ma vie
@fraufroyd
Şeyhim kainata alışamadım.
146 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
"Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum.
Ama yok bir hayatım daha.
Bir hayat daha yok.
Yok."
Son zamanlarda beni bu kadar etkileyen bir son daha okumamıştım. Adalet'in hikayesini okurken herkes kendini onun yerine koymuştur mutlaka. Nasıl yaşıyoruz? Yaşıyor muyuz? Yoksa sadece hayatta mıyız?
İnsanın varoluş gayesi üzerine düşünmesi gerçekten zor bir meşgale. Daha dün bir arkadaşımla konuşurken "Bu hayattaki hayalin ne?" sorusuna verecek bir cevap bulamadım. Sonunda "Bir hayalim yok sanırım ya da artık hayal kurmayı bıraktım ama bir gün öldüğümde ne yaşadım ki ben diye düşünmeden hayatı dolu dolu yaşamak istiyorum." cevabını verdim. Ve bugün Adalet'in hikayesini sonlandırırken dün akşamki sözlerim geldi aklıma "İşte bu da senin hikayendi. Artık üzülme, geçti." diye fısıldandığında kulağıma umarım dokunmadan geçip gitmemiştir hayatım.
Hoşça kal Adalet.
MinoEdebiyat
Puan vermedi·252 syf.··
Beğendi
·2020 44. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 02 Aralık 2020 11:32
Ben biraz Mino'yum.
Henüz gencecikken seveceği adamı kendisi seçti. Böyle seçim mi olur yahu kendinden 15 yaş büyük, evli ve çocuklu. Mino seveceği adamı kendi seçti.
Kurallar, tabular, bağlar, bağlılıklar, bağımlılıklar. Mino tüm bunları değil hayatı yaşamayı tercih etti. "Evlisiniz, çocuklarınız var düzeninizi bozmayın" derken aslında kendi düzeninin bozulmasını istemiyordu. Kendi bildiği gibi, doyasıya ve hissettiği hissin hakkını vererek seviyordu Cahit Adamı. Karşılığında bir şeyler alıp herhangi yazısız bir sözleşmeye imza atmak istemiyordu. Sadece yaşamak istiyordu, doyasıya yaşamak...
Mino sen de biraz bensin.
Kimseden bir şey beklemezken aslında içinde biraz da kimsenin senden bir şey beklememesi arzusu var.
Kimseyi hayatına "tam olarak" almadın. Bu yüzden kimse senden gidemedi.
Seni o kadar üzdüler ki Mino bir daha kimseye bunu yapma fırsatı vermemek için kimseye o hakkı vermedin.
Ruhunu soydun, çırılçıplak soydun ki kimse seni soyamasındı.
Mino yaşayacağı hayatı da kendi seçti.
"Bu evlerde, bana benzeyen insanlar yaşıyor, biliyor musun?" demişti.. Ama ben onlara benzemek istemiyorum... Birbirlerini severken birbirlerinden nefret de ediyorlar... Bu iki şey benim hayatımda hiçbir zaman bir arada olmayacak; buna izin vermeyeceğim... Sen kolaylıklar istiyorsun Cahit adamı. Gömleklerim ütülensin, kahvaltın hazırlansın, istediğin zaman yatağa girelim ve sonra bütün bunlar alışkanlıklara dönüşsün; benim düzenim bozulsun... Ben yıllarca babama baktım... Ve sonunda ondan nefret ettim. "
Mino hayatına sahip çıktı, sevgisine ve benliğine....
Ah Mino
Bir Kedi , Bir Adam, Bir Ölüm.Edebiyat
"Ben ömrüm boyunca bir köpek olarak yaşamıştım ama artık kesin kararım, bir kediye dönüşmekti."
Apolitik bir karakter olan Sami, hiç alakası olmayan bu meseleler içersinde dönemin siyasi iklimi yüzünden tüm hayatını kökünden değiştirecek bir dram yaşıyor. Ki bu bölümler beni de derinden etkiledi. Sami'yle beraber o buhranları yaşadım resmen. Kitap içinde bir kitap var ve kahramanımızın el yazılarının olduğu bölümler var. Özellikle Sami'nin yazdığı yerleri okumak için sabırsızlanarak okudum diğer bölümleri. Sami dışındaki karakterlerin siyasi mevzularını okurken biraz sıkıldım. Ama yine de Sami'nin hikayesini merak ettiğim için o bölümlere çok da takılmadım açıkçası.
Kitapta iki son okuyoruz ve aslında hangisinin beni daha çok tatmin ettiğini seçemedim doğrusu. İntikam mı? Bağışlamak mı? Ama sanırım yazarın yazdığı sonla bitseydi çok klişe olurdu. Sonuç olarak severek okuduğum bir kitap oldu.
"Herhalde mutluluk dedikleri de bu olsa gerek: Birazdan güvenlik, biraz can sıkıntısı."
Puan vermedi·272 syf.··
Beğendi
·2020 37. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 28 Haziran 2020 22:25
Murathan Mungan'ın okuduğum ilk kitabı Cenk Hikayeleri oldu.
Kişisel olarak -istisnalar hariç- öykü kitaplarından pek keyif aldığımı söyleyemem. Fakat Cenk Hikayeleri keyif alarak okuduğum bir kitap oldu.
Kitapta toplamda 6 öykü var. Özellikle ilk öykü olan Şahmeran'ın Ayakları'na bayıldım. Ve bir solukta okudum bitirdim diyebilirim. Hikayeden ziyade bir masal tadı aldım.
Adı üstünde bütün öykülerde cenk vardı. İnsanın insanla, kendiyle, kibriyle, dostuyla, hırsıyla, sakadatiyle, toplumum dayattığı geleneklerle ve bir çok alanda verdiği savaş anlatılıyor kitapta.
Mungan'la tanıştığıma memnunum kalemini çok sevdim.
"insanın içindeki hayvan uyuyor."
Puan vermedi·184 syf.··
Beğendi
·2020 34. kitabı
·7 günde okudu
·Okunma: 19 Haziran 2020 02:15
·Buraya kalbimi bırakıyorum...
Kitabı okurken sanki hayatının son anlarında yaşadığı her şey gözlerinin önünden film şeridi gibi geçen bir insan gibi hissettim. Bir tarihi kronolojik sırayla kare kare izledim.
İzlerken İsyan ve Clara'nın yaşadıklarının ağırlığı omuzlarıma bindi, hissettikleri heyecan içimde kanatlanıp uçtu, sevdalarını iliklerime kadar hissettim, özlemleri ve ayrılıkları yüreğimi yaktı. O kadar çok fazla duyguyu bir arada yaşadım ki şu 183 sayfada ancak bu kadar güzel iletilebilirdi. Dil, anlatım, hikaye enfes.
Aslında çok uzatmaya gerek yok çok sevdim...
