Gülce
@glcyrt
5 Mayıs
11 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
''Harry Potter, Dobby'nin sandığından da daha büyük!'' diye ağladı. ''Elveda, Harry Potter!''
Ve büyük bir çatırtıyla, Dobby yok oldu.
''Harry Potter, Dobby'yi özgürlüğüne kavuşturdu!'' dedi cin tiz bir sesle, kafasını kaldırıp Harry'ye bakarak. Küre misali gözlerinde en yakın pencereden sızan ay ışığı parıldıyordu. ''Harry Potter, Dobby'yi serbest bıraktı!''
''En azından bunu yapmalıydım, Dobby,'' dedi Harry sırıtarak. Sen bir daha hayatımı kurtarmaya kalkmayacağına söz ver, yeter.''
Birden cinin çirkin, suratının tam ortasında, bütün dişlerini gösteren bir gülümseme belirdi.
''N'oldu?'' diye sordu Harry.
Ron gergin bir halde cevap verdi: ''Örümceklerden... hiç... hoşlanmam.''
Hermione şaşkınlıkla Ron'a baktı. ''Bundan hiç haberim yoktu. Defalarca iksirlerde örümcek kullandın...''
Ron, pencereden başka her yere bakmaya özen göstererek, ''Ölü oldukları zaman aldırmıyorum,'' dedi. ''Hareket ediş şekilleri hoşuma gitmiyor...''
Hermione kıkırdadı.
''Hiç de komik değil,'' dedi Ron, öfkeyle. ''İlle de öğrenmek istiyorsan, ben üç yaşındayken Fred oyuncak... oyuncak ayımı kocaman iğrenç bir örümceğe dönüştürdü. Çünkü oyuncak süpürgesini kırmıştım. Ayına sarılırken birden bir sürü bacağı olsa senin de hoşuna gitmezdi...''
Titreyerek sustu. Hermonie belli ki hala gülmemeye çalışıyordu.
Başlığın altına, sevilmediği için terk edip giden bir kadının ardından, ruhunda kıymık ile hıyar gibi tek başına kalan bir adamın hallerine dair iki satır not aldım.
