Birinci tekil şahıs ağzından anlatılan bu kitap,
Attila İlhan’ın “Üçüncü Şahsın Şiiri”nde olduğu gibi aşkta üçüncü kişi olanların romanıdır, sevgide gurur engeline takılanların romanıdır ve tabii ki yoksulluk, hastalık ve aşağılanma ile ezilenlerin romanıdır.
Eserde Fyodor Dostoyevski’nin romancılık kariyerinin başlangıcından izler görülür.
Fyodor Dostoyevski, bu romanında da insan ruhunun inceliklerini ustalıkla aktarmış.
Kitabı genel olarak değerlendirdiğimde Suç ve Ceza, Karamazov Kardeşler gibi romanlarına kıyasla beni daha az etkiledi. Attila İlhanAttila İlhan
Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.
Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.
Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telâşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.
Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vakit olmadı
Behçet Necatigil