"33 PENCERE"
Edebiyat, bazen aklın sınırlarını zorlayan bir fikri, kalbin en derin hissiyatıyla buluşturduğunda gerçek büyüsüne kavuşur. Ne sadece bir tefekkür metninin tercümesi, ne de kuru bir şerh. O, hakikat okyanusunda süzülen damlaların, bir şairin gönül fırtınasında yeniden hayat bulmuş hali.
Hakikatin farklı veçhelerine açılan 33 ayrı kapı, 33 ayrı nefes, 33 ayrı tefekkür anı.
Yazar, okuyucuyu bir binada dolaştırıp her odada farklı bir pencereyi aralamaya davet ediyor. Her bir pencere, insanın iç dünyasından evrene, inançtan âhlaka, varoluşsal sorgulamalardan gündelik hayatın inceliklerine uzanan geniş bir perspektif sunuyor.
· Kiminde âyet ve hadislerin şiirle yoğrulduğu bir tefekkür var
· Kiminde gönül fırtınalarının billurlaştığı lirik bir sızlanış
· Kiminde çağın sorunlarına İslami bir perspektiften bakış
· Kiminde sadece bir gülü, bir kuşu, bir çocuğu seyretmenin huzuru
Eseri anlamak için sadece gözle değil, gönülle de okumak gerekir. “Kalbin ve hissiyatın, akıl ve fikriyatın ikisine birden” sesleniyor. Şeair-i İslamiye okyanusunda derin bir iman şuuruyla yüzen şair, hikmeti asla kafiyeye feda etmemiş. Her beyitte mana önce gelmiş, duygu şiirin kalıbına sığmayacak kadar engin olmuş.
Her cümlesi insanın içinde fırtınalar koparan bir eseri manzum hâle getirmek; ilim, irfan, edebî zevk ve büyük bir cesaret istiyor.
Belki de en kritik soru şu: Bir gayeye koşmanın şevkiyle hareket etmiyor musunuz? Gayeniz engin bir deniz (bahr-i muhit), siz de bir balık gibi hissediyorsanız ancak o zaman bu iş becerilebilir.
Bu eser, okyanusun derinliklerinden süzülüp gelen billur damlalar gibi. Kimi aklı, kimi kalbi, kimi de her ikisini birden titretiyor. Ve belki de en önemlisi, okuru kendi iç yolculuğuna çıkmaya cesaretlendiriyor.
Peki ya siz? Bir damla mı olacaksınız,
Şafak kulesi ve fırtınalar imparatorluğu çapraz okuma yorumu.
Fırtınalar İmparatorluğu
Şafak Kulesi
Bu iki kitabı ilk kez çapraz okuma yöntemiyle okudum ve şaşırtıcı şekilde hiç kopukluk hissetmedim. Hikâye tek bir kitapmış gibi akıyor. Aynı zaman diliminde, farklı cephelerde ilerleyen olayları okumak dünyayı daha geniş ve canlı hissettiriyor.
Serinin başından beri hissedilen yavaş açılan anlatım burada da devam ediyor. Bölüm içinde tempo yüksek olsa bile büyük olay örgüsünün ilerleyişi ağır ilerliyor. Bu da garip bir duygu yaratıyor: Hikâyeyi seviyorsun ama okurken zaman zaman sıkılıyorsun.
Karakter ilişkileri ise benim için en zayıf noktalardan biri oldu. Çiftler arasında anlatılan duyguların çoğu bana tam geçmedi. Aelin–Rowan ilişkisinde beklediğim çekimi hissedemedim. Rowan’ın bir fey erkeği olarak sahip olması gereken içgüdüsel, hayvani tarafı anlatıda sık sık söyleniyor ama sahnelerde yeterince gösterilmiyor. Aynı durum Aedion için de geçerli. Geçmişte anlatılan korkutucu general ünvanına rağmen gücünü gerçekten gördüğümüz sahneler oldukça sınırlı.
Bunun yanında bazı dünyasal kurallar da tam netleşmiş değil. Fey, yarı fey ayrımı ve şekil değiştirme yeteneğinin hangi kurallarla işlediği zaman zaman belirsiz kalıyor.
