Anarşist Estetik ve Ruh Hâli Kitabı
En sevdiğim yazarlardan olan, yeraltı edebiyatımızın büyük şairi Küçük İskender'in eserlerini okumaktan büyük keyif aldığımı belirtmek istiyorum ve incelemeye geçiyorum.
Öncelikle romanın ismiyle başlayalım...
''Flu'es'' ismi, yazarın özellikle tercihi diye düşünüyorum. Flu' kelimesi: bulanık, puslu, net olmayan anlamlarına geliyor. -es takısını da çoğul olarak kullandığını varsayarsak; ''bulanık şeyler'' veya ''puslu şeyler'' olarak adlandırabiliriz. Öte yandan, İngilizcede grip anlamına gelen: İnfluenza'yı da çağrıştırır. Roman boyunca o ateşli ve sayıklama hâlini düşünürsek, bu anlamı daha da tutarlı geliyor. Çünkü anlatıcı, ateşli bir hastalık geçirirken sayıklama hâlinde olan bir bilinç akışı içindedir.
Marjinal ve beatnik bir tarzı olan yazarın, bu şekil bir adlandırmaya gitmesi gayet normal. O sık sık şiirlerinde, İkinci Yeni gibi alışılmamış bağdaştırmaları kullanır. Bazen de şiirlerini bu iskelet üzerine kurar.
Romanın dili şiirsel ve deneysel. Yazar şiirsellikten kopamıyor, bu nedenle romanı okumak (hele ki Küçük İskender tarzını aşina değilseniz) biraz gayret istiyor. Çünkü klasik bir anlatıya; giriş-gelişme ve sonuç bölümlerine sahip değil. Belirli bir olay örgüsü yok. Hatta bir olay örgüsü de yok diyebiliriz.
Romanı okurken bir olayı ya da olaylar dizisine şahit olduğumuzu hissetmek istesek de yazar buna izin vermez. Parçalı yapısı nedeniyle sürekli zihnimizde bir eksiklik ve soru işareti bırakır... Daha çok bir bilinç akışında dolaşırız. Bazen gerçekle yüzleşir, bazen de halüsinasyon hâlinde buluruz kendimizi. Romanın genel atmosferi oldukça tekinsiz ve karanlıktır. Burada aklıma Bilge Karasu'nun ''Gece''si gelse de Flu'es daha farklı bir yapıdadır. İskender, burada bütün kuralları yıkmış, tüm tabuları altüst etmiştir. Biçimsel olarak her şeyi
Flu'es
Flu’es bir kitap değil, ruhsal bir kriz kaydı.
Güzel olmak gibi bir derdi yok.
Yarayı saklamaz, sergiler.
Okurken canın acımıyorsa, temas etmemişsindir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
'Kendini çözmek, başkalarını düğümlemektir.' sözünü hayatlarına düstur edinmiş insanların dünyasına dalış yapıyosun sevgili okur.
Kitap ilk başladığımda Hakan Günday'ın 'Kinyas ve Kayra'sını okuyormuş hissi yarattı bende. Yayımlanma yılları arasında 2 yıl gibi yakın bir tarih oluşu da o yıllara ait (1998) duygusal yatkınlık konusundaki benzerlik açısından şaşırtıcıydı bana göre.(Kinyas ve Kayra 2 yıl sonra yayınlanmış)
Hayata tutunmak istemeyenlerin , tutunmamakta direnenlerin, tutunmaya çalışanların parmaklarına saldıranların asi, geçimsiz, yer yer iç bunaltıcı, yer yer sıkıcı düşünce, duygu ve davranış bütünlüğüyle bezenmiş ve itiraf ediyorum çoğunlukla sıkılarak okuduğum bir eserdi.
Eşcinselliğe övgü, toplumdaki yer edinememelerine sövgü, tepki, başkaldırı temalarına gerek sözel gerek görsel ekipmanlarla bolca yer verilen eser, bana göre yazarın bu konuda en cesur anlatımlarıyla bezenmiş.
Kitabın arka kapağındaki tanıtım bunu çok iyi anlatır nitelikte ;
Arızalanan insanların da yaşama hakkı ve içiçe geçmiş sırları vardır.Onları diğerlerinden ayıran şey huzuru vahşette, tutkuyu ruh çürümesinde, karşılıklı güveni ise birlikte ölmelerinde bulmaktır.
Keyifli okumalar, diyemeyeceğim ...
Anlayarak okuyanların önünde saygıyla eğilirim.
Flu'es Kitabı 35. sayfada bıraktım. Bana çok ağır geldi, anlayamadım. Joys bile bu kadar ağır gelmemişti. Postmodern edebiyatın bir örneği. Sanırım sorun bende. Benim kafam almıyor. Kafası alıp da keyifle okuyanlara kıskanarak bravo diyorum ve önümü ilikleyip önlerinde saygıyla eğiliyorum. Helal olsun diyorum.1000Kitap
Flu'es Kitabı 35. sayfada bıraktım. Bana çok ağır geldi, anlayamadım. Joys bile bu kadar ağır gelmemişti. Postmodern edebiyatın bir örneği. Sanırım sorun bende. Benim kafam almıyor. Kafası alıp da keyifle okuyanlara kıskanarak bravo diyorum ve önümü ilikleyip önlerinde saygıyla eğiliyorum. Helal olsun diyorum.
Yazarın okuduğum en sert gerçekçi kitabı. Tarzına aşina olduktan sonra okunması ve yazarın kendi içinde değerlendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Bu kitaptan başlarsanız küçük iskendere muhtemelen bir daha okumazsınız.
Yunanistan’a yazarlık atölyesi vermeye giden, yola çıktığı andan itibaren çevresindekilerin hikayelerini dinleyip bize aktaran bir kadın anlatıcımız var. Kitap en basit biçimiyle sadece o insanların anlattığı hikâyelerden oluşuyor.
Anlatıcı neredeyse hiç kendinden bahsetmiyor. Varlığıyla başkalarının hikâyelerinin anlatılmasına olanak tanıyan bir boşluk o. Tüm o hikayelerin görülebilmesini sağlayan bir “çerçeve”.
Ve tam tersinden, o insanlar ve hikayeleri de anlatıcının yaşamına dair bir çerçeve. Başkalarının içlerindeki söküklerin, geride bırakmaların ve bırakılmaların, kendilerine söyledikleri yalanların içinde saklanmış Faye’nin kırılgan parçaları.
Yeni boşanmış, kimliğinde büyük bir kayıp yaşamış, artık “eş” ya da “aile insanı” olmayan, ve böyle kayıpların ardından hemen hepimizin yaptığı gibi kendini yeniden tanımlamaya çalışan bir kadın var o çerçevede. Yeni bir kimlik, yeni bir yaşam, yeni bir bakış için açılmış koca boşluktan sebep, fotoğraf flu.
Klasik romanda alışık olduğumuz şey, karakterin bir değişim yaşaması ve bunun net bir yere bağlanmasıdır. Bu anlatı bir yere bağlananlardan değil. Bir varış anlatısı değil çünkü bu, bir geçiş anlatısı. Yunanistan’a yapılan bir iş seyahati de değil bu, o boşluğun içindeki çırpınışları, kırılganlıkları, çözülmenin ve yeniden toparlanmanın görünmeyen anlarını belgeleyen bir yolculuk.
Ben romandan derli toplu bir olay örgüsü beklerim diyorsanız, sizi mutlu etmez belki. Aksi halde sevmemek mümkün değil.
#laleakalın ın metnin sezgisel derinliğini koruyan nefis çevirisi
