Güçlü olmak, insanlık kadar eski ama ölüm de ilk insandan beri var. Dünyadaki ilk nesille, (yaşayan) son neslin benzer hataları yapıyor olması garip. İnsanlığın yapay zekası geçmişten ders çıkarmıyor, gelecek çağlar için kendini yenilemiyor. Tüm tecrübelerden ders çıkarıldığı senaryonun ismi bile var: ‘’Ütopya’’
Sanki ölüler oratoryosunda koloratur sopranoyum da cümlem eksik, notalarım çaresiz, aryalarım öksüz kalmış. Piç bir ölüm sancısı yüreğimde yer etmiş de ben o sancıya silah doğrultmuş tetiğe basmışım. Namludan çıkan kurşunlar sancıyı ıskalamış, yüreğimi delip hislerimi katletmiş sanki. İnsan neden hislerinin katili olur Boyozcum? Hisler gidince geriye kalan nedir?