Şubat güneşi uzakta, al bir kuşakla yerle göğü birleştirerek batmakta, sönmekteydi. Gündüz bitmiş, kış gecesi kendi haklarını kullanarak her şeyi karanlığıyla sarmaya, her şeyi silikleştirmeye başlamıştı. Şimdi tren, bozkır gecesinde kıvrıla kıvrıla yolunu açıyor, uzaklarda yer yer, istasyon ışıkları deliyordu bozkır karanlığını.