Girişimcilik Durağı
@girisimcilikduragi
Kurucu | Yönetim Kurulu Başkanı @| Teşvik & Devlet Destekleri Uzmanı | Mikro Girişim Yatırım Finansmanı Stratejisti | İmalat Sanayii Odaklı Proje Geliştiricİ
Hüzünlü bir anı
Georgi Gospodinov ‘un 
Bahçıvan ve Ölüm adlı eseri, hacim olarak kısa sayılabilecek ama duygusal yoğunluğu oldukça ağır bir kitap. Akıcı dili sayesinde kolay ilerliyor; ancak her bölümde insanı durup düşünmeye zorlayan bir tarafı var. En baskın duygu ise hiç şüphesiz hüzün.
Hem annesini hem babasını kaybetmiş biri olarak kitapla aramda çok kişisel bir bağ kurdum. Özellikle eserde anlatılan geçmiş yaşam atmosferi, ülkemizin 80’li ve 90’lı yıllarını hatırlatan bir dünyaya sahip. Bu tanıdıklık hissi, metnin hüznünü daha da derinleştiriyor. Çünkü kitap yalnızca bir babanın ölümüyle değil; bir dönemin, bir evin ve insanın çocukluğunun kaybıyla da ilgileniyor.
İncelemeyi yazdığım günün Anneler Günü’ne denk gelmesi ise bana ayrıca anlamlı geldi. Kitap her ne kadar bir baba üzerinden ilerlese de, satır aralarında bütün babaların arkasındaki görünmez emeği taşıyan fedakâr annelere de sessiz ve ilahi bir vurgu varmış hissi bırakıyor.
Georgi Gospodinov ‘un Bahçıvan ve Ölüm adlı eseri, hacim olarak kısa sayılabilecek ama duygusal yoğunluğu oldukça ağır bir kitap. Akıcı dili sayesinde kolay ilerliyor; ancak her bölümde insanı durup düşünmeye zorlayan bir tarafı var. En baskın duygu ise hiç şüphesiz hüzün.
Hem annesini hem babasını kaybetmiş biri olarak kitapla aramda çok kişisel bir bağ kurdum. Özellikle eserde anlatılan geçmiş yaşam atmosferi, ülkemizin 80’li ve 90’lı yıllarını hatırlatan bir dünyaya sahip. Bu tanıdıklık hissi, metnin hüznünü daha da derinleştiriyor. Çünkü kitap yalnızca bir babanın ölümüyle değil; bir dönemin, bir evin ve insanın çocukluğunun kaybıyla da ilgileniyor.
İncelemeyi yazdığım günün Anneler Günü’ne denk gelmesi ise bana ayrıca anlamlı geldi. Kitap her ne kadar bir baba üzerinden ilerlese de, satır aralarında bütün babaların arkasındaki görünmez emeği taşıyan fedakâr annelere de sessiz ve ilahi bir vurgu varmış hissi bırakıyor.Reklam
Bu kitabı okurken en çok şu cümle çarptı beni:
“Şok, boş bir levha yaratır.”
Klein’in anlattığı şey basit ama sarsıcı: Toplumlar büyük bir kriz yaşadığında — savaş, darbe, ekonomik çöküş — insanlar hayatta kalmaya odaklanır. Ve tam o anda, normal şartlarda asla kabul etmeyecekleri politikalar sessizce yürürlüğe girer.
Bir ekonomik kriz döneminde sürekli haber takip ettiğim günleri hatırladım. Herkes panikteydi. Kimse “neden” sorusunu sormuyordu, sadece “nasıl atlatırız?” diyorduk. Kitap işte tam burada durup insanın omzuna dokunuyor:
Peki o panik anında kim neyi fırsata çevirdi?
Okudukça rahatsız oldum. Çünkü krizlerin sadece doğal gelişmeler değil, bazen bilinçli olarak derinleştirilen süreçler olabileceğini görmek kolay değil.
