“Ben ne olursa olsun ait olduğu ortamın hep kıyısında duran ve yalnızca bir parçası olduğu kalabalığı değil, aynı zamanda yanı başındaki büyük boşlukları da görebilenlerdenim.”
bir zamanlar tanrıların ölümün zitti oldugunu düsünmüstüm ama artik her seyden daha ölü olduklarını görüyorum cünkü hic degismiyorlar ve hicbir seyi ellerinde tutamiyorlar.
gece havasindaki sicak nefesini dinliyorum ve her nasilsa ferahliyorum. canımızın yanmayacagini söylemiyor. korkmadigimizi kastetmiyor. söyledigi sadece su: buradayız. gelgitte yuzmek, yeryuzunde yurumek ve ayaklarına degdigini hissetmek böyle bir sey. yasamak böyle bir sey.