gece

Herkes kim? Emine teyzeler mi? Ahlaksız eniştem mi? Hiçbir şeyden haberi olmayan zavallı anneciğim mi?.. Bunların uğrunda bugüne kadar çok şeylere katlandım, şimdiden sonra beni rahat bırakabilirler... Ben de onları rahat bırakırım... Beni öldü farz etsinler...”
gece
“Tam yaşamaya başladığım bu andan itibaren beni öldü saysınlar...”
Reklam
"Acaba şu anda o ne düşünüyor? Herhalde beni değil... Niçin?.. Onun kafasında bir müddet yaşamak için neleri feda etmem ki?.. Her şeyi.. Bana şimdi bir işaret versin, derhal, bir an düşünmeden şu tramvayın altına atlarım. Acaba atlar mıyım..?"
gece
Macide sordu: "Karşıda birini mi gördünüz? Fakat tramvayın altında kalacaktınız!"
"Bir dokunuşun tesellisi insanı cehennemden çıkarabilir miydi? İnsan cehennemin yükünü başkasıyla paylaşabilir miydi?
gece
Cehennem paylaşınca küçülebilir miydi?"
"Hayatı boyunca uzaklaşmak istediği bir şeyin özlemini çekmek nasıl bir çaresizlikti!
gece
Ruhun çelişkisi en büyük çaresizlikti."
"Hayat kaçmaya çalışanlar için ağırdı. Durup yüzleşmek, kendin olmak için çaba göstermek, gerekirse yeniden doğmak için yaşarken ölmek şarttı."
gece
"Ama doğumlar her zaman çok sancılıydı."