“Kalabalık arkadaş gurubuyla bir yerlerde otururken masadan gülümseyerek kalkıp, kendimi en yakın pencereden aşağı atmak geliyor içimden.
Kimseyle vedalaşmadan, sakin sakin yanan sigaramı, dudağımın değdiği son bardağı, iskelemlemin arkasına astığım hırkamı, kurduğum son cümleyi, attığım son kahkahayı ve tüm kırgınlıklarımı o masada bırakıp atlamak.
Önce şok olurlar. Bir yok oluşa somut şekilde şahit olmanın çığlıklarını atılır. O gün önemsenmeye başlanır bu hayatta başa çıkamadıkların. Fark edilirsin çınlar gülüşlerin
“Gencecikti çok neşeliydi, ” falan derler ardından
Değildim be!
Hiçbiriniz anlayamadınız...