ESERİN FELSEFİ YORUMU :
____________________________
Normal İnsanlar, Sally Rooney
264 sayfa, Can Yayınları
Connell ve Marianne İrlanda’nın küçük bir kasabasında yaşayan iki gençtir. Aynı liseye giderler fakat birbirlerini okul ortamında hep görmezden gelmeyi tercih ederler. Okul dışında ise birbirlerinin hem en yakın arkadaşı hem de sevgilisidirler. Bu yakınlığı ikisi de dillendirmezler ve adeta aralarında bir şey yokmuş gibi bu duygusal ilişkiden söz etmezler bile. Bu tam olmamıştık hali bir süre sonra fire verir ve üniversiteye başladıklarında ayrı düşerler. Zaman zaman ilişkileri kopsa da aralarındaki çekim bir türlü kaybolmaz. Tam bir ne seninle ne de sensiz olabilme durumudur diyebiliriz.
Herkesin kendi gençlik yıllarından bir şeyler bulabildiği, tanıdık duyguların anlatıldığı samimi bir hikaye bu. Evet belli bir kurgu, öykü, sonuç olmasa da kıymetli bir süreç anlatımı. Dillendirilemeyen duyguların, ikili ilişkilerde olmamıştık hali, arkadaşlık mı yoksa başka bir şey mi sorunsalı. Hepsinden biraz var. Keyifli bir kitaptı benim için. Dizisi de varmış bir ara bakacağım sanırım. Tam bir gençlik romanı. Meraklılarına tavsiyemdir. Keyifle okuyun
#alıntı
“Marianne, dedi, hiç inançlı biri değilim ama bazen Tanrı’nın seni benim için yarattığını düşünüyorum.”
