“…anlaşılmamak da öyle bir işkence ki…”
Servet-i Fünûn romanının öncülerinden olan Mehmet Rauf’un, Eylül’ün ön çalışması olarak nitelendirilen romanıdır Ferdâ-yı Garam.
Basit bir olay örgüsü var aslında eserin; son derece melankolik, içine kapanık, psikolojik anlamda zayıf Macit ile Sermet amca çocuklarıdır. Sermet, okuduğu kitapların etkisinden çıkamadığı için çevresine uyum sağlamakta zorlanır. Babasının memuriyetinden dolayı ailesinden ayrı yaşamak zorunda kalan Macit’in de Sermet’ten aşağı kalır yanı yoktur. Birbirleriyle sürekli didişen bu iki kuzen kavgaların arasında birbirlerine aşık olduklarını farkeder. Sonrasında ise olanlar olur.
Buram buram melankoli kokan, okuyucuyu karamsarlığa iten bu eseri ben pek beğenemedim maalesef. Zaten dönem itibariyle boğucu, sıkıcı eserler kaleme almışlar burada yazarlar. Bu eserde de bunu fazlasıyla bulmak mümkün.
Kitap kısa olsa da ben okurken çok bunaldım, çok yoruldum, çok ikilemde kaldım. Döneme vâkıf olmak için okunabilir belki, ancak şimdiden söyleyeyim bunalıma girmeye hazır olun. Kitapla kalın.
"Birini sevdikleri halde bildiremeyenler ne zavallı şeylerdir."
Macit ve Sermet iki kuzen.Birlikte büyümüş olsalarda pek iyi anlaşamazlar.
Sermet,kitap okumayı çok seven kende halinde bir genç kız.
Macit ise ailesinden uzak kaldığı için bütün öfkesini kuzeninden çıkarıyor.
Bu kavgalar zamanla farklı duyguya dönüşüyor ve birbirlerinden etkilenmeye başlıyorlar.
"Evet,gel beraber ölelim.Bak görüyor musun,seni o kadar seviyorum ki bir gün hayalinde bile bulamadığın adam diye kabul edilmek için seninle ölmek istiyorum.Oh,seninle ölmek,seninle ölmek... Seninle ölmek... Bu ebedi,bu heybetli,bu dünya üstü yokluğun içine el ele girmek.
Hayat buna müsaade ediyorsa,bunca azabın ne ehemmiyeti kalır?"
Reklam
Kitabı okumadan önce uygulamada şöyle bir incelemelerine bakayım dedim ve ne göreyim , kitap incelemesi yazmaktan bir haber tonla insan hiç utanmadan inceleme yazmış ,kitabın sonunda olacak şeyleri bir bir anlatmışlar. İnsanda okuma hevesi bırakmayan bu yazılara rağmen bir şekilde bitirdim.
Beraber büyüyen iki kuzen çocukken birbirlerine sinirli öfkeli davranıyor, büyüdükçe bu davranışlarının aşka dönüştüğünü farkediyorlar. Daha çocukken birbirlerini sevmeye başladıklarını anlıyorlar. Bizler için kuzen kardeşten farksızdır fakat o zamanlarda kuzenlerin evlenmesi normal olduğundan zamana göre değerlendirmek gerekir.
Birine okuması için illede bu kitabı tavsiye eder miyim sanırım etmem .
Mehmet Rauf’un 1897 tarihli romanı.
“Aşkın Yarını” anlamına geliyor. Konusu buram buram melankoli, dram, yaşama karşı bıkkınlık ve hüzünlü aşk; yani bildiğimiz Servet-i Fünun. Bu dönem abartı dönemi olsa gerek, artırıyorum ve diyorum ki, roman karakterlerini baz alırsak eğer, bu dönem hali vakti sağlığı yerinde olup da buhranlardan buhranlara atlayan işsizlerin dönemi.
Bunun en güzel örneği bu romanın iki karakteri.
Bakınız Sermet. Köşkte İngiliz mürebbiyesi ile büyümüş haliyle İngiliz kültürü etkisi altında, ince zevkleri var, giyinmeye muazzam düşkün ve bu konuda oldukça başarılı, sürekli romanlar okuyup hülyalara dalan ve hayata dair ümidini 18 yaşında kaybetmiş genç bir hanım. İstediği her şeyi çabasızca önünde hazır bulduğundan olsa gerek tatmin düzeyi çok yukarılara çıkarılmış ve artık ulaşamayacağı bir şeyleri istemek istiyor, bulamayınca da kapatıyor kendini.
İşte bu gayesizliği, bu boşvermişliği benim o yaş içinde anlamam çok zor; çünkü ben 18 yaşımda en az 10 tane şey olmak istiyordum. Mehmet Rauf bu romanı 22 sinde yazmış. Çoğuna nazaran aslında tecrübesiz sayılabilecek bir zihinden çıkan bu cümleler çok ağır, kederli ve ümitsiz. Osmanlı Yıkılış Dönemi, bunun insan psikolojisini derinden etkiliyor olması da bariz elbette. Ama yine de içselleştirilen noktalar olmasına rağmen abartı bulduğum yerler daha fazlaydı.
Mehmet Rauf
Mehmet Rauf
İlk olarak 1897 yılında yayımlanan eser, psikolojik aşk konusu işlemesi yönünden Eylül romanına ön çalışma niteliğinde olmuştur. Eserde; akraba olan iki gencin küçüklükte başlayan anlaşmazlıklarından aşka dönüşen hikayesi anlatılır. Genel olarak hayattan ve aşktan umduğunu bulamayan ve karamsar olan Sermet ve Macit'i tanıyacağınız bu hikayeyi okumanız dileğiyle...
Ferdayı Garâm, aşkı yalnızca romantik bir heyecan olarak değil, insanın iç dünyasını derinden sarsan, gururla, fedakârlıkla ve toplumsal baskılarla sınanan güçlü bir kader çizgisi olarak ele alan etkileyici bir romandır; eserin merkezinde yer alan Ferda karakteri, kırılganlığıyla birlikte direnci de temsil eden, duygularıyla mücadele ederken okura hem sevmenin hem de susmanın bedelini hissettiren bir figür hâline gelir ve roman boyunca yaşanan gelişmeler, aşkın her zaman mutluluk getiren bir son vaat etmediğini, çoğu zaman yanlış anlaşılmalar, gurur çatışmaları ve çevrenin yönlendirmeleriyle ağırlaşan bir sınav sürecine dönüştüğünü gösterir; karakterlerin birbirlerine duyduğu hisler, dönemin geleneksel değerleri ve “el âlem” kaygısı nedeniyle açıkça yaşanamazken, bu durum anlatının dramatik gücünü artırarak okurun karakterlerle daha güçlü bir empati kurmasını sağlar, ayrıca romanın duygu yoğunluğu yüksek dili ve atmosferi, olay örgüsünden ziyade karakterlerin iç hesaplaşmalarını öne çıkararak metni sıradan bir aşk hikâyesinden çıkarıp daha derin bir psikolojik boyuta taşır; sonuç olarak Ferdayı Garâm, sevmenin insanı nasıl değiştirdiğini, bazen olgunlaştırıp bazen de yaraladığını sade ama etkileyici bir çizgide hissettiren, aşkın hem umut hem de acı taşıyan yönlerini aynı anda okura yaşatan kalıcı bir anlatı olarak dikkat çeker.
Reklam
Reklam