!!Spoi sayilabilirrr!!
Seriye başladığım için çok mutluyum öncelikle. Biraz geç oldu fakat seri bittiği için bunu hiç sorun etmiyorum... uzun zaman sonra, çok özlediğim ve acaba tekrar bir kitapta böyle hissedecek miyim diye düşündüğüm hisleri bana yaşattığı için bile bu kitaba tam puan verebilirim. Fakat kitabın tek artı yönü hissettirdikleri olmadığı için benden tamamen adil bir puanlamayla tam puan aldı. İlk olarak kitabın evrenine bayıldım. Kafamda hiçbir karışıklık oluşturmadı ve distopya olmasına rağmen çok kolay adapte olup evreni anlayabildiğimi düşünüyorum. Bir çok ırktan insanı okuyoruz ve hepsini yeterince tanıtmış yazar bize, nedense okurken bizden bir şeyler de hissettim. Yani evrendeki bu düzende bir tarafın mükemmel yaşarken bir tarafın açlık yüzünden kendi çocuklarını, hatta eşlerini satması gerekmesi hem çok üzücüydu hem de aslında anlayana da bariz mesajlar veriyordu bence. Karakterlere gelecek olursak!! BEN BULUNMUS AİLE TEMASİNİN KOLESİYİM ARKADASLAR ve bu kitaptaki bulunmuş aile temasına da bayıldım agwoekmd birbirlerinden hala biraz nefret ediyor olsalarda ben inanıyorum, devam kitaplarda hepsi birbirine manyak olacak... Benim favori karakterim sanırım hala hodbin... biliyorum, o gerçekten piçin teki AMA Otto`ya sahip çıktı ya... bütün sevgimi tekrar kazandı. bir de bilmiyorum, bence biz daha onun gerçek karakteriyle daha tam tanışmadık gibi geliyor. Hatta muhtemelen hiçbir karakteri tam olarak tanımıyoruz daha çünkü bu sadece giriş kitabıydı. Hepsinde inanılmaz potansiyeller olduğunu görüyorum ve bunu okumak için de sabırsızlanıyorum. Bir de.... potansiyel demişken... SANIRIM KİTAPLA İLGİLİ TEK OLUMSUZ DÜŞÜNCEM MALUM KARAKTERİN ÇOKKK ERKEN BİZİ TERK ETMİŞ OLMASI!!! hani cidden o bölümü okurken zaten sırtımdan binbesyuz kere falan bicaklandim ama cidden yasamasak olmaz
