Şu hakikati kendi hayatım bana öğretti:
İnsanoğlu insanoğlunun cehennemidir. Bizi öldürecek belki yüzlerce hastalık yüzlerce vaziyet vardır. Fakat başkasının yerini hiçbiri alamaz.
Öyle ince zevkleri, büyük mutlulukları yoktu. Düşmanlık, adetler, töre ve cehalet bir olmuş, alınyazılarını zevkten ve zarafetten uzak, yücelikten hissesiz şekilde yazmıştı. En büyük amaçları çocuklarını büyütmekti. Çocuklarıyla mutlu ve şen olurlardı. Bu kederli, hüzünlü kadınlar toplumunuzun temeli idiler aslında. Çünkü çocuklarınızın annesiydiler.