Birisinin idealden, gelecekten, felsefeden içten bir şekilde söz ettiğini, emin bir ses tonuyla "biz" dediğini, "diğerleri"ni andığını duymam; kendini onların tercümanı olarak gördüğüne şahit olmam onu kendime düşman görmem için yeterlidir.
Öz-empatinin bir parçası olan insanın kendi kendisiyle duygudaşlığı, duyguların geniş yelpazesi olmazsa hayatın gerilimini kaybedeceğini idrak ederse eğer, mızmızlıktan uzak durur.