Kısa, düşündürücü son derece sürükleyici bir uzun öyküydü.
Ortalarında ve bitirdiğimde inanılmaz bir haz ve heyecan aldım. ana karakterin tüm sancıları korkusu ve rahatlaması hepsini hissettirdi Zweig. şahsen bende ardında şu izleri bıraktı ; -buradan sonra spoiler- evlilik kurumunda hatalar affedilip devam edilebilir mi - gerçek sevgi bağışlamayı da beraberinde getirir mi. tabi kocasının affetmeyi nasıl bir nedensellikle yaptığını bilmiyoruz konforunu ve alışkanlıklarını devam ettirmesi de amacı olabilir, yoğun sevgisi de eskiye dönüşe ya da ilişkinin düzeleceğine inancı da. büyük izlerden biri de şu oldu; gerçekten elindekilerin değerini bilmek için değer farkındalığı için kaybetme korkusu ihtiyaç mıdır. farkındalık için bazen de dışarıdan bakmak - dışarıya çıkmak gerekir.
Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa, hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü kadar kötü değildir.