Üstüne saatlerce konuşsam da hissettirdiklerini yeterince anlatamayacağım bir kitap bu. Felsefeye hiç ilginiz yoksa ya da Nietzsche’nin fikirlerine hakim değilseniz bile - ki ben hiç değildim- son derece anlaşılır bir roman bu.
Kitap doktor Josef Breuer’a ulaşan bir kadının arkadaşını tedavi etmesi için onu ikna etmesiyle başlıyor. Arkadaşı korkunç bir bunalımın ortasında ancak fiziksel sorunlarına çözüm arasa da bunalımını tedavi edecek bir doktoru kabul etmeyeceği için Josef Breuer’in hastayı ondan gizli bir şekilde daha önce uygulanmamış bir yöntemle tedavi etmesi gerekiyor.
Zamanla ikili arasındaki doktor- hasta dengesi yer değiştiriyor. Breuer kendi kazdığı kuyuya düşüyor ve tedaviye muhtaç olanın kendisi olduğunu fark ediyor. Buhranı ve acısı artarken bu durumu paylaşabileceği tek kişi ise Frederich Nietzche.
Yalom aynı zamanda psikiyatrist olduğu için terapi seansları inanılmaz gerçekçi. Psikolojiye, hipnoza ya da geçmiş travmaların bugünü büyük ölçüde etkileyebileceğine çok inanan biri değilim haliyle kitabın ikinci yarısı özellikle tedavinin işe yaramaya başladığı kısımlar bana gerçeklikten uzak hissettirdi ama bu tamamen benim bakış açımla alakalı.
Benim hoşuma giden kısım iki adamın da korkunç yaralı, yalnızlık çeken varoluşunu sorgulayan halleri. Nietzche’nin aşırı katı ve sert bakış açısına karşın daha ılımlı olan Breuer’ın da benzer şekilde varolma çabası, yaşamak istediği hayattan çok uzakta kendini buluşu ve sahip olduklarıyla tatmin olamayışı çok insani ve etkileyici geldi bana ki kitapta daha çok bağ kurduğum karakter de Breuer oldu.
Bu Yalom’dan okuduğum ikinci kitap ve nefis bir okuma süreciydi. Beklediğimin aksine çok da akıcıydı. Psikoloji ya da felsefeye ilginiz yoksa dahi çok zevk alarak okuyacağınızı düşünüyorum.
Frederic Cros / Yürümenin Felsefesi
Frederic Cros / Yürümenin Felsefesi
Nietzsche nin kara ormanda yürürken göç çukurlarına dolan mutluluk gözyaşları Rimbaud’un taht yağıyla açılacağı çöllere dair kurduğu düş yasaklı Rousseau nun alplerdeki adımları neval‘indar sokaklardaki ahlaklı ve daha niceleri,
Yürümek bir spor değildir bir yere varmak için değil yolda olmak için yürünür.
Yürümek amaçsızlığın direnişdir modern dünyanın hızlı tüketimini performans odaklı politikalarına yaşam tarzına karşı bir direniş, bu yüzden toplumsal rollerini bütün kimliklerini(mesleki, cinsel, siyasi vb) geride bırakır
Modern Dünya ve kapitalizmin Dayattığı bir politikadır hız ve performans gross yürümeyi sessiz bir direniş olarak sunar aynı zamanda politik bir dilde yürümek, Polita’nın kirli yüzüne kütle halinde bir yere mensup olmaya karşı bireyci bir başkaldırıdır
Aynı zamanda modelin dünyanın ve kapitalist sermayenin Dayattığıca bir başkaldırıdır çünkü yürümek anlayışında amaç çoktur bir hedefe ulaşmak yoktur çünkü amaç bir insanı yeniden bir sistemin içine sokar oysa yürüyüş faydasızlığa özgüdür
Yürümek düşüncenin koşuludur, ne diyon nietzche “ mümkün eğitime az otur; açık havada yürürken doymayan, şenliğine kaslarında katılmadığı hiçbir düşünceye güvenmemeli”
Yürümenin de felsefesi mi olurmuş demeyin, bak elin oğlu ne güzel felsefesini yapmış, bize de okumak düşmüş, keyifli okumalar
Osmanlı vatandaşı olarak doğup, Yunan vatandaşı olarak hayattan ayrılan, çok değerli olmasına rağmen değeri bilinmemiş bir düşünce insanıdır Nikos Kazancakis!
Felsefe yolculuğunda Alman varoluşçu-nihilist filozof Frederich Nietzsche'yi pusula edinmiştir kendisine. O nedenle bu kitabı da bu bağlamda değerlendirmek daha mantıklı olacaktır.
Malum odur ki Nietszche insanlığın benimsediği tüm ahlâkî değerlerin ussal bir temele dayanmadığını savunur. Süregelen tüm ahlaki değerleri temellendiren olgununun meşruiyetini teolojiden alan otoriteler olduğunu söyler ve hepsini reddeder.
