Zweig'ın kitabın kapağına yazdığı ifade Nietzsche için söylenmiş en sevdiğim ifadelerden biri oluyor: Yaralı ruhların şifacısı. Ben kitabı çok sevmiştim, sana da keyifli okumalar 🙂
Belki de bizdeki en iyi şey eski zamanların artık dolaysız yollardan ulaşamayacağımız duygularından miras kalmıştır; güneş çoktan battı, ama onu artık göremesek de yaşamımızın gökyüzü, hâlâ onun sayesinde kızarıp ışıldıyor.
İnsanlar açıkça büyük zihnin etkilerini en hoş buldukları ve bunun karşısında kıskançlık duymak istemedikleri yerde dehadan söz ediyorlar sadece. Birini "tanrısal" ilan etmek "burada rekabet etmemize gerek yok" demektir.
... kibrimiz, kendini beğenmişliğimiz dehaya tapınmayı teşvik eder: çünkü ancak deha bizden çok uzakta yer alan bir mucize olarak düşünüldüğünde incitmez (kıskançlık nedir bilmeyen Goethe bile, Shakespeare'i en yüksekteki yıldızı olarak tanımlamıştı; bu noktada şu dize anımsanabilir: "Yıldızlar özlenmez."