“yalnız bilinç yoluyla ölüme çağrı olan şeyi yaşam kuralı biçimine sokuyor ve intiharı yadsıyorum. günler boyunca sürüp giden bu boğuk yankıyı bilmiyor değilim. ama yalnız bir sözüm var söyleyecek: açıkça görülüyor ki gökte ve yeryüzünde başlıca işimiz uzun zaman ve aynı yönde boyun eğmektir.(…)”
“dünyanın sonu mu bu? diye bağırdım. cevap geldi: son diye bir şey yoktur. kasabam yıkıldı. şimdi kurulmakta. ölmem ve bildiğim her şeyi unutmam gerek. hatırla, sonunda bir son yoktur. bizimle kurmak için, yık önce bizimle."