Editöryal süreçte de sorunlar var. Önceki kitaplara göre yazım ve harf hataları daha sık karşıma çıktı. Ayrıca iki kitapta da sürekli tekrar eden bazı kalıp ifadeler zamanla doğal etkisini kaybedip dikkat dağıtıcı hâle gelmiş.
Ama tüm bunlara rağmen yazarın kurduğu büyük kurgu gerçekten etkileyici. Serinin başından beri yapılan en küçük iyilik bile yıllar sonra geri dönüyor. Hikâye adeta bir kelebek etkisi gibi işliyor; küçük bir seçim, ileride büyük bir sonuca dönüşebiliyor.
Yazarın anlatım temposu bana zaman zaman fazla yavaş gelse de ters köşe yapma ve uzun vadeli bağlantılar kurma becerisi güçlü. Bu yüzden
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Fırtınalar İmparatorluğu ve şafak kulesi çapraz okuma yorumu.
Fırtınalar İmparatorluğu
Şafak Kulesi
Bu iki kitabı ilk kez çapraz okuma yöntemiyle okudum ve şaşırtıcı şekilde hiç kopukluk hissetmedim. Hikâye tek bir kitapmış gibi akıyor. Aynı zaman diliminde, farklı cephelerde ilerleyen olayları okumak dünyayı daha geniş ve canlı hissettiriyor.
Serinin başından beri hissedilen yavaş açılan anlatım burada da devam ediyor. Bölüm içinde tempo yüksek olsa bile büyük olay örgüsünün ilerleyişi ağır ilerliyor. Bu da garip bir duygu yaratıyor: Hikâyeyi seviyorsun ama okurken zaman zaman sıkılıyorsun.
Karakter ilişkileri ise benim için en zayıf noktalardan biri oldu. Çiftler arasında anlatılan duyguların çoğu bana tam geçmedi. Aelin–Rowan ilişkisinde beklediğim çekimi hissedemedim. Rowan’ın bir fey erkeği olarak sahip olması gereken içgüdüsel, hayvani tarafı anlatıda sık sık söyleniyor ama sahnelerde yeterince gösterilmiyor. Aynı durum Aedion için de geçerli. Geçmişte anlatılan korkutucu general ünvanına rağmen gücünü gerçekten gördüğümüz sahneler oldukça sınırlı.
Bunun yanında bazı dünyasal kurallar da tam netleşmiş değil. Fey, yarı fey ayrımı ve şekil değiştirme yeteneğinin hangi kurallarla işlediği zaman zaman belirsiz kalıyor.
Editöryal süreçte de sorunlar var. Önceki kitaplara göre yazım ve harf hataları daha sık karşıma çıktı. Ayrıca iki kitapta da sürekli tekrar eden bazı kalıp ifadeler zamanla doğal etkisini kaybedip dikkat dağıtıcı hâle gelmiş.
Ama tüm bunlara rağmen yazarın kurduğu büyük kurgu gerçekten etkileyici. Serinin başından beri yapılan en küçük iyilik bile yıllar sonra geri dönüyor. Hikâye adeta bir kelebek etkisi gibi işliyor; küçük bir seçim, ileride büyük bir sonuca dönüşebiliyor.
Yazarın anlatım temposu bana zaman zaman fazla yavaş gelse de ters köşe yapma ve uzun vadeli bağlantılar kurma becerisi güçlü. Bu yüzden
Ruhunu beslemek mi, bedenini beslemek mi?
Her ikisini dengede tutabilir misin?
Esas olan dengenin bizi var etmesi, terazinin bir tarafı eksik kalırsa diğer tarafta fırtınalar kopmaya mecburidir.
MONTE CRISTO KONTU I & II
ALEXANDRE DUMAS
1532 SAYFA
Her felaketin iki ilacı vardır : Zaman ve sessizlik.
Denizci Edmond Dantès, bir iftira sonucu tutuklanıp İf Şatosu'ndaki zindana atıldığında özgürlüğüyle beraber, çok sevdiği nişanlısı Mercedes'i ve babasını da kaybeder. Yıllar süren bu esaret sürecinde tek dostu ve dayanağı, kendi gibi bir mahkum olan rahip Faria'dır.