𝙰ş𝚔, 𝚅𝚒𝚌𝚍𝚊𝚗, İ𝚗𝚜𝚊𝚗𝚕𝚒𝚔.Duygu ve Düşünce
“𝚂͢𝚎͢𝚛͢𝚎͢𝚗͢𝚊͢𝚍͢, 𝚝͢𝚊͢𝚛͢𝚒͢𝚑͢𝚒͢𝚗͢ 𝚝͢𝚘͢𝚣͢𝚕͢𝚞͢ 𝚜͢𝚊͢𝚢͢𝚏͢𝚊͢𝚕͢𝚊͢𝚛͢𝚒͢𝚗͢𝚍͢𝚊͢ 𝚔͢𝚊͢𝚕͢𝚖͢𝚒͢ş 𝚋͢𝚒͢𝚛͢ 𝚊͢𝚌͢𝚒͢𝚢͢𝚒͢ 𝚔͢𝚊͢𝚕͢𝚋͢𝚒͢𝚖͢𝚒͢𝚗͢ 𝚝͢𝚊͢𝚖͢ 𝚘͢𝚛͢𝚝͢𝚊͢𝚜͢𝚒͢𝚗͢𝚊͢ 𝚋͢𝚒͢𝚛͢𝚊͢𝚔͢𝚝͢𝚒͢. 𝙻͢𝚒͢𝚟͢𝚊͢𝚗͢𝚎͢𝚕͢𝚒͢, 𝚂͢𝚝͢𝚛͢𝚞͢𝚖͢𝚊͢ 𝚏͢𝚊͢𝚌͢𝚒͢𝚊͢𝚜͢𝚒͢𝚗͢𝚒͢ 𝚜͢𝚊͢𝚍͢𝚎͢𝚌͢𝚎͢ 𝚋͢𝚒͢𝚛͢ 𝚝͢𝚊͢𝚛͢𝚒͢𝚑͢ 𝚋͢𝚒͢𝚕͢𝚐͢𝚒͢𝚜͢𝚒͢ 𝚘͢𝚕͢𝚊͢𝚛͢𝚊͢𝚔͢ 𝚍͢𝚎͢ğ𝚒͢𝚕͢, 𝚋͢𝚒͢𝚛͢ 𝚊͢ş𝚔͢𝚒͢𝚗͢, 𝚋͢𝚒͢𝚛͢ 𝚟͢𝚒͢𝚌͢𝚍͢𝚊͢𝚗͢𝚒͢𝚗͢ 𝚟͢𝚎͢ 𝚒͢𝚗͢𝚜͢𝚊͢𝚗͢𝚕͢𝚒͢ğ𝚒͢𝚗͢ 𝚜͢𝚒͢𝚗͢𝚊͢𝚟͢𝚒͢ 𝚘͢𝚕͢𝚊͢𝚛͢𝚊͢𝚔͢ 𝚊͢𝚗͢𝚕͢𝚊͢𝚝͢𝚒͢𝚢͢𝚘͢𝚛͢. 𝙾͢𝚔͢𝚞͢𝚛͢𝚔͢𝚎͢𝚗͢ 𝚑͢𝚎͢𝚖͢ 𝚋͢𝚒͢𝚛͢ 𝚊͢ş𝚔͢ 𝚑͢𝚒͢𝚔͢â𝚢͢𝚎͢𝚜͢𝚒͢𝚗͢𝚎͢ 𝚝͢𝚊͢𝚗͢𝚒͢𝚔͢ 𝚘͢𝚕͢𝚍͢𝚞͢𝚖͢ 𝚑͢𝚎͢𝚖͢ 𝚍͢𝚎͢ 𝚜͢𝚞͢𝚜͢𝚔͢𝚞͢𝚗͢ 𝚔͢𝚊͢𝚕͢𝚒͢𝚗͢𝚊͢𝚗͢ 𝚊͢𝚌͢𝚒͢𝚕͢𝚊͢𝚛͢𝚒͢𝚗͢ 𝚊͢ğ𝚒͢𝚛͢𝚕͢𝚒͢ğ𝚒͢𝚗͢𝚒͢ 𝚑͢𝚒͢𝚜͢𝚜͢𝚎͢𝚝͢𝚝͢𝚒͢𝚖͢. 𝙱͢𝚒͢𝚝͢𝚝͢𝚒͢ğ𝚒͢𝚗͢𝚍͢𝚎͢ 𝚒͢ç𝚒͢𝚖͢𝚍͢𝚎͢ 𝚒͢𝚗͢𝚌͢𝚎͢, 𝚞͢𝚣͢𝚞͢𝚗͢ 𝚋͢𝚒͢𝚛͢ 𝚑͢ü𝚣͢ü𝚗͢ 𝚔͢𝚊͢𝚕͢𝚍͢𝚒͢…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
hayatımda okuduğum en sıkıcı ve yarıda bıraktığım ilk kitap. normalde 2-3 ayda bir kitap bitiririm ama o kadar akademik ve o kadar ders kitabı etkisi var ki bu kitabın. gerçekten eğitiminize (siyaset tarih vs) katkısı olacağını düşünmüyorsanız. yani eğer okul için değil de hikayesi için alacaksanız kesinlikle almayın. çünkü içinde bir hikaye yok. olaylar 1-2 sayfa yazılmış ve ardından sayfalarca o olaya 5N1K sorulmuş her detayı açıklanmış ve tabii ki taraflı yazılmış bir kitap. sanki amerika hariç herkes teröristmiş gibi lanse edilmiş. çok kötü kitaptı gg
Aşktan Tahkik-i İmana Giden Bir Yol…Alıntı
࿇ “𝖠ş𝗄 𝖻𝗂𝗋 ç𝖾ş𝗂𝗍 𝗍𝖾𝗋𝖻𝗂𝗒𝖾, öğ𝗋𝖾𝗍𝗆𝖾𝗇: 𝗁𝖾𝗆 𝗒𝗈𝗅 𝗀ö𝗌𝗍𝖾𝗋𝖾𝗇, 𝗁𝖾𝗆 𝗒𝗈𝗅𝖺 𝗌𝗈𝗄𝖺𝗇.” ࿇
Cahit Zarifoğlu
Vakit o vakittir ki; aşk bir kalbin eşiğine dâhi yaklaştığında, o kapının önü de sonu da tüm masivadan ve kötü hasletlerden arınmalıdır. Bir kapıdan aşk girdiğinde tüm şeytani istekler pencereden çıkar gider. İşte bu cümle sırrınca, Mesih Paşa İmamı da faydasız ilminden, katılığından ve türlü çiyliklerinden, sarı örgülü bir Balkan göçmen kızının efsunuyla kurtulmaya başlıyor.
