Üsküdarın meşhur kafelerinden biri,Aşiyan Kitap Kahve. Menengicimi yudumlarken gözüm kitaplığa ilişti. İnce bir kitap okurken kahvem daha lezzetli olabilir diyerek kalkıp rafları yokladım. Ve dikkatimi çeken bu kitap oldu. Neden bu kitap diyecek olursanız İslamiyet ve Atatürk ikilisini bir arada görmek her zaman ilgimi çekmiştir. Yanlış anlaşılmasın. Politika ve tarafgirlik becerebildiğim bir şey değildir. Apolitik bir görüşe sahibim. Kendi halimde yaşayıp gidiyorum. Yarısına kadar göz gezdirdim ve evet kitabı orada bitiremedim çünkü kahvemin telvesi ağzıma gelmeye başlamıştı. Fincan sayfalardan daha hızlı git gel yapıyordu. Benzetmeler,özellikle 19 mucizesinin abartısı kahvemin bitmesini söylüyordu... Ödemeyi yaparken kitabı ödünç alıp çıktım. Geri vermeyi düşünüyor muyum hmm buna cevabım hayır. Kitabın güzel olmasından değil. Bitirdikten sonra birdaha ele alınmayacak,fırlatıp rafta eskitilecek bir kitap olduğundan ötürüdür. Geri götürmeyeceğim.
Çehov candır️1000Kitap
Kısa ama derinlik dolu bir kitap
Altıncı Koğuş…. Bu koğuşu, bu tasvir edilen odayı nasıl anlatsam bilmiyorum. ÇEHOV o kadar güzel betimliyor ki aslında bu odayı anlatırken, resmen burnunuza küf kokusu geliyor.. Koğuşta 6 kişi var ve ayrıntılarıyla betimlenmiş onu siz kendiniz okursunuz :) Esas olay burda başlıyor
Eğitimli bir hasta olan İvan Dmitriç kaldığı hastanede içinde yaşamaya zorunlu olduğu bu iğrenç hayatı aslında doktor Andrey Yefımiç’a bir şekilde anlatsa da doktor bu zorlu koşulları düzeltmek için hiç bir şey yapmıyor.. Ama sonra doktor hayatının sürpriziyle karşılaşıyor ve bu akıl hastanesine hatta ve hatta “Altıncı Koğuş”a düşüyor. İvan Dmitriç ile Andrey Yefımiç arasında geçen sohbetler çok derinlikliydi Bu kitaba şans verin arkadaşlar . Çok seveceksiniz. Zaten çok kısa hemen biter. Ben de şimdi Çehov’un diğer kitaplarını almaya gidiyorum.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
veda.
yorgun, solgun ve bitkin kendi viraneme gidiyorum vallahi şehrinizden perişan kalbimi götürüyorum
götürüyorum o uzak noktaya ki arındırayım günahın renklerinden temizleyeyim aşkın lekesinden böylesi boş ve beyhude isteklerden
senden uzaklara götürüyorum senden, ey imkânsız ümitlerin cilvesi diri diri gömmeye götürüyorum ki olmasın bir daha kavuşma hevesi
Selam :)1000Kitap
Of of kitap acayip iyi ilerliyor ve ben onları okumak için sabırsızlanıyorum. Lana intikamını almak için çok iyi ilerliyor. Ve yaptığı planlar mükemmel. Ve ben daha ne yapacağını merak ediyorum. Sırlar ortaya çıktıkça işler daha da çıkmaza giriyor. Bu da kitabın gidişatını acayip heyecanlı yapıyor. Kitap sizi sürükledikçe sürüklüyor. Adeta içine çekiyor. Resmen gerilim filminin içinde gibi hissediyorsunuz. Ve ben diğer kitabını okumaya gidiyorum...
