"İnsanlar," Dedi gözlerimin içine bakarak. "İz bırakan şeyleri hatırlamak istemezler."
"Günden güne, bir şeyler oluyordu bana: Otursam oturamıyorum, okusam okuyamıyorum, çalışsam çalışamıyorum."
''Beni gerçek anlamda bir kez bile dövmediğin de doğrudur. Ancak bağırman, yüzünün kızarması, pantolon askılarını telaşla çözüp sandalye arkalığında hazırda bekletmen benim açımdan neredeyse berbattı. Sanki ortada asılacak biri var gibiydi. Gerçekten asılırsa ölürdü ve her şey biterdi. Ancak kişi asılma hazırlıklarına tanıklık etmek zorunda bırakılırsa ve ilmik gözünün önünde sallanırken bağışlandığını öğrenirse, yaşamı boyunca bunun acısını çekebilir.''