Kitabın ana temasını her ne kadar beşeri bir aşkmış gibi yazdımsa da, 
Sâmiha Ayverdi, bu hikayenin içine, aile mefhumu, Balkan Savaşı, İstanbul ve en önemlisi de tasavvuf konularını da ustaca serperek okuyucuya sunuyor. Kuru bir tarihi aşk romanı okuyacağınızı sanarsanız, yanılırsınız.
Hayatının kırk yılını, gövdesiz kalmış bir başı, avâre gezdiren bir imamın, eşi Gülsüm’le, çocuklarıyla, akrabalarıyla ve en çok da kendisiyle imtihanı gönül gözümüze serilirken, ana hat hep “İmam Hâlis Efendinin ezberden bildiği ve olgunlaşmamış imânı”dır.
Hâlis Efendi çocukluğundan gençliğine kadar aldığı dini eğitimlerle, kör bir taassubun esiri olmuş, imânı aklın süzgecinden geçirip kalbe indirememiş bir imamdır. İş bu sebepten, insanlara ve dâhi hayvanlara karşı sert ve bilhassa eşine ve çocuklarına vefasızdır. Ta ki düşmanı Tahir’in insanı kâmil oluşuna ve Balkan Harbiyle İstanbul’a, kendi camisine sığınan, muhacir kızı Hediye’yeye vurulana kadar.
Sâmiha Ayverdi tüm bunları anlatırken öyle ağdalı ve güzel bir dil kullanıyor ki cümlelerin tadı damakta kalıyor. O dönemki İstanbul’un halini anlatan şu cümle burdaki kâstımı bir nebze daha iyi anlamamızı sağlar:
“İ𝗌𝗍𝖺𝗇𝖻𝗎𝗅, 𝖻𝖾𝗅 𝗄𝖾𝗆𝗂ğ𝗂𝗇𝖾 𝗂𝗅𝗅𝖾𝗍 𝗀𝖾𝗅𝗆𝗂ş 𝖻𝗂𝗋 𝗁𝖺𝗌𝗍𝖺 𝗀𝗂𝖻𝗂, 𝗌𝖺𝖽𝖾 𝗒𝖺𝗍𝗍ığı 𝗒𝖾𝗋𝖽𝖾𝗇 𝖻𝖺şı𝗇ı 𝖽𝗈ğ𝗋𝗎𝗅𝗍𝖺𝖻𝗂𝗅𝖽𝗂ğ𝗂 𝗄𝖺𝖽𝖺𝗋 𝖾𝗍𝗋𝖺𝖿ı𝗇ı 𝗀ö𝗓𝖾𝗍𝗅𝖾𝗒𝖾𝖻𝗂𝗅𝗂𝗒𝗈𝗋 𝗏𝖾 ç𝖺𝗋ç𝖺𝖻𝗎𝗄 𝗒𝗈𝗋𝗎𝗅𝖺𝗋𝖺𝗄 𝗍𝖾𝗄𝗋𝖺𝗋 𝗁𝖺𝗌𝗍𝖺 𝗄𝖺𝖿𝖺𝗌ı𝗇ı 𝗒𝖺𝗌𝗍ığ𝖺
Cahit Zarifoğlu
Vakit o vakittir ki; aşk bir kalbin eşiğine dâhi yaklaştığında, o kapının önü de sonu da tüm masivadan ve kötü hasletlerden arınmalıdır. Bir kapıdan aşk girdiğinde tüm şeytani istekler pencereden çıkar gider. İşte bu cümle sırrınca, Mesih Paşa İmamı da faydasız ilminden, katılığından ve türlü çiyliklerinden, sarı örgülü bir Balkan göçmen kızının efsunuyla kurtulmaya başlıyor.
Kitabın ana temasını her ne kadar beşeri bir aşkmış gibi yazdımsa da, Sâmiha Ayverdi, bu hikayenin içine, aile mefhumu, Balkan Savaşı, İstanbul ve en önemlisi de tasavvuf konularını da ustaca serperek okuyucuya sunuyor. Kuru bir tarihi aşk romanı okuyacağınızı sanarsanız, yanılırsınız.
Hayatının kırk yılını, gövdesiz kalmış bir başı, avâre gezdiren bir imamın, eşi Gülsüm’le, çocuklarıyla, akrabalarıyla ve en çok da kendisiyle imtihanı gönül gözümüze serilirken, ana hat hep “İmam Hâlis Efendinin ezberden bildiği ve olgunlaşmamış imânı”dır.
