Gerçekler anlatıldığı kadar gerçektir.Duygu ve Düşünce
Zehra her şeyden uzak körü körüne büyüyen bir çocuktu. Çocuklar zaten olayları sadece ona anlatılan kısmı ile bilir küçük yaşlarda... Gerçekleri göremezler... Annesi ve anneannesi onu ve ablasını bu çocukluk adı altında işliyorlardı. Mürşit Efendi aslında kötü birisi değildi. Ama maalesef bunu kimseye açıklayamıyordu. Gerçekler her zaman birinin bize anlattığı kadar gerçektir. Kimse iyi yanları ile anlatmaz olayları. Reşat Nuri Güntekin bunu çok güzel bir şekilde nakletmiş. Rahmetle anıyorum.
Hollow erkekleri serisinin 2 kitabı muhteşemdi
Yaktığımız Gerçekler
Darkromance
Bağımsız Seri
Çift Taraflı Bakış Açısı
Yetişkin Kurgu
464 Sayfa
Puanım 9
Mutlu S.
1- Çaldığımız Yalanlar
2- Yaktığımız Gerçekler
3- Arzuladığımız Kan
4- Arzuladığımız Kan
5- Ettiğimiz Yemin
✓Alistair Caldwell, kasabanın yarısı ailesine ait(ailenin dışlanan çocuğu)
✓Rooc Van Doren, savcının oğlu
✓Thatcher Pierson, seri k*tilin oğlu
✓Silas Hawthorne teknoloji imparatorluğunun varisi(şizofreni teşhisi konulmuş)
*Rooc Van Doren & Sage Donahue
Sage belediye başkanının kızıdır ikizi olan Rosemari'e pek pek benzemez. Lise son sınıf okurken kız kardeşi Hollow erkeklerinden Silas ile sevgiliy olsa da Sage asla onları sevmez.
Çünkü ailenin iyi ve uysal çocuğu olmak zorundadır zira anne ve babasının yaptığı baskı bunu gerektiriyor.
Rooc ise baba problemi yaşaması sebebiyle özgüven problemi yaşar.
Rooc & Sage birgün imkansız gibi görünse de birbirilerine çekilirler fakat onlar için herşey imkansızdır...
*Rooc ve Sage'in hikayesi dramatik olarak ağır gelse de ilk kitaba göre daha iyiydi.
Sage üzümlü kekikim, sen neker yaşadın böyle...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·344 syf.·
2026 51. kitabı
Merhaba sevgili okur Gerçekler ışığında yazılmış, elinizden bırakmak istemeyeceğiniz şahane bir polisiye romanının yorumu ile karşınızdayım. Eser polisiyenin kraliçesi Agatha Christie'nin 1926 yılında arkasında hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolduğu gizemli 11 günü anlatıyor. Soluk soluğa okuyacağınız olağanüstü bir eser benden söylemesi
1926 Aralık ayı..
Agatha Christie, kocasıyla arasının bozuk olduğu ve aldatıldığı bir dönemde arabasını ormanda terk edilmiş halde bırakarak arkasında hiç iz bırakmadan ortadan kaybolur. Tüm aramalara rağmen bulunamaz. Olay manşetlere taşınır ve Surrey ve Berkshire polisi, onu bulmak için halktan da zaman zaman yardım alarak çok sayıda memur görevlendirir. Arabanın bulunduğu bölgeye yoğunlaşırlar ve bazı memurlar özel olarak onun öldüğünü düşünerek c*set arayama odaklanır. Kocası Archie Christie'nin Nancy Neele adlı genç bir kadınla olan ilişkisi nedeniyle evliliklerinde bazı sorunlar yaşadıkları için özellikle inceleme altına alınır lakin sağlam bir mazereti olduğu için dikkatler başka yöne çevrilir.
Aslında yazar Christine, ailesi ve sırları üzerinden şantaj yapan sapkın ve zeki bir doktorun tuzağına düşmüştür. Bu adam Rickmansworth’te pratisyen hekimlik yapan Patrick Kurs’tur.
Doktor, yazarın en değer verdiklerini ( eşi ve kızı ) koruyabilmesi için kendisinden mükemmel bir cinayet tasarlayıp işlemesini talep eder. Şantajcı doktor, ailesine dair her detayı bilmektedir ve bunu basına sızdırmakla tehdit eder. bildikleri Archie ‘yi mahvedecek niteliktedir. Yazarın şantajıya boyun eğmekten başka şansı yoktur.
Yorkshire'daki Harrogate kasabasında bir kaplıca otelin kocasının metresinin adı olan "Mrs. Teresa Neele" sahte ismiyle kayıt yaptırmıştır.
