Ufakta olsa spoi olabilir :)Edebiyat & Roman
Puan vermedi·491 syf.·
2026 21. kitabı
Sevmek mi sevilmek mi?
Romanımızın deli dolu ve kabına sığmaz kadın kahramanı Bathsheba, her insanın isteyeceği gibi hem sevdiği hem sevildiği bir evlilik yapmaya karar verir. Lakin insan sevse de sevildiğinden emin olabilir mi? Ve “Bir şeyi sevmen seni kör ve sağır eder.” sözü usulünce insan birisini sevdikten sonra artık mantıklı düşünebilmesi de mümkün müdür? Sorular uzayıp gider ve her insan hata yapabilir, bazen göz göre göre de olsa… Ve insanın bir şeyi sevmesi bazen onu kendine de kör ve sağır hale getirebilir; kendi tabiatına, ihtiyaçlarına ve dahi kendi aklına bile.
Klasiklerin en temel özelliği gerçekçiliğidir herhalde. Kitabı okurken roman değil de gerçek bir hikayeyi okur gibi oluruz. Ve bu yüzden karakterlerle sanki gerçek bir insanmış gibi sevinir veya üzülürüz. Kaldı ki yazar öyle bir betimleme yapmış ki bazen “Yeter da!” desem de anlattıkları tıpkı bir tuval gibi zihnimde canlanıp benim de tabiata bakış açımı zenginleştirdi ve görmediğim halde beni alıp 19. yüzyıl İngiltere’sindeki huzurlu bir kasabaya alıp götürdü. Betimlemeler bazen uzun olsa da genel anlamda kitap bana göre neredeyse hiç sıkıcı değildi, çok güzel akıp gitti. Bu kadarlık betimleme klasiklerde normaldir zaten.
Hasılıkelam, kitabın sonuna kendimi tutamayıp not düştüm: “Güzeldi, çok güzel… :)” Tavsiye ederim, en beğendiğim klasikler arasına girdi.
Kitabı bitirdim ve kafamın içinde küçük bir tartışma programı başladı diyebilirim. Bir yanım “aman beden bütünlüğü” diyor, diğer yanım “birine hayat olmak varken?” diye susmuyor.
Yazar sağ olsun,
Bu kitap, klasik Rapunzel masalını yeniden anlatmaktan çok, masalın bazı sembollerini kullanarak karanlık bir korku hikâyesi kuruyor. Eğer kitaba “Rapunzel’in farklı bir versiyonu” beklentisiyle başlarsanız hayal kırıklığı yaşayabilirsiniz. Ancak “masallardan ilham alan korku-gerilim romanı” olarak okunursa daha keyifli bir okuma sunuyor.
Kitabın karanlık atmosferi güzel. Bazı kısımları okurken rahatsızlık duyabilirsiniz. Hatta sinir olabilirsiniz bu konuda yalnız değilsiniz bende sizdenim. Gotik atmosfer ve gizem sevdiğim için merakla okudum ve gerildiğim yerler fazlasıyla oldu bu hoşuma gitti. Gerilip korkmayı seviyoruz ne yapalım.
Herkese selam sana hasret...
Bazen bir kitap ne anlatıyor bu diye başlatır, sonra merakta bırakır ya sizi, işte 
Doğu'nun Limanları 'nı tam olarak öyle okudum bende...
Sizlerle kitabın içeriğinden çok bende hissettirdiği duyguları
Nedamet Dergisi 4. Sayı: Aynalı MartinEdebiyat
Puan vermedi·70 syf.·
2026 47. kitabı
Tüm Dergi Sevenler Ekran Başına!
Öncelikle buram buram emek kokan bir sayı var masamızda, orası kesin. Yalnız şöyle sahaya tarafsız bir gözle baktığımda, skoru etkileyen birkaç taktiksel hata gözümden kaçmadı ki eminim şahane kadronun da dikkatinden kaçmamıştır. Aslında bunları yazmama gerek bile yok ama önümüzdeki sayıları da merakla ve heyecanla bekleyen biri olarak naçizane yorumlamak istedim.
Dergide öyle metinler var ki bayılarak okudum. Özellikle şiirler hayran olunası boyutta, hatta ‘Keşke şiire daha fazla yer verilseydi’ dediğim bile oldu. Boş bulunup bir sonraki sayfayı ‘belki bitmemiştir’ diye kontrol edecek kadar çok beğendim diyebilirim.
Tabii bu birkaç metni okurken de ‘Bitir artık hoca, bitir! Maç uzatmalara gitti!’ dediğim gerçeğini de değiştirmiyor. Ve benim gibi diğer okuyucuları da rahatsız ettiğine inandığım bir başka konu da dil bilgisi hataları oldu. Satır sonunda başını alıp giden kelimeleri editörün büyütecine bırakıyorum. Ama oturup o kadar emeği gözardı edip 8648 cümle kurmayacağım bununla ilgili. Zaten diğer sayılarda dikkat edileceğine de eminim.
Kapanış konuşmasını yapmadan önce Vefa Sayısı’na bir selam ederim. ‘Sen ne mükemmeldin be..’ deyip anmadan geçmek kesinlikle haksızlık olurdu!
Bir sonraki sayıda ve bolca şiirle görüşmek üzere, teşekkür ederim canım 
Nedamet Dergisi :)
“ Bilsen
Sana yazmamak için
Kaçıncı şiirimi yazdığımı ”
Yakuphan Ustaoğlu
Bu kitap hakkında ne düşündüğümü tek bir cümleyle özetlemem gerekirse ne çok sevebildim ne de tamamen sevemedim diyebilirim. Okurken sürekli bir mesafe hissi vardı..Hani bırakmak istemiyorsun ama tam anlamıyla içine de giremiyorsun ya, öyle bir şey.
Özellikle kitabın ilk 200 sayfası benim için gerçekten zorlayıcıydı. Hikaye bir türlü akmıyormuş gibi geldi, karakterlerle bağ kurmakta oldukça zorlandım ve bazı yerlerde acaba ben mi anlamıyorum? diye düşündüğüm de oldu. Yazarın anlatım tarzı bilinçli olarak ağır ve detaylı belki ama bu durum okuma isteğimi zaman zaman düşürdü. Belki de bu yüzden araya çokça kitap girdi .
Buna rağmen kitabı tamamen kötü de bulamıyorum. İlerledikçe anlatının farklılaştığını, özellikle yazarın okurla kurduğu ilişkiyi ilginç bir hale getirdiğini fark ettim. Hikayenin klasik bir aşk romanı gibi başlayıp sonra bundan sapması hoşuma gitti diyebilirim. Yine de bu farklılık her okuyucuya hitap eder mi emin değilim.
Karakterler konusunda da biraz kararsız kaldım. Ne tamamen etkileyiciydiler ne de tamamen yüzeysel. Sanki bilinçli olarak mesafeli yazılmış gibiydiler ve bu da benim onlara bağlanmamı zorlaştırdı.
Velhasıl ruhsal dönemim bu kitap için uygun düşmedi..