Hayatı "Apollon ile Dionysos''un kavgası" olarak tanimlayan Nketzsche'ye göre, Apollon; biçimin ,uyumun ve kontrolün, Dionysos ise taşkın ve coşkun duyguların, tutkunun simgelendiği iki kavramdır. Ve bu iki öğe, tabiatın yaratış/yıkış süreçlerini devindirir.
Işte bu bilgiler ışığında kitaptan bahsedeyim biraz.
Kitabın anlatıcısı olan karakter bir deniz yolculuğunda Alexis Zorba ile karşılaştıktan sonra hayatı çok farklı bir yöne evrilir.
Zorba, anı yaşayan, tutkulu, "elâlem ne der" kaygısını çoktan aşmış, hayatı yemek-içmek-kadınlar ve çalışmak olarak tanımlayan, yazarın tanımına göre, "ruhu dünyadan çok daha hızlı ilerleyen' bir karakter. Tabii kendisi bu aşamaya gelmek için geçmişinde oldukça fazla faşist zehirlenme yaşamış. Insanların etnik kökenlerine göre ayrıştırılıp, zulmedilmesi ve öldürülmesi hastalığına o da yakalanmış gençken. Yaşadıklarından çıkardığı bu dersle Zorba'yı Zorba yapan hale bürünmüş en sonunda.
Anlatıcımız ise yaşlı olan Zorba'nın aksine genç ve varlıklı birisi. Hayatın belli bir düzeninin olduğuna inanan, dini inanışı da yerinde sıradan biri. Gel gör ki Zorba ile karşılaşmak ona varoluşunu sorgulatmaya başlar. Varoluş sancıları çeken adam oluverir kendisi.
Bu
Sanırım son zamanlarda okurken en çok zevk aldığım ve en çok alıntı yaptığım kitap oldu :)
Ayrıca kitapta
Nietzche
Rimbaud
Rousseau
Thoreau
Nerval
Kant
Gandi
Gibi şair, filozof vb. Kişilerin günlük yaşamlarına ait güzel anektodlar mevcut.
Okuması keyifli bir kitap (:
Yürümenin felsefesi mi olur (!) :))Felsefe-Düşünce
Başlıktaki soruyla kitabı elime aldım. Yazar, yürümenin mental sağlığa olan pozitif etkisinin yanı sıra, bir düşünme biçimi olduğunu akıcı, sade ve anlaşılır bir dille okuyucuya sunuyor. Yazar, Nietzche, Rimbaud, Rousseau, Thoreau, Neval, Kant, Gandhi gibi tarihte yer etmiş düşünürlerin hayatlarından kesitlerle altını bol bol çizeceğiniz cümleler bırakıyor. Şimdiden keyifli okumalar..
#felsefe
İrade Terbiyesi 'ni okurken 
Jules Payot'un üzerinde ısrarla durduğu konulardan biri de öğrenilenleri hatırlamak ve içselleştirmek için yürüyüş yapmanın önemiydi. Tabii o bundan bahsederken, salt bu amacı edinip yürümekten değil bunun gayesiz bir şekilde gerçekleştiğinde de bu tür etkisinin olacağından bahsediyordu.
Benim hayatımda da yürümenin çok ayrı bir yeri var. Her gün yürürüm, bazı yürüyüşlerim diğerlerinden çok daha uzun sürer. Bu yürüyüşler belirli bir lokasyon, mağaza, avm gezmek gibi değil de sadece yürümeye odaklandığım şekilde gerçekleşiyor. Daha çok yeşil yerler bulmaya, açık havada yürüyüş yapmaya çalışırım. Bazen düşünceler kafamdan hızlıca geçer, yürüdükçe durulduğunu ya da yeni bir perspektif geliştirdiğimi görürüm. Bazen çok neşeliyimdir ve sanki bunu doğayla paylaşmak istediğimden yürümeye atılmışımdır :d bazen zamandan ve mekandan uzaklaşmak için yürürüm ve daha aklıma gelmeyen çok sebebi var. Yürümenin beden sağlığı üzerindeki etkilerini uzmanlar hep vurgular. Yürüyüş yaptıkça zihnimiz için de ne kadar önemli bir yerinin olduğunu deneyimlemek ayrıca mutlu eden bir şey.
Yine filozofların hayatını incelediğimizde çoğunun hayatında yürüyüş yapmanın kimi zaman ucundan kıyısından kimi zamansa hayati derecede önemli bir yerinin olduğunu görürüz. 
Frédéric Gros başta Nietzche, Rousseau, Kant'tan hareketle -fakat ağır felsefik kavramlara boğmadan- yürümek üzerine düşündürüyor. Yürümeye felsefik bir açıdan bakmak özellikle metropolde yaşayanlar için sık sık üzerine düşünmeye sevk edecektir bizi. 'Zamandan ve mekandan uzaklaştıran her şey sizi hızdan uzaklaştırır.' diyen Gros mutluluğun anahtarını elinde tutuyor gibi ve hatta hepimizin ayaklarında olduğunu söylüyor. "Hayat dediğin bir çift bacak ve gidebildiğin yol kadar." sözünü içten içe ve geniş ölçekte de