"EV YAPIMI BİR PARAŞÜT"
"Zihnin gerçek doğasının sonsuz ve sınırsız olduğunu, gökyüzü gibi olduğunu biraz evvel konuşmuştuk. Düşünceler, gökyüzünde beliren bulut kümeleri gibidir. Bulutlar gelip geçerler, ama gökyüzü onların geçişlerinden hiç etkilenmez, bozulmaz, lekelenmez, eksilmez veya çoğalmaz. Daima aynı kalır. İri bulutlar, ufak bulutlar, beyaz bulutlar, gri bulutlar ve kara bulutlar... Kimi zaman pırıl pırıl bir günes görünür, kimi zaman ise bulutlar güneşi örter. Bazen korkunç bir fırtına patlak verir, şimşekler ve gök gürültüleri yüzünden gökyüzü ürkütücü bir hale bürünür. Fakat ne gelmiş olursa olsun ve ne kadar sürerse sürsün, eninde sonunda bitecektir. Bulutlar geçip giderler, fırtına diner ve tüm bu olup bitenler gökyüzünde hiçbir iz bırakamaz. Zihnin gerçek doğası saf, bozulmamıs ve sonsuz halini daima korur."
Hayat bazen öyle koşturmacalı geçiyor ki, kendi zihnimizin içinde bile huzur bulamıyoruz. Sürekli kaygı, öfke, tahammülsüzlük... "Değişemiyorum", "zihnimdeki gevezeliği susturamıyorum" dediğimiz anlar çoğalıyor.
Zihnimizle kurduğumuz ilişkiyi sorgulatan ve meditasyonun dönüştürücü gücünü kurguyla harmanlayan sürükleyici bir hikâye sunuyor yazar bize kitabında. Bilge büyücü "Mama Nono" rehberliğinde, bizleri yedi günlük içsel bir yolculuğa çıkarıyor.
Otomatik cevaplar, otomatik tepkiler, otomatik yaşamlar... Bunun ne kadar farkındayız? Karşımızdaki insanın bizi gerçekten dinlemediğini, aslında kendi zihnindeki konuşmalarla meşgul olduğunu hissettiğimiz anlar oluyor mu? "Nasılsın?" - "İyiyim." Bu kısacık diyalog bile ne kadar ezbere yaşadığımızın bir kanıtı aslında.
Ben de son zamanlarda kendi otomatikliğimi fark ettim. Ve biraz isyan ettim açıkçası. "Nasılsın?" sorusuna her seferinde aynı cevabı vermek istemiyorum artık. Deniyorum: "Yeterince
Bir hastanede çok tontiş bir bebek doğmuş yani ben bebeğin adını annesi ile babası düşünüyormuş babaannesi ben ona 1 yıl önce vefat eden kocamın ismini söyleyeceğim siz istediğinizi koyun demiş annesi ile babasıda tamam Hayri Potur babaannem ne bilsin Harry Potter'ı Harry Potter'ı ben büyüyüp öğrenince kitaplarını okudum okula falan gittiğimde isim benzerliğinden bana öncelik,torpil oluyordu aslında bundan hiçte memnun değil değildim. Yani ben ayrıcalıklı oluyordum.Velidemort bile beni öğrenmişti onla savaşıyorduk resmen bir gün velidemort telefon etti dediki"Hayri Potur ben İngiltere'ye gidiyorum sana pempirik'i göndereceğim" pempirik de kim diyemeden kapadı. Sonraki gün pempirik geldi bu bir vampirmiş kan grubumu sordu farklı olduğu için kan ememedi benim kan dolaşımı posterimi aldı oysa oni öğretmen ev ödevi olarak vermişti bu pempiriki gece gece öğretmenle birlikte yakaladık hoca çok kızdı pempirke pempirikde gitti. Sonra kitabın sonunda ödevleri gösterdiler. Bu kitabı yani 
Hayri Potur Harry Potter'a Karşı kitabını 
Muzaffer İzgü yazmış.
Hayri Potur Harry Potter'a Karşı kitabını Muzaffer İzgü yazmış.