Bazı kitaplar hikâye anlatmaz, insanın içini yoklar.” Cehennem Çiçeği tam olarak böyle bir roman; kara mizahın gölgesinde büyüyen, polisiye gibi başlayıp yavaş yavaş insanın kendi karanlığına dönüşen bir hikâye. İstanbul’un boğucu ve tekinsiz havasında karakterler sadece bir suçun değil, kendi vicdanlarının da içinde kayboluyor. Okurken hem gülümsüyor hem de rahatsız oluyorsun; çünkü her sayfa “insan ne kadar ileri gidebilir?” sorusunu biraz daha yaklaştırıyor. Canıgüz, acıyı bile estetik bir şeye dönüştürürken, geriye tuhaf bir boşluk hissi bırakıyor.
“Bazı çiçekler ışıkta değil, insanın en karanlık yerinde açar.”
Cehennem ÇiçeğiAlper Canıgüz · April Yayıncılık · 20137,8bin okunma