Puan vermedi·172 syf.·
2018 3. kitabı
Ruhları ölü insanların arkasından konuşmayı sevmiyorum . Hele de bu insan tıpkı tek doğru benim doğrularım diyerek tüm dünyaya kulaklarını tıkayan, doğrularına inancı sayesinde Beyrut'a kadar ( kadını çok takdir ettim) hayatı boyunca tek aşık olduğu Maryam'ın peşinden giden, bu kadar egonun kendisine hiç bir yarar sağlamadığının ilk tekmesini Beyrut'ta yiyerek , gitmeden çarptığı kapının ardında annesinin vefatına sebep olan ve döndüğünde çarptığı kapının eşiğinden bir adım bile içeriye giremeyen (babası da iyi cezalandırıyor neme lazım) , kendisininden başkasını sevmeyen, birlikte olduğu kadınlara değer vermeyen, dedesinden kalan tamburu çalması ile bir dönem geçici şöhreti yakalayan , zavallı Vuslat ile evlenmeye karar verdiğinde tam işte adam olmaya vicdan yapmaya karar verdi dediğim zamanlarda bile asıl isteğinin kendi rahatı olduğunu yaptığı evlilikte karısını nasıl yok sayarak benim nefretimi bir kez daha kazanan ama karısının vefatı ile küstahlığına karşı hayatın ikinci tekmesini yediğine sevindiğim Aziz Bey gibi ise ... Ne uslanmaz ne saçma sapan bir özgüven kahramanı. Cenabı Hak, adama sanki hoşgörüyü, merhameti, saygıyı yasak etmiş..
Aziz Bey'in yaşadıklarına üzüldüm üzülmesine de yaşadıklarına bakışı tavrı eden bulur sözünün fakir edebiyatı olmadığını ispat ettirdi.
Aziz Bey'i okurken kızar mısınız, acır mısınız? Yardım ederdim ya da bir tekme de ben atardım mı dersiniz bilemiyorum ama; sadece yaşananlar ile alakalı değil bu kitap. İstanbul var, sanat dünyasının değişimi, Türk Musikisinin içli nağmeleri ve şöhretin sarhoşluğu ile boşluğu yalan ilişkilerin yalancı dostları var.
Okuduğunuza pişman olmayacaksınız...
··
1.130 Gösterim
7 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Aziz Bey’e yeri gelip kızıyor, bazen acıyor, bazen de tutup yakasından fırlatası geliyor insanın. Ancak, çok güzel bir noktaya değinmişsin: Sadece yaşantılardan ibaret değil, çok şey var bu kitapta. Okuyanın pişman olmayacağı tespitine kesinlikle katılıyorum. Eline sağlık Ferah. ♥️🌼
Kitap okurken insanı karekterleri ile yaşatıyor hatta kavga ettiriyor nefret yaşatıyor ve yer yer sevinç
Hissetiriyor. Dram kokulu sanki.kitabi okurken taraf tutturuyor okuyucuya sanki.inceleme bu fikri dogurdu bende .kendinize ait has özgün ifadeler ile yaptığınız güzel analiz için aklınıza sağlık. Bu şekil inceleme görmek hakketen sevindiriyor. Alıntı gibi kopy peyst inceleme görmekten yoruldum hakketen 😂😂
Ferah
Gönderi Sahibi
:)) Ne mutlu bana, okuyun siz de Hülya Hanım.. Ahh Aziz Bey ahh diyecek misiniz?
Çok güzel bir inceleme olmuş kalemine sağlık.. Sen olsan yardım ederdin Aziz beye ben biliyorum :)
hadiseyi o kadar iyi anlatmışsınız ki ferah hanım .. mendebur herif demekte haksız mıydım şimdi demek geldi içimden açıkçası :) Aziz Bey in şahsında kadir kıymet bilmemek ya da iş işten geçtikten sonra bilmek ancak bu kadar anlatılırdı.. kızarken acıdım ben okurken.. üzüldüm mü tabii ki üzüldüm.. bi insanın yıkılışı egosunun gölgesinde yalnızlıktan boğuluşu nasıl sevindirici olabilir ki..
Ferah
Gönderi Sahibi
Ben de üzüldüm ama insan biraz da ders alır yaptıklarından, hayatın kendisine sunduklarından. Bu kadar ego alimallah, evet mendebur:))
Reklam
Kitaptaki bütün hikayelerde hüzünlü, kasvetli, insanın içini acıtan, ruhunu daraltan melankolik bir hava var ve buna rağmen bir çırpıda merakla okunuyor. Ayfer Tunç'un en sevdiğim kitabı. Kesinlikle dediğiniz gibi okunulup pişman olunmayacak bir eser.