Furkan Er
@furkaner422
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabın bazı yerlerini beğendim, bazı yerlerini beğenmedim. Lakin şunu söyleyeyim: Tezer Özlü inanılmaz bir edebi derinliğe ve hayal dünyasına sahip ve bunu yazıya dökmede hiç zorlanmıyor. Edebi kalitesi ve betimlemeleri açısından çok üst düzey bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Kadın kimliği ve beden politikaları üzerinden ilerleyen bir eser. Kitap, okuru sürekli bir anlam arayışına sürüklüyor. Zaman anlatımı çizgisel değil; daha çok dağınık ama samimi bir şekilde ilerliyor. Ölüm düşüncesinin sürekli vurgulanması bence yaşamla bir hesaplaşma biçimi.
Edebi kalite olarak çok yukarıda bir eser. Lakin sevmediğim tarafı, kadın bedeni ve cinsellikten bu kadar sık bahsedilmesi; bu durum kitabı yer yer itici kılıyor diyebilirim.
Hülasa, bu kitap iyileşmeyi değil, kendinle yüzleşmeyi önerir ve acıyı estetize etmez. Sırf betimlemeleri için bile okunur.
Beyaz GemiEdebiyat
Cengiz aytmatov çok başka bir yazar gerçekten.Duyguları çok iyi aktaran bir yazar.Burda da masumiyeti ön plana çıkardığı bir kitap okudum. Beyaz Gemi, Cengiz Aytmatov’un masumiyet ile gerçek dünyanın acımasızlığı arasındaki çatışmayı anlattığı çarpıcı bir eser. Küçük bir çocuğun hayal gücü ve efsanelerle kurduğu dünya, yetişkinlerin hoyratlığı karşısında yavaş yavaş parçalanır. Aytmatov, yetişkinlerin çıkarcı ve hoyrat dünyası ile çocuğun saf adalet duygusunu keskin bir zıtlıkla sunar.Beyaz gemi umudun, kaçışın ve babaya duyulan özlemin simgesidir.Maral Ana efsanesiyle de doğayla insan arasındaki ebedi bağın veya kadim bağın bozulmasını ve bunun ahlaki sonuçlarını anlatır.Özellikle bu bölüm çok kaliteli işlenmiş diyebilirim.Finaliyle okuru ciddi şekilde etkileyen,vicdan ve merhamet üzerine uzun süre düşündüren bir kitap.Tavsiye edilir.
Yaşar KemalEdebiyat
Kitabı çok fazla beğendiğimi söyleyemem. Klasik bir Yaşar Kemal kitabı diyebilirim. Hasat zamanı Çukurova’ya inmeye çalışan bir köy ahalisinin yolculuk boyunca yaşadığı olayları ve karşılaştıkları durumları ele alıyor. Ayrıca bu yolculuk sırasında kişilerin birbirleriyle olan eski yaşanmışlıklarına da değiniyor.
Kitabı beğenmeme nedenim, arka arkaya olmasa da oldukça fazla Yaşar Kemal kitabına maruz kalmış olmam diyebilirim. Buna rağmen Yaşar Kemal’i edebi açıdan Afgan kökenli yazar Khaled Hosseini’ye benzetiyorum. Şu açıdan: Kitaplarında genellikle hep aynı döngü içinde dolanıp duruyor ve bir süre sonra anlatının akışkanlığı okuru sarmamaya başlıyor.
Kitap, anlattıkları ve ana fikri itibarıyla iyi; edebi kalitesi de yüksek. Ancak diğer Yaşar Kemal kitaplarından farklı bir şey vadetmiyor. Bu kitabı alırken çok farklı bir beklentiye girilmemesini tavsiye ederim. Yoksulluk, zorluklar ve insan tiplemeleri hep benzer şekilde ilerliyor. Bu yüzden, eğer Yaşar Kemal’e bir miktar aşinaysanız, farklı bir şey vadetmediği için tavsiye etmem.
Kitabı çok beğendiğimi söyleyerek başlayayım. Kitabın konusu, zihinsel engelli bir birey olan Charlie’nin geçirdiği ameliyat sonrası hızla yükselen zekâsını ele alıyor. Bu kitapta yazar, yalnızca bilimsel bir deneyi değil; insan olmanın kırılganlığına dair derin bir sorgulamayı da okurun önüne seriyor, diyebiliriz. Bilimin etik sınırları ve insan üzerinde deney yapmanın bedeli oldukça başarılı bir şekilde anlatılmış.
Zekâ arttıkça mutluluğun da artacağına dair bir inancı olan başkahraman, zaman ilerledikçe bu düşüncenin yavaş yavaş çöktüğünü görecektir. Charlie’nin ailesinin onunla birlikte yaşadığı sıkıntılara oldukça fazla yer verilmiş. Engelli bir bireyin bulunduğu bir ailenin ne denli zorlandığına bolca değiniliyor. Sırf bu durum yüzünden kardeşinin uğradığı akran zorbalığına da geniş yer ayrılmış. Ailenin, Charlie nedeniyle toplumdan sürekli bir kaçış hâlinde olması çok iyi aktarılmış.
Özellikle kitabın belirli bir kısmından sonra, eserin çok nitelikli bir edebî yapıya büründüğünü söyleyebilirim. Betimlemelerin kusursuza yakın olması ve anlatıcının olayları okurun zihninde çok iyi canlandırarak aktarması bunu özetliyor. Hülasa, toplumsal ve bireysel sorunlara son derece iyi değinen; aynı zamanda bireysel psikolojik durumları da muhteşem bir şekilde anlatan bir eser. Okunması, kişinin yararınadır.
İlk önce kitabı beğendiğimi söyleyerek başlayayım.Edebi olarak anlatım tarzı güçlü ve akıcı ilerliyor.Kitap daha çok akıcılığı ve duygusal dogmalarla dikkat çekiyor diyebilirim.İnsanın hakikati dış dünyada değil, kendi iç yolculuğunda aramasını anlatan derin ve zamansız bir eserdir. Hermann Hesse bu kısa ama yoğun romanda, bireyin bilgiyle değil deneyimle olgunlaştığını vurgular. Siddhartha’nın yolculuğu, aslında her insanın yaşam boyunca verdiği anlam arayışının sembolik bir anlatımıdır.Eserde Siddhartha; Brahman öğretisinden, çileci yaşamdan, dünyevi hazlardan ve sonunda sade bir nehir kenarı hayatından geçerek farklı duraklar deneyimler. Bu durakların hiçbiri “mutlak doğru” değildir; her biri onun içsel dönüşümüne katkı sağlar. Hesse burada öğretinin, dogmanın ve başkalarının doğrularının insanı hakikate ulaştıramayacağını; kişinin ancak yaşayarak, yanılarak ve sabrederek kendini bulabileceğini anlatır.
Romanın en güçlü metaforu olan nehir, zamanın birliği, yaşamın döngüsü ve her şeyin aynı anda var oluşunu temsil eder. Siddhartha’nın aydınlanması da büyük bir öğretiyle değil, nehrin sesini dinleyerek gerçekleşir. Bu durum, eserin temel mesajını güçlendirir: Hakikat gürültüde değil, sükûnettedir.Felsefik olarak altyapısı güçlü ve okuru düşünmeye davet ediyor.Hûlasa herkes hayatı ancak yaşayarak öğrenir.
