Geç kalmış yüzünün önünde, tek başına, beni de değiştiren gecelerin arasında, bir şey gelip durdu, bir zamanlar düşüncelere aldırmaksızın, bizde olan bir şey.
Durmak gölgesinde, havadaki yara izinin.
Kimse ve hiçbir şey için durmak.
Tanımaksızın,
Senin için yalnızca.
O gölgede
Konuşmadan da barınabilen her şeyle.
Kendini oluşturma uğraşısı durmadan devam eder. Bu uğraşıya ilişkin hikaye, bir şimdiki anlar silsilesi olarak gözümüzde canlandırılabilir. Bu anlardan her biri ileriye yönelik, çoğu zaman bilinç kazanmamış zihne verilmiş geleceği, katılımcı akıl yürütme faaliyetlerinin ardında bıraktığı izlerden oluşan geçmişe geri dönüştürme eyleminde takılıdır.