H
@ggirift
🪻
Psikolojik Danışman
Ankara
İzmir, 14 Kasım 2002
227 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Okuduğum en uzun 186 sayfaydı. Uzun süredir okumak istediğim ama her başladığımda yarım kalan bir kitaptı. Sonunda bitirmek nasip oldu. Beğenerek okuduğum ama hızlı akmayan bir kitap oldu, aynı zamanda beğendim de. Ama bence bir 5 yıl sonra tekrar okumalıyım.
Sanırım bu kitabı ilk okuyuşumun üstünden neredeyse 8 yıl geçmiş. Kitap o kadar akıcı ve güzeldi ki bir kez daha okumak geldi içimden. Daha fazla Yakup Kadri okuma kararı aldım.
Kadının 'toplum' ve 'namus' korkusunun gerçek hayatı yansıttığını düşünüyorum. Hala ülkemizin çoğu kesiminde dul bir kadının yeniden evlenmesi ayıplanıyor. Kadının kitabın sonlarındaki ruh halini toplum baskısı ve yoğun kıskançlığına yoruyorum. İki karakter arasındaki yaş farkı bu kıskançlığı daha da tetikleyerek kaybetme korkusuyla bir vahşiliğe dönüştü.
Erkek karakterin ise gerçekten başka biriyle görüşüp görüşmediği emin olamadım. Acaba o yere düşen mektup da bir sanrıdan mı ibaretti? Keşke kitabı biraz da erkek karakterin ağzından okuyabilseydik.
Oldukça beklenmedik bir son oldu. Ama karakterin yaşadığı karmaşanın boyutunu görmüş olduk. Son satırlara bakarak da yaptığı bu eylemin sonuçlarının bilincinde olmadığını fark ettim. Galiba gerçekten de aklını kaçırmıştı.
*Spoiler
Hiç beklemediğim bir son oldu benim için. Bebekliğinden beri ailesine rağmen pozitif kalan Alan ile şaşkınla tanıştım. Annesi, babası, abisi ve ablasının karamsarlığına bir güneş gibi doğdu. Alan hep gülümsedi herkese yardım etti. İntihar Dükkanının müşterilerini yaşamaya heveslendirdi. Hiçbir an onu mutsuz göremedik kitapta. Ve sonunda başardı. Ailesi kaybettikleri yaşama isteklerini buldu ve olumlu bir gelecek gördüler. Alan kuleden sallanırken ailesinin umut dolu konuşmalarını duyunca görevinin tamamlandığını düşünüp ipi bırakarak intihar etti. Yıllarını intihara ve tüm olumsuzluklara karşı(gibi) yaşamış biri için beklenmedik bir ölümdü. Burdan sonrası benim yorumum olacak. Bence Alan en başından beri içinde ölüm arzusunu taşıyan ama ailesinin mutlu olmasını isteyen biriydi. İçinde bir karanlık büyürken dışarı polyannaymışçasına umut saçıyordu . Ve son sayfada amacına ulaştığını anlayınca bıraktı elini. Görevini tamamlamıştı ve yaşamasına gerek kalmamıştı. Alan bir ömrü ailesi için yaşadı. Ve gitti.
Uzun zamandır okumak istediğim bir kitaptı. O yıllardaki düzenin hala devam ettiğini görmek beni daha da karamsarlığa itti. Zengin ruhban sınıfı ve yöneticiler, açlıktan sefil bir hayat süren halk. Çocuğunu yememek için nehre atan bir annenin başlattığı dans ve hepsi de birbirinden zor durumda olan insanların bu dansa katılışı.
