Artık yalnızca çaresiz ruhumun yakınmalarını dinliyorum. Hiç durmadan gerçekliğin zorlayıcı alışkanlıklarına mahkûm kalmaktansa, kendi kırılganlığına yaraşır bir şeyler yaşamak istiyor. Ruhumu avutup onun arzuladıklarının yerine geçecek başka maceralar arıyorum. Ama gerçekliğin eli sıkı, arzularımı geri çeviriyor.
“Hayattaki en büyük anlar bazen en küçük anlar oluyor.”
Reklam
Affetmek ne şifalı ilaçmış!Din
Evliliğinin ilk yıllarında maruz kaldığı hakaret ve eziyetler sebebiyle eşinin ailesine kırgın olan ve yirmi yılı aşkın bir süredir görüşüp konuşmayan, bu küslüğü ölüme kadar sürdürmeye, hesabı ukbaya taşımaya kararlı olan bir hanımefendi bir kandil günü ağlayarak yanıma gelmiş ve demişti ki: "Hocam dün gece ne yaptım biliyor musun? Kayınvalidemi telefonla aradım. Bu Kadir gecesi hürmetine, yaklaşan bayram hürmetine ben bu küslüğü bitiriyorum. Geçmişi tamamen siliyorum. Size olan hakkımı helal ediyorum. Siz de beni affedin ve hakkınızı helal edin, dedim." Yirmi yıl sonra ilk kez gelininin sesini ve "anne" deyişini duyan kadıncağız önce inanamamış sonra hıçkırıklara boğulmuş ve "Sen de beni affet yavrum" diyerek helallik istemiş. "Hocam affetmek ne şifalı bir ilaçmış. İnanır mısın dün geceden beri ayaklarım adeta yerden kesildi. Kendimi bedenden azat olmuş, bir ruh gibi hür ve hafif hissediyorum. Meğer yıllardır içimde kin değil dağlardan ağır bir yük taşımışım." diyerek yaşadığı iç huzurunu anlatırken gözlerindeki parıltı görülmeye değerdi.
"Çünkü yaşama sevinci öldürülemiyordu, bir süreliğine soldurulabiliyordu ama yok edilemiyordu."
Reklam
Reklam