Hâlis Efendi çocukluğundan gençliğine kadar aldığı dini eğitimlerle, kör bir taassubun esiri olmuş, imânı aklın süzgecinden geçirip kalbe indirememiş bir imamdır. İş bu sebepten, insanlara ve dâhi hayvanlara karşı sert ve bilhassa eşine ve çocuklarına vefasızdır. Ta ki düşmanı Tahir’in insanı kâmil oluşuna ve Balkan Harbiyle İstanbul’a, kendi camisine sığınan, muhacir kızı Hediye’yeye vurulana kadar.
Sâmiha Ayverdi tüm bunları anlatırken öyle ağdalı ve güzel bir dil kullanıyor ki cümlelerin tadı damakta kalıyor. O dönemki İstanbul’un halini anlatan şu cümle burdaki kâstımı bir nebze daha iyi anlamamızı sağlar:
“İ𝗌𝗍𝖺𝗇𝖻𝗎𝗅, 𝖻𝖾𝗅 𝗄𝖾𝗆𝗂ğ𝗂𝗇𝖾 𝗂𝗅𝗅𝖾𝗍 𝗀𝖾𝗅𝗆𝗂ş 𝖻𝗂𝗋 𝗁𝖺𝗌𝗍𝖺 𝗀𝗂𝖻𝗂, 𝗌𝖺𝖽𝖾 𝗒𝖺𝗍𝗍ığı 𝗒𝖾𝗋𝖽𝖾𝗇 𝖻𝖺şı𝗇ı 𝖽𝗈ğ𝗋𝗎𝗅𝗍𝖺𝖻𝗂𝗅𝖽𝗂ğ𝗂 𝗄𝖺𝖽𝖺𝗋 𝖾𝗍𝗋𝖺𝖿ı𝗇ı 𝗀ö𝗓𝖾𝗍𝗅𝖾𝗒𝖾𝖻𝗂𝗅𝗂𝗒𝗈𝗋 𝗏𝖾 ç𝖺𝗋ç𝖺𝖻𝗎𝗄 𝗒𝗈𝗋𝗎𝗅𝖺𝗋𝖺𝗄 𝗍𝖾𝗄𝗋𝖺𝗋 𝗁𝖺𝗌𝗍𝖺 𝗄𝖺𝖿𝖺𝗌ı𝗇ı 𝗒𝖺𝗌𝗍ığ𝖺
Puan vermedi
UMUTTAN VAZGEÇMEK KAYBETMEKTİR
Cuma KILIÇ
𝑯𝒂𝒚𝒂𝒕 𝒌ı𝒔𝒂, 𝒌𝒖ş𝒍𝒂𝒓 𝒖ç𝒂𝒓. 𝑲𝒆𝒏𝒅𝒊𝒏𝒊 𝒔𝒆𝒗𝒊𝒑, 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒅𝒆ğ𝒆𝒓 𝒈ö𝒔𝒕𝒆𝒓𝒎𝒆𝒚𝒆𝒏𝒍𝒆𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒖𝒛𝒂𝒌𝒍𝒂ş𝒕ığı𝒏𝒅𝒂 𝒐𝒎𝒖𝒛𝒍𝒂𝒓ı𝒏𝒂 𝒌𝒐𝒏𝒂𝒓.
İ𝒏𝒔𝒂𝒏𝒍𝒂𝒓ı 𝒕𝒂𝒏ı𝒅ı𝒌ç𝒂 𝒌𝒆𝒏𝒅𝒊𝒎𝒆 𝒚𝒂𝒌ı𝒏𝒍ı𝒌 𝒉𝒊𝒔𝒔𝒊𝒏𝒊 𝒔𝒆𝒗𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎. 𝑵𝒆 𝒈ü𝒗𝒆𝒏𝒔𝒊𝒛𝒍𝒊ğ𝒊 𝒗𝒂𝒓, 𝒏𝒆 𝒔𝒆𝒗𝒈𝒊𝒔𝒊𝒛𝒍𝒊ğ𝒊 𝒗𝒆 𝒏𝒆 𝒅𝒆 𝒅𝒆ğ𝒆𝒓𝒔𝒊𝒛𝒍𝒊ğ𝒊.
