zey,,
@fouroclock
Geçmişin izleri hâlâ üzerimdeydi. O izlersen kurtulamayacağımın farkındaydım. Ama geriye dönüp baktığımda... Keşke olmasaydı değil, o izler iyi ki üzerime kazınmış diyordum.
‘‘Bir insanın hayatında olması, sonra bir gün hayatında olmaması çok kötü bir şey, değil mi?’‘
‘‘Hayır,’‘ dedi net bir şekilde. ‘‘İnsanların doğasında var bu. Her insan bir gün çıkmak üzere dahil olur hayatlarımıza. Sadece zamanlarının dolmasını beklerlerken bizimle oyalanırlar.’’
Bir zamanlar değer verdiğimiz insanlar elbet bir gün kalbimizi kırardı. O kırılan kalbi onaran yine bir başka insan olurdu ve o da onardığı kalbi kırıp giderdi. Sonra yeni birisi... İnsan hayatının paradoksuydu bu.
‘‘Hem ne güzel söylemiş Tolstoy,’‘ dedi ve gülümsedi. ‘‘Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar; ya bir insan bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir. Yani olay şu ki insanlar bir sonraki duraklarına kadar hayatımızda birer kiracılar... Hepsi bu!’‘
‘‘Ne demiş Tolstoy? İnsan ancak hayattan sarhoş olmuşsa yaşamaya devam edebilir. Kişinin ayılır ayılmaz her şeyin basit bir aldatmacadan ibaret olduğunu görmemesi imkansız!’‘
Reklam
Acı, benim için artık sadece üç harfli bir sözcükten ibaretken, neden şimdi daha fazlasını hissedebiliyordum? Geçmez diyordunuz ama geçiyordu. Demek istediğim, geçecekti. Geçmeyecek dediğimiz ne varsa hepsi bir gün yok olup gidecekti. Bizde öyle olacaktık. Sanki hiç yaşamamış gibi, sanki hiç yaşanmamış gibi...
zey,,
, bir kitap okuduPuan vermedi·482 syf.·
13 günde okudu
·Okunma: 28 Ekim 2019 12:35
·2019 1. kitabı