Acı tecrübelerle geçen yıllar sonunda kaçmayı başarır bu korkunç zindandan. Rahip Faria'nın öğretileri sonrası artık çok bilgili, güçlü ve zengin bir adamdır. Aklında ise tek bir şey vardır. Hayatını, aşkını, özgürlüğünü ve babası ile geçireceği yılları elinden alanlardan intikam almak.
Pek çoğunuzun okuduğunu düşündüğüm harika bir klasik Monte Cristo Kontu. Lise yıllarında özet halinde okuduğum bu eseri, tam metin olarak yıllar önce okumuştum. Sonrasında sevgili Sevilay ile yeniden okuduk ve iyi ki de okuduk. Teşekkür ediyorum canım eşlik ettiğin ve kitap üzerine yaptığımız güzel sohbetler için Masum bir denizci olarak tutsak edilen Dantès'in gizemli bir Kont olarak geri dönüşü, bir intikam meleği edası ile Paris sosyetesinde fırtınalar estirişi, içindeki intikam ateşiyle düşmanları yanı sıra masum hayatları nasıl değiştirdiği, hayallerini, gençliğini kaybeden Edmond ve Edmond'un küllerinden doğan Monte Cristo Kontu; kesinlikle okunmaya değer. Sadece bir intikam hikayesi değil elbet okuduklarımız. İçinde aşk, nefret, kıskançlık, vefa borcu, merhamet, umut, adalet gibi pek çok duygu barındıran bir hikaye. 1844'de yazılan eser denizci Edmond'u anlatması yanında dönemin Fransa'sı ve sosyal hayatı hakkında da anektodlar içeriyor.
1802-1870 yılları arasında yaşamış olan Dumas; eserleri 100 dile çevrilmesi sebebiyle en çok okunan Fransız yazar ünvanına sahip. "Dumas'nın pek çok asistanı ve ortağı
Monte Cristo Kontu (2 Cilt Takım)Alexandre Dumas · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202537,1bin okunma
Şu aralar hava o kadar boğucu ki... Yetmiyor Bad Dream arka fonda çalıyor, Bellhound Choir. İnsanın göğsüne bir taş oturuyor oturmasına da, Cahit Tanyol’un bu sararmış sayfalarını karıştırırken o taş daha da ağırlaştı. Schopenhauer’da Ahlak Felsefesi. Kitabın adı bile bir resmiyet, bir akademik soğukluk taşıyor ama içi... İçi resmen kor.
Bazen durup bakıyorum etrafıma. Otobüste ters ters bakan adam, markette sırasını kapmaya çalışan o teyze... Egoizm diyor Tanyol, Schopenhauer’dan el alarak. Aramıza öyle derin hendekler kazmışız ki, kimse kimsenin kuyusundan su içemiyor artık. Bir sözleşme olmasa, hani o kanunlar, ayıplamalar falan olmasa birbirimizin gırtlağına çökecek vahşileriz aslında. Üstelik gökten üç elma da düşmeyecek. Doğruya doğru. Dürüst olmak lazım bazen, kendimize bile itiraf edemediğimiz o karanlık köşelerimiz var ya. İşte o köşelerde fırtınalar kopuyor.
Geçen gün kuantum fiziğiyle ilgili bir makaleye gözüm çarpmıştı, parçacıkların birbirini uzaktan etkilemesi meselesi.. Aslında Schopenhauer’ın merhamet dediği şey de tam olarak bu değil mi? İyi kalpli insan, başkasını bir "ben olmayan" olarak görmez diyor kitap. O, benin tekrarıdır. Yani o acı çekiyorsa, atom altı bir düzeyde benim de canım yanıyor. Ama biz ne yapıyoruz? Duvarlar örüyoruz. Kalın, deniz kumu betonarme duvarlar.
Şey gibi... Tarık Buğra’nın romanlarındaki o taşra sıkıntısı, o kendi içine kapalı, patlamaya hazır insanlar gibi herkes.
Zevk dediğimiz şey zaten sadece acının yokluğuymuş. Mutluluk diye peşinden koştuğumuz her şey aslında sadece o an canımızın yanmaması durumu. Mutluluk sadece geç kalmış acı. Büyük bir kandırmaca. Bir illüzyonun içinde, elimizde fenerle ahlak arıyoruz.
Yoruluyor insan. Cümleleri bile bazen sonuna kadar götürmeye mecali kalmıyor insanın, öylece kalıyor yarım. Cahit