𝑩𝒖 𝒉𝒂𝒚𝒂𝒕𝒕𝒂 𝒚𝒆𝒓𝒊𝒎 𝒚𝒐𝒌 𝒅𝒊𝒚𝒆𝒓𝒆𝒌, Ü𝒛𝒎𝒆 𝒌𝒆𝒏𝒅𝒊𝒏𝒊. 𝑯𝒂𝒚𝒂𝒕 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒂𝒚ı𝒓𝒎ış 𝒊𝒏𝒂𝒏 𝒆𝒏 𝒈ü𝒛𝒆𝒍 𝒚𝒆𝒓𝒊𝒏𝒊.
Hayatın içindeysek ve nefes alıp veriyorsak sona geldiğimizi hissettiğimiz, umutsuzluğa kapıldığımız anlar muhakkak olmuştur. Hiçbirimize güzelliklerle ve mutlulukla dolu bir hayat vadedilmedi. Zorluklar, engebeli yollar farklı durumlarla da olsa her birimizin karşısına çıkmıştır. Ama umut hep vardır içimizde ve onu kaybetmemek için çabalar, karşılaştığımız durumun başlangıç olduğunu bilerek de devam ederiz. Çünkü insan kendi hayatını kendi çizer. Önemli olan umudu kaybetmemek ve vazgeçmemektir, yazarımızın da kaleminden dökülen satırlar gibi.
Çünkü, her şey geçer umut kalır.
Tam bir moral ve motivasyon kitabı 𝑼𝒎𝒖𝒕𝒕𝒂𝒏 𝑽𝒂𝒛𝒈𝒆ç𝒎𝒆𝒌 𝑲𝒂𝒚𝒃𝒆𝒕𝒎𝒆𝒌𝒕𝒊𝒓. Okuduğumuz her satır, her söz, her sayfa ile mutluluk tohumları saçılırken yüreğimize gülümsememiz de hiç eksik olmuyor. Bana öyle iyi geldi ki kitabımız başucu kitabı olmayı fazlasıyla hak ediyor ve emin olun okuyan herkes çok sevecektir.
Kesinlikle ve kesinlikle TAVSİYEMdir sayfa dostlarım.
Syf: 125 
Umuttan Vazgeçmek Kaybetmektir 
Cuma Kılıç
Umuttan Vazgeçmek Kaybetmektir Cuma Kılıç
Devşirmeye Devam Tırpan Pt. 21000Kitap
Bazen diyorum ki bu seriyi okuyarak kendime ne büyük bir iyilik etmişim diye. İlk kitabını severek okumuştum ve ikinci kitabına kavuşmayı da dört gözle bekliyordum; sonunda okudum, bitirdim ve buradayım; bir tıkta rahatsızım aslında çünkü kitap öyle bir yerde bitti öyle arafta bıraktı ki okuyucuyu okumak için bekleyenlere tavsiyem ancak ve ancak üçüncü kitabı edindikten sonra başlama kararı alın yoksa zira sizde benim gibi böyle can çekişirsiniz sonra.
İkinci kitapta ne mi oldu dersiniz: Artık Citra Tırpan Anastasia adını alarak tam teşekküllü bir Tırpan haline geldi ve hem ciddi anlamda insaflı bir devşirme yöntemi kullandığı hem de sırf varlığı sebebi ile diğerleri arasında tartışmalara sebep oldu. Rowan her ne kadar biz eylemlerini pek göremesek de Tırpan Lucifer lakabıyla bir anti-tırpan oldu, özellikle yoldan sapmış olan bazı cübbeli şahsiyetleri elden geçiriyor bir nevi haşere temizliği yapıyor diyebiliriz. Tırpan Curie hala Citra'yla takılıyor, Faraday ise yeni asistanıyla birlikte hazine avcılığı oynuyor. Fırtına Bulutu için dağları bile yerinden oynatabilen gariban bir Greyson'ımız var, sonra bir parti oğlanının dramını okuyoruz. Benim en nefret ettiğim malumumuz hamamböceğinden hallice kötü adamlarımız var elbette. Nahoş ve Tonist yaşamlarından kesitler de serpiştirilmiş böyle aralara, en sonundaysa büyük bir katliam eşliğinde yazarın okuma hevesimizi, arşa çıkmış merak duygumuzu ve yerinden hoplayan sinirlerimizi kursağımıza tıkayarak bizi ölüp ölüp dirilttiği bir finalimiz mevcuttu.
Bir an bu deli gene ne saçmalıyor diye düşündünüz değil mi, şimdi ben bu yukarda dediklerimi tek tek açıklayacağım aslında da o kısımlar spoilera girer o sebeple henüz oralara girmeden okumamış kesim için birşeyler daha yazmak istiyorum. Ben okudum onlarda okusun ama önce