Zaman akıp gidiyor avuçlarımın içinden
Zamanla hissediyorum vicdanımın köreldiğini
Oysa zaman affetmiyor hayatı es geçenleri
Gördüm, yaşadım vicdansızlık neymiş nereye süreklermiş ruhu
Ben zannetmiştim ki vicdan sözlerde yaşar, bahenelerle beslenir
Fakat şimdi anladım ki vicdanın mevkisi yüksek
Samimiyetsiz taşlar dizmek vicdanın yolunda işe yaramazmış
Ruhumda yer etmesinin şartları varmış
Hayatla, gerçeklerle beslenmeli, fedakarlıkla yaşatılmalıymış
Vicdanı ruhumun en güzel köşelerinde ev sahibi yapmalıymışım
hatta ruhum yıpransa dahi yaşayacak kadar derin ve içten.
"Ey beni buraya getirip getirip bırakmış şeyler
ey aklımın tam ortasında yırtık o umman
işte kırk yıldır fenayım aslında
işte kırk yıldır kendimin kardeşi gibi buralarda."
=Seyyidhan Kömürcü=