Gerçek şu ki sanat üretimi ile ebeveynlik birbirini her adımda çok etkili biçimde engelleyen şeylerdir ve aksini söyleyen ya kafayı yemiştir ya çocuksuzdur ya da erkektir.
Lolita'nın amacı bu. Bize yok edileni göstermek.
Nabokov bu açıdan aslında bir anti canavar. Dünyanın onun hakkında olabilecek en kötü şeyleri düşünmesine razıydı. Böyle yaparak -en kötü hikayeyi anlatarak, kendisinin bu hikayede suçlu görülmesine göz yumarak- çocukluğun çalınmasının ne denli büyük bir kötülük olduğunu anlayabilmemizin, hissedebilmemizin yolunu açtı.
Belki utanç para sosyal ilişkinin ana ifade biçimidir. Duygularımız, sevdiğimiz sanatçıların duygularıyla iç içe geçiyor ve tamamen internet çağına özgü, yepyeni biçimlerde savunmasız hale getiriyor bizi. Bu yeni düzende nasıl hareket edeceğimizi, hatta ne hissetmemiz gerektiğini bilmeyişimizden normal bir şey olamaz.
(Parasosyal ilişki: İzleyicilerin televizyon, sinema, internet gibi medya araçlarındaki karakter ya da kişilerle kurdukları tek yönlü duygusal bağ)