Gizemli cinayetlerin kraliçesi, kendi yazdığı romanlardaki gibi zekice bir cinayeti
“Kalk Çalış Başarısız Ol” bana bilmediğim şeyleri öğretmedi belki. Asıl yaptığı şey, bildiğim gerçekleri yüzüme yeniden vurmak oldu.
Sürekli daha verimli olmaya, daha başarılı görünmeye, daha çok üretmeye çalışırken aslında neyi kaybettiğimizi sorgulatan bir kitap.
Kitabı okurken zaman zaman sinirlendim. Çünkü anlatılanların büyük kısmı hayatımızda zaten var. Eğitimde, iş hayatında, sosyal medyada, hatta günlük sohbetlerimizde…
Fakat gerçekleri bilmek ile onlarla yüzleşmek aynı şey değilmiş.
Belki de en rahatsız edici tarafı buydu: Sistemi eleştirirken bir yandan o sistemin içinde gönüllü olarak yer aldığımı fark etmek ve konuşmaktan başka hiçbir şey yapamamak.
Kitabı bitirdiğimde elimde bir başarı reçetesi değil, cevaplamam gereken sorular kaldı.
Bazen iyi kitaplar yeni kapılar açmaz; uzun zamandır kapalı tuttuğunuz kapıları yeniden gösterir.
Gerçekler can sıkıcı olduğu için yanlış değiller. Sadece onlarla yaşamaya alışmışız.
İki bıçağı birbirine
Anne ve babamızı çocukken kusursuz, hata yapmaz kahramanlar olarak görürüz. Oysa onlar da bizim gibi eksikleri, kırgınlıkları ve yanlışları olan insanlardır. Bunu fark ettiğimizde dünyamız sarsılır; yıllarca inandığımız gerçekler yerinden oynar.
Romanın kahramanı da geçmişiyle, ailesiyle ve kendi yaralarıyla yüzleşerek yıllar sonra bu hesaplaşmayı kendi içinde tamamlamaya çalışıyor. Açılan çukurları bütünüyle kapatmak mümkün olmasa da, onları kabullenerek yaşamayı öğreniyor.
Bence en zor hesaplaşma, artık cevap verme şansı olmayan biriyle yapılan hesaplaşmadır.
Bazı yaralar kapanmaz; sadece onlarla yaşamayı öğreniriz
Alice Feeney benim için her zaman “bir sayfa daha” dedirten yazarlardan biri oldu ve Kocamın Karısı da bunun en güçlü örneklerinden biri. Yazarın bugüne kadar okuduğum beş kitabı arasında açık ara en beğendiklerimden biri oldu. Hatta sıralama yapacak olsam ikinci sıraya rahatlıkla yerleştiririm. Çünkü bu kitapta Alice Feeney’in en sevdiğim özelliğini, yani okuru sürekli şüphe içinde bırakma becerisini sonuna kadar hissettim.
Yazarın kalemine, diline ve olayları aktarma biçimine zaten hayranım. Özellikle bölümlerin farklı karakterlerin gözünden anlatılması hikâyeye büyük bir dinamizm katıyor. Her yeni bölümde olaylara başka bir açıdan bakmak, karakterlerin düşüncelerine ve sırlarına ortak olmak okuma deneyimini çok daha keyifli hâle getiriyor. Bu yüzden kitap boyunca elimden bırakmakta oldukça zorlandım.
Kitabın en güçlü yanı ise hiç şüphesiz kurgusu. Bir noktada “tamam, artık suçlunun kim olduğunu çözdüm” dediğim anda yazar beni başka bir yöne çekti. Sonra tekrar emin oldum, tekrar yanıldım. Özellikle kitabın ikinci yarısından itibaren neredeyse her bölümde “yok artık!” dediğimi hatırlıyorum. Her şey yerine oturmuş gibi görünürken ortaya çıkan yeni detaylar, karakterler hakkında öğrendiğimiz gerçekler ve sürekli değişen dengeler sayesinde son sayfaya kadar merak duygusu hiç azalmadı. Hatta kitabın sonuna geldiğimde bile artık her şey açıklığa kavuştu derken Alice Feeney yine son bir hamle yaparak beni şaşırtmayı başardı. Uzun zamandır bu kadar başarılı kurulmuş ve son ana kadar heyecanını koruyan bir psikolojik gerilim okumamıştım.
Karakterler de hikâyenin güçlü taraflarından biriydi. Hiçbir karakter tamamen güvenilir görünmüyor ve bu durum kitabın atmosferini daha da etkileyici hâle getiriyor. Kime inanacağınızı bilemiyorsunuz. Herkesin sakladığı bir şey var ve
