Ahmet Berkay Bilici
@flavius65
Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi, Tarih
Lisans
Mersin
Mersin
54 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Acelem yok benim, biliyorsun. Bir gün sana dünyada dayanılacak tek şeyin sevgi olduğunu öğreteceğim."
Reklam
Bakıldığında mutlu sonla bitecek bir aşk romanı gibi görünüyor. Fakat bu düşünceyle okumuş biri olarak beni çok şaşırtan bir olay örgüsüyle karşılaştım ve beklenilen son olmadı. Öncelikle otobiyografik izler taşıdığını Sabahattin Ali'nin yaşamını az çok bilen herkes fark etmiştir muhakkak. Aslında Ömer kendisi...Bana kalırsa Nihat da Hüseyin Nihal Atsız'dan başkası değil. Bunu kitapta sonlara doğru bozulan çarpık ilişkilerinden anlayabiliyorsunuz. Bu gözle bakarak okunulduğu zaman daha da etkileyici bir roman haline geliyor. Her karakteri çok derin ve ayrıntılarıyla yazmış ki karakterleri özümsememek elde değil. Ben yine kendimce Ömer'in böyle bir yola sapacağına ihtimal vermemiştim ve okurken olayların seyrine bir hayli şaşırdım. Yeri geldi Macide'ye üzüldüm yeri geldi Ömer'e kızdım. Karakterleri bu kadar benimsememizin sebebi hiç şüphesiz toplumu çok iyi yansıtmasıdır. Aydın kesim denilen o sözde "büyük" insanların iç dünyasında aslında nasıl hallerde oldukları apaçık bir şekilde gözler önüne serilmiştir. Aynı şekilde yarı aydın kendince bir iş sahibi olan Ömer'in de aslında ne kadar inkar etse de etrafındaki o insanlardan pek farkı olmadığı hatta onlardan uzak durmak istese bile yapamadığı görülmektedir. Ömer bunu ve bunun gibi kötü davranışlarını, yersiz düşüncelerini hep içindeki şeytana bağlamış onu suçlamıştır. Oysaki Ömer iradesizdir ve yüzleşmek yerine kaçmak ona daha kolay gelmiştir. Gel gelelim ki kitabın sonunda Sabahattin Ali buna çok güzel bir cevap vermiştir:
"Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun salaklığımızın uydurması...İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu...İçimizde şeytan yok...İçimizde âciz var...Tembellik var..."
Kitabın özü bence burasıdır. Etkilendiğim ve beğendiğim bir kitaptı. Tavsiye
Kitapta kendi hayatına dair şeylerden ama özellikle de müzik kariyerinden, bulunduğu noktaya nasıl geldiğinden, ne kadar çok çalıştığından bahsediyor. Bu noktada küçük yaştan itibaren müzikle iç içe olmasına rağmen ne kadar mükemmeliyetçi olduğunu fark ediyorsunuz. Ben uzun zamandır kendisiyle ilgili pek çok şeyi okuduğumdan ve bildiğimden beni şaşırtan çok fazla şey yoktu. Fakat yine de bazı olayları ve düşünceleri onun zihninden dökülen cümlelerle okumak çok keyif vericiydi. Kitapta müzik hayatından ve kendisiyle ilgili birtakım özelliklerden bahsetmesinin dışında aslında verdiği pek bir şey yoktu. Kendisini sanatçı kimliği dışında etrafa açmaktan pek hoşlanmadığı belli oluyor ve bunu kendi içimde anlayabiliyorum. Yakın çevresinden ve dostlarından bahsederken bile özel anlarını, güzel anılarını bir yere kadar paylaştığı hissiyatını kapılıyorsunuz. Keşke hayatında olan biten diğer şeyleri 1988'den sonrasını da onun cümleleriyle okuyabilme şansımız olsaydı...Ayrıca eklemem gerekirse kitabın ilk sayfasına kitabı alan herkeste imzasının olmasını isteyerek bir imza bırakmış olması ve kitapta bol bol resimli sayfa olması tam da onun düşünebileceği incelikte bir hareketti. Keyif alarak okuduğum bir kitaptı.
Sevgiler.
"Sevgili Dost,
Ben bir şehrin en güvenilir yerinin neresi olduğunu biliyorum.
Sen de biliyorsun."
