Nietzsche'nin ifadesiyle, "hakikat uğruna ruhuna açlık çektiremeyen' insanlardan nefret ediyordu; yolundan dönenlerden, cesareti kırılmışlardan, zayıflardan da nefret ediyordu ki bu kimseler, ruhlarını ruhla alâkalı saçmalıklarla avuturlar, güya akıl ruha ekmek yerine taş verdiği için ruhlarını sütle yumusatılmış ekmeğe benzeyen dinî, felsefî ve kurmaca hislerle beslerler.