Fatma Nur Çelik
@fnclk
9 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Gittikçe kibirli bir hâl takınıyordun hayatım, bu huyunu düzeltme vaktin gelmişti. Pek çok yeteneğin ve iyi özelliğin var ama bunlarla gösteriş yapmana gerek yok,çünkü kibir bütün yetenekleri köreltir. Gerçek bir yeteneğin ya da iyi huyların uzunca bir süre fark edilmemesinde sakınca yok;fark edilmese bile o yeteneğe sahip olduğunu bilmek ve onu iyi kullanmak insana tatmin edebilir;gücün bütün çekiciliği alçakgönüllülüktedir
Reklam
Sağlıklı bir aile ilişkisinin varlığı, mutlu bir yuva..1000Kitap
O kadar safe bir tadı vardı ki kitabın , gerçekten güven veren bir ailenin 1 yılını yaşıyormuşum gibi hissettim . Her karakterin incelemesinin yapılması, arkadaşlık ilişkisi, kardeşlik ilişkileri, anne-kız ilişkileri, verilen nasihatlerin hem yerinde ve güzel oluşu hem de veriliş şekilleri, birbirlerine olan sevgilerini saklamadan dile getirebilmeleri, her koşulda birbirlerine dayanak olmaları , kendilerini çok güzel analiz edip özfarkındalıklarının olması ve hoşlanmadıkları özellikleri üzerine gidip bunu değiştirmek istemeleri, hikâyenin sonunda herkesin eksik yönünü bir şekilde tamamlamış olması çok başarılı bir şekilde anlatılmış.Aslında oyunla soyutlaştırılan ama gerçekten var olan yüklerini , Apollyonlar'ı , heybelerini güzellikle doldurup Güzellikler Sarayı'na ulaşma serüvenlerini hepsi için aşama aşama görüp yaşadık kitapta. Nihayetinde de Bay March'ın yorumlamalarıyla ne kadar başarılı olduklarını da görüyoruz. Genel olarak çok tatlı bir havaya sahip ve akıcı bir klasikti.
SPOİLER
Bayan March... Onu övmelere doyamıyorum. Kızlarıyla o bağını hem annelik hem arkadaşlık çizgisinde o kadar güzel ayarlamıştı ki verdiği nasihatlerden tut kızların hiçbir şeyden korkmayıp her şeylerini annelerine danışmaları ve onun gücünü hep yanında hissetmeleri mükemmeldi. Aslında annelerinin varlığı onlar için soğuk Kasım'da , Noel'de bile baharın gelişi demekti. Kitap boyunca Marmee'ye bayıldım.
Meg için çok güzel bir gelişim serüveni vardı ki aslında hayalinin zengin bir yaşam olmasına rağmen kitap sonunda maddiyatı önemsemeyip duygularına güvenerek bir tercih yapması ve bunu cesurca dile getirmesi onun Güzellikler Sarayına varışıydı belki de.
Jo bence kitaptaki en duygulu karakterdi. Mutluluğu da, hüznü de, vicdanı da, empatiyi de, öfkeyi de, sevgiyi de dolu dolu yaşıyordu.
Söyleme Bilmesinler
Söyleme Bilmesinler O kadar akıcı bir kitaptı ki okurken hiç sıkılmadım ve zamanın nasıl geçtiğini de anlamadım. Her karakterin penceresinden o olayları dinlemek , hepsinin olayı kendilerine göre yorumlamalarını okumak olanağı bence çok güzeldi. Ayrıca anlatılanların halk ağzıyla, ağdasız, doğal ve iç konuşma şeklinde yazılmış olması günlük hayatta bir tanıdığımla konuşuyormuşum onu dinliyormuşum gibi hissettirdi.Her insanın hayatında bizim de fark edemeyip eleştirdiğimiz o kadar olay oluyor ki...Halbuki olayın arka planında nelerin döndüğü muamma ve bizim yargısız infazlarımız ânında orada beliriyor. Kitap bir nevi okura bunun aydınlanmasını da yaşatıyor.Empati düzeyi yüksek birisi olarak ve her zaman "Bir şey yapıldıysa elbet nedeni vardır" diyerek farklı pencerelerden bakmayı isteyen birisi olarak beni çok içine çekti.
SPOİLER!!
Kitabın başında her ne kadar ağır yükü Emin'in taşımış olduğunu düşünsem de Ethem'in gerçekleri fikrimi değiştirdi.Onun sevgisizliğinin temeline inmiş olmak, gerçeklerle yüzleşmesini görmek her ne kadar acı olsa da bunun nasıl hüsrân yarattığını bilip sonradan eşine ve çocuklarına olan tutumunun değişmesi benim için takdire şayandı. Kitapta Muazzez'in penceresinden bakabilmiş olmamız da çok güzeldi bu hamleyi beklemiyordum ama keşke olsa diyordum ki onun da "neden"lerini görmemiz güzel oldu . Ayrıca son kısımda Sevgi için üzülmemden kaynaklı bir tur daha iç konuşmasını görmek isterdim öğrendikten sonraki duyguları adına. Son olarak söylenmeyen o son cümleyi de duymak isterdim ama kitabın da dediği gibi "Çok bilmek hiç iyi bir şey değil.Hiç..." Söylemesinler Bilmeyelim. 
Şermin Yaşar
Söyleme Bilmesinler O kadar akıcı bir kitaptı ki okurken hiç sıkılmadım ve zamanın nasıl geçtiğini de anlamadım. Her karakterin penceresinden o olayları dinlemek , hepsinin olayı kendilerine göre yorumlamalarını okumak olanağı bence çok güzeldi. Ayrıca anlatılanların halk ağzıyla, ağdasız, doğal ve iç konuşma şeklinde yazılmış olması günlük hayatta bir tanıdığımla konuşuyormuşum onu dinliyormuşum gibi hissettirdi.Her insanın hayatında bizim de fark edemeyip eleştirdiğimiz o kadar olay oluyor ki...Halbuki olayın arka planında nelerin döndüğü muamma ve bizim yargısız infazlarımız ânında orada beliriyor. Kitap bir nevi okura bunun aydınlanmasını da yaşatıyor.Empati düzeyi yüksek birisi olarak ve her zaman "Bir şey yapıldıysa elbet nedeni vardır" diyerek farklı pencerelerden bakmayı isteyen birisi olarak beni çok içine çekti.
SPOİLER!!
Kitabın başında her ne kadar ağır yükü Emin'in taşımış olduğunu düşünsem de Ethem'in gerçekleri fikrimi değiştirdi.Onun sevgisizliğinin temeline inmiş olmak, gerçeklerle yüzleşmesini görmek her ne kadar acı olsa da bunun nasıl hüsrân yarattığını bilip sonradan eşine ve çocuklarına olan tutumunun değişmesi benim için takdire şayandı. Kitapta Muazzez'in penceresinden bakabilmiş olmamız da çok güzeldi bu hamleyi beklemiyordum ama keşke olsa diyordum ki onun da "neden"lerini görmemiz güzel oldu . Ayrıca son kısımda Sevgi için üzülmemden kaynaklı bir tur daha iç konuşmasını görmek isterdim öğrendikten sonraki duyguları adına. Son olarak söylenmeyen o son cümleyi de duymak isterdim ama kitabın da dediği gibi "Çok bilmek hiç iyi bir şey değil.Hiç..." Söylemesinler Bilmeyelim. Şermin YaşarReklam