Bu kitap dünyayı anlatmıyor sadece — güç, korku ve fırsat arasındaki o görünmez bağı gösteriyor. Ve bir kez gördükten sonra, hiçbir krize artık eskisi gibi bakamıyorsunuz.
Kısa bir özet değil bu kitap; uzun bir yüzleşme.
Bu kitap bana şunu fark ettirdi: Artık para cebimizde değil, zihnimizde. Hatta bazen sadece bir algoritmanın içinde.
Okurken kendimi günümüz iş dünyasının tam ortasında hissettim. Dijitalleşme, hız, veri… Sürekli konuştuğumuz kavramlar ama pek az düşündüğümüz sonuçlar. “Lego din” benzetmesi özellikle çarpıcıydı; çünkü gerçekten de artık inançlarımızı, fikirlerimizi ve hatta doğrularımızı parça parça inşa ediyoruz.
“Sentetik insan” fikri ise en vurucu kısımdı. İnsan, üretim ve verimlilik uğruna giderek daha mekanik bir varlığa mı dönüşüyor? Bu soru kitabı kapattıktan sonra bile zihnimde dönmeye devam etti.
Kısa ama sert bir metin. Okuyup geçilmiyor; insanın içine bir şüphe bırakıyor. Ve bazen bir kitap için en güçlü etki tam olarak budur, dediğimiz tarzda. Tavsiye ederim
Sanal Para-Sentetik İnsan-Lego Din ve Mahşerin Dört AtlısıRamazan Kurtoğlu · Nemesis Kitap · 202236 okunma
Bu kitabı ilk okuduğumda bir sanat kitabı okuyacağımı sanmıştım. Oysa birkaç sayfa sonra anladım ki mesele sanat değil, benim nasıl baktığımmış.
Bir gün bir müzede uzun uzun tabloya baktığımı hatırlıyorum. “Ne kadar güzel çizilmiş” deyip geçmiştim. Berger’i okuduktan sonra aynı tabloya tekrar baktım ve şunu fark ettim: Ben aslında tabloya değil, bana öğretilmiş “güzel” anlayışına bakıyormuşum.
Kitap boyunca en çok şu cümle zihnime yerleşti: Bakmak başka, görmek başka. Reklam panolarına, sosyal medyadaki kusursuz fotoğraflara, hatta günlük hayatta insanlara bakışım değişti. Artık gördüğüm şeyin arkasında neyin saklı olduğunu düşünmeden geçemiyorum.
Kısa ama etkisi uzun süren bir kitap. Bitirdiğinizde dünya aynı kalıyor belki ama sizin bakışınız değişiyor. Ve bazen değişen bakış, her şeyden daha güçlü oluyor.
Ölmüş Bir Kadının Evrak‑ı Metrukesi, klasik aşk romanlarından hoşlananların kitabı. Roman, genç karakter Fikret’in iç dünyasını, yalnızlığını ve tutkulu ama imkânsız aşkını kendi sözleriyle anlatıyor. Hikâye genellikle Fikret’in günlükleri üzerinden ilerliyor ve duygularının yoğunluğu okura doğrudan yansıyor. Duygusal tonu ve melodramatik havasıyla bazen ağır gelebilir; ama aslında bu, dönemin kadın deneyimlerini ve toplumsal baskılarını içtenlikle ortaya koyuyor. 
Kitap melankolik, samimi ve duygusal bir aşk portresi çiziyor: gerçek bir aşk öyküsünden çok, bir kadının kalbinin nasıl kırıldığını, yolunu nasıl seçtiğini gösteriyor. Sayfalar kapandığında bıraktığı hüzün, uzun süre akılda kalıyor. 
Kısacası: Tutkulu ve dramatik aşk hikâyelerini sevenlere özellikle önerilir — Yeşilçam tadında, içten bir okuma. 
Ölmüş Bir Kadının Evrak-ı MetrukesiGüzide Sabri Aygün · İş Bankası Kültür Yayınları · 20214,013 okunma